Við höfum beðið nokkra veiðimenn og konur að rifja upp bestu minningar síðasta sumars og reifa væntingar sínar fyrir vertíðina 2017.
Nú þegar vorið kallar á mig og lónbúin seiðir til sín, þá vakna minningar síðasta árs í bland við væntingar komandi sumars. Minnisstæðast eru oft þessi stóru, hvort heldur þeir sem sleppa eða nást.
Það var einmitt í vorveiði í ósnum á Laxá í Ásum eftir að hafa náð nokkrum stórum 6 – 10 p sjóbirtingum og fallegum sjóbleikju að ég er að eltast við bleikjuna með langan taum og litla púpu undir þegar það kemur þessi líka svaðalega taka og hjólið hvín og syngur. Ég lyfti stönginni og tek fast á móti og þá stekkur þessi líka risa sjóbleikja, sú langstærsta sem ég hef nokkurn tíman séð og hef ég tosast á við margan hnullan um æfina.
Það er ekki sökum að spyrja að hún straujar upp strenginn og tekur út alla línuna á seksunni og búmm – hún slítur úr sér og ég er ennþá skjálfandi þegar ég er búin að draga inn og sé að hún hafði einfaldlega rétt úr króknum. Þess má geta að ég fer aftur á sömu slóð í lok maí, þangað til er stefnan að dunda sér við Þingvalla urriðan sem er alltaf skemmtilegur og síðan kemur sumarið með laxinn en það er önnur saga.
