Elliðavatnið er eitt þekktasta og jafn framt gjöfulasta silungsveiðivatn landsins. En það getur verið dyntótt og ekki alltaf allra. Fyrrum var nokkuð stór hópur karla sem kunn all svakalega vel á vatnið en þeir hafa týnt tölunni.
Veiðistaðir eru víða, bæði Vatnsendamegin svo og Rauðhólamegin. Suðurá rennur í frá Helluvatni og Hólmsá/Bugla. Margir vaða út á „Engjar“, sem er frekar djúpur áll Elliðavatnsmegin. Aðrir halda sig nær landi eða vaða stutt. Það er bæði urriði og bleikja í vatninu. Bleikjan var eitt sinn aðalfiskurinn en urriðinn skákað á því taflborði hin seinni ár. Bleikjan er þó allls ekki horfin. Algengur fiskur beggja tegunda er 35 til 45 cm, en stærri koma reglulega fyrir og vekja þá jafnan athygli. Sjóbirtingur er eflaust á einhverju snatti í vatninu síðsumars og um haust og lax er þar líka. Enda greið leið um fiskveg í stíflunni við Höfuðhyl. Misjafnt er þó hvað kemur af laxi. En við höfum frétt eitt og annað í gagnum árin. Veiðimaður sem nú er látinn mætti t.d. að brúnni við Ellliðavatnsbæinn daglega um skeið, enda var þá komin laxatorfa í strenginn undan brúnni. Hann fékk þetta 1-2 laxa á morgni, en hafði sig svo á brott áður en almenn umferð byrjaði og fleiri tækju eftir undrinu. Mest fékk hann fjóra á einum morgni. Þá vitum við um tvo veiðimenn til viðbótar, annar nú látinn, hinn sá er þetta skrifa sem veitt hafa laxa í Hólmsá.
En það eru mörg ár síðan. Sá látni átti eitt sinn erindi um Suðurlandsveg og þar sem hann leit niður eftir ánni af brúnni á stóra þjóðveginum, sá hann ekki betur en að hreyfing væri í beygjunni þar fyrir neðan. Næsta kvöld í ljósaskiptum að hausti laumaðist hann á staðinn og fékk þá eitt af þessum geðbiluðu mómentum þar sem fiskar eru á eftir flugunni með boðaföllum í hverju kasti. Hann landaði fjórum, missti þrjá og fékk ótal högg, skvetti og glampa. Og sá er þetta ritar rölti eitt með ánni talsvert neðan um Verslunarmannahelgi, fann þar fimm laxa í hyl og landaði tveimur þeirra. En það er önnur saga
Við ætlum að ræða um veiðistaðinn við Þinganes. En fyrst aðeins nánar um vatnið, sem vel að merkja, er eitt af gullmerkjum Veiðikortsins.
Elliðavatn var upphaflega tvö vötn, Vatnsendavatn sem var í Kópavogi og Vatnsvatn sem tilheyrði Reykjavík. Vötnin tengdust með mjóum ál framan við Þingnes. Árin 1924-1928 nær tvöfaldaðist flatarmál vatnins vegna þess að miðlunarstífla var reist á Elliðavatnsengi. Elliðavatn er nú alls um 2 km² að stærð en vatnið er grunnt og er meðaldýpi um 1 m og mesta dýpi um 2,3 m. Vatnasvið Elliðavatns er um 270 km² Mikill hluti af aðstreymi vatns í Elliðavatn rennur neðanjarðar gegnum hraun. Tvær ár renna í vatnið,Bugða eða Hólmsá og Suðurá. Úr Elliðavatni rennur ein á sem heitir Dimma en neðar taka Elliðaár við. Elliðavatn og vatnasvið Elliðaánna er á Náttúruminjaskrá.
En Þingnes sem sagt, hár tangi/höðfi í sunnanverðu vatninu skammt vestan við Elliðavatnsbæinn. Forn þingstaður, sá elsti skv því sem sums staðar má lesa.Hægt er að aka afar nærri veiðistaðnum, sem er vinsæll og stundum örðugt að komast þar að. Vatnið er aðdjúpt alla ströndina. Einn reyndur kappi sagði mér að nota grannan taum sem væri að minnsta kosti ein og hálf stangarlengd. Jarðarlitaða púpu og draga hana svo hægt að hún hreyfðist varla. Þetta gekk alveg prýðilega og gaf vel. Annar reyndur kappi mælti með allt annarri aðferð sem ég verð að viðurkenna að ég prófaði ekki. Þessi maður sagðist oft mokveiða með trixinu. Hann var með maðk. Lítinn öngul og beitti mjög knappt, notaði t.d. aldrei skoska tröllamaðka. Þetta þyngdi hann með nokkrum blýkúlum sem hann kreisti fasta viið línuna með töng. Nú er það þannig að ekki er æskilegt að kasta blýi lengur í veiðivötn, en nota mætti t.d. þyngda hausa notaða til fluguhnýtinga. Bara hugmynd. En aðferðin var og er afar einföld: Kasta út, láta síga til botns og bíða.Enda hagstæður botn.
Ritstjóri hefur ekki farið til veiða í Elliðavatni síðustu árin, en það er ekki langt síðan. Þá tók ég mig upp á gráum og blautum haustdegi (enn opið í vatninu!) og fór út í Þingnes um kvöld. Það var slagveður og enginn að keppa um stæðin. Þetta var meira til gamans gert. En hugsunin var samt til staðar, að á haustin fer urriðinn í hrygningargírinn, alveg eins og laxinn. Verður aggresívur og getur þá farið að taka grimmt ef aðstæður eru réttar. En urriðinn hrygnir að öllu jöfnu í straumvatni. Hann þarf í það minnsta að finna fyrir hreyfingu á vatni, þess vegna hrygnir hann stundum við uppsprettur í stöðuvötnum. Ekki veit ritstjóri hvernig staðan á því er við Þingnes, þarna kemur að vísu Mylluækur úr frá Kirkjuhólmatjörn. En það er stutt í Suðurá og Hólmsá. En allt um það. Stöngin var með og var frekar groddalegur Black Ghost hnýttur undir þegar í ljós kom að urriðar voru að skvetta sér um allt í öldurótinu. Ég náði rúmum hálftíma fram í rauðamyrkur og setti í tólf. Missti átta, nokkra þeirra vegna erfiðra birtuskilyrði (hrasand í myrkinu), landaði fjórum, öllum um 50 cm. Regnið bara lamdi á mér og það var taka í hverju kasti. Næsta haust fór ég aftur þegar aðstæður voru svipaðar. En þá var ekkert lífsmark. Ekki skvettur, ekki högg. Bara hráslagalegur haustkuldinn. Það er dásamlegt þetta veiðimannalíf.
