Flestir veiðimenn þekkja til Heiðarvatns í Heiðardal ofan Mýrdals, enda eitt af albestu veiðivötnum landsins. En vatnið er ekki aðeins sérstakt fyrir fisksældina, heldur eru tegundir, undirtegundir og afbrigði svo fjölbreytileg að aðeins hið rómaða Þingvallavatn kemur upp í höfuðið sem sambærilegt veiðivatn.
Frægt er að í Þingvallavatni hafa greinst fjögur afbrigði bleikju auk þess sem hinn víðfrægi ísaldarurriði er þar kóngur í ríki sínu. Nú hafa ekki verið gerðar vísindalegar rannsóknir á silungi í Heiðarvatni, en staðarhaldari eigenda vatnsins, Guðlaugur Már Helgason, segir vatnið hafa að geyma 4 útgáfur af bleikju, þrjár útgáfur af urriða auk laxins sem gengur í nokkrum mæli í vatnið uppúr Vatnsá og Kerlingardalsá. Síðan finnst þarna auðvitað líka áll og hornsíli.
Guðlaugur er með áratuga langa veiðireynslu í Heiðarvatni og líklega er vandfundinn sá einstaklingur sem hefur yfirgripsmeiri þekkingu á Heiðarvatni og leyndardómum þess. Hann segir fjórar útgáfur af bleikju sem fyrr segir, „fyrst ber að geta stofn sem hefur mjög sérstaka grænbláa slikju á hliðunum. Hún finnst um allt vatnið og er alveg snarvitlaus á færi. Þessi stofn nær iðulega 2,5 til 3 kg og stærst hef ég séð þær 5 kg. Skemmtilegast finnst mér að sjónveiða þessar bleikjur. Fylgjast með þeim sveima rétt undir yfirborðinu og þrákasta þangað til að þær láta sig hverfa, eða bila á taugum og negla fluguna, sem iðulega er afbrigði af Króknum, en þá set ég dálitla glimmerþræði í skottið.“
Og Guðlaugur heldur áfram: „Síðan er að finna í vatninu tvö afbrigði af ránbleikju, eða sílableikju. Eins og nafnið gefur til kynna lifa þessar bleikjur á smáfiski, hornsílum mest, en að einhverju leyti einnig á urriða- og bleikjuseiðum. Annað afbrigðið er ljóst yfirlitum og með þéttan vöxt. Hitt er mun dekkra og með mjóslegnari vöxt. Eðli málsins samkvæmt taka þessar bleikjur helst straumflugur. Loks er í vatninu kuðungableikja. Hún er með þennan dæmigerða lit vatnableikju og hausinn vaxinn líkt og þekkist í Þingvallavatni og víðar, kjafturinn smár og efri skoltur slútir yfir þann neðri sem er styttri. Sem auðveldar þessari týpu að éta það sem lifir á botninum, bobba, lirfur og þess háttar.“
Og Guðlaugur talar um þrjár útgáfur af urriða. „Fyrst má nefna sjóbirtinginn en honum hefur fjölgað mikið síðustu árin og markviss ræktun og veiðistjórnun hefur skilað gífurlegum árangri. Birtingi hefur fjölgað og stækkað. Aldrei hefur verið meira af 80plús cm fiski heldur en síðustu árin og fiskar allt að meterslangir hafa verið skráðir í nýja teljaranum í Vatnsá.“
„Síðan eru tvær útgáfur af staðbundnum urriða. Fyrst má nefna þennan sem kalla má dæmigerðan staðbundinn urriða, sem er dökkur yfirlitum og fremur mjór á vöxtinn. Mikið er af þessum urriða, allt frá tittum og upp í tröll, en þessir fiskar hafa veiðst upp í 5 kg. Þá er önnur útgáfa af staðbundnum urriða sem er ekkert líkur þeim sem ég gat um hér að framan. Það er bjartara litarhaft á þessum fiskum, sem þó dökknar á haustinn, og þetta eru samanreknir kögglar. Rosalega öflugir. Þeir verða iðulega mjög stórir og ég hef veitt þá upp í 7 kg. Glímur við þessa höfðingja eru minnistæðar. Ef maður setur í þá frá landi, eða að maður hefur vaðið út, þá gæti það endað með því að maður tapar allri línunni. Sé maður á belgbát, en notkun þeirra færist í vöxt á Heiðarvatni, þá eru menn iðulega dregnir fram og til baka um allt vatn.“
Og til að kóróna kokteilinn þá gengur lax upp í vatnið. Og hefur gert það í vaxandi mæli síðustu árin. Það veiddust alltaf nokkrir laxar á hverri vertíð forðum, en hin seinni ár þegar farið var að kortleggja betur veiðistaði í vatninu, kom í ljós að meira var af laxi en margir hugðu. Og þá veiddust þeir fleiri.
