Gott eða vont að fá sel í hylinn?

Það var frétt/grein í mbl.is fyrir skemmstu þar sem greint var frá sel við Sakkarhólma í Soginu. Þeir sem sendu inn athugasemdir voru ekki á einu máli um skaðsemi þess. VoV er líka í vafa.

Greint var frá því að þrír selir hefðu verið við Tannastaðatanga og einn hefði sést allar götur uppi á Iðu. Hjörleifur Stefánsson, veiðimaður, tók fast til orða og sagði að selagengd hefði ekkert með laxafæð í Soginu að gera. Hún stafaði af allt öðru. Það væri líka einföldun að ætla að selagengd hefði stór áhrif á stærð laxastofna. Vel þekkt er af þessum slóðum að selir hafi farið langt upp í vötnin og náð sér í bráð. Og hrakið fiska upp í kerfin. En yfirleitt var það talið til hins góða fyrir viðkomandi kerfi, að laxinn væri ekki að hanga allt og lengi ofan í jökulvatninu, eða neðst í bergvötnunum. Eflaust hefur sitt sýnst hverjum. En veiðimenn hafa gjarnan kastað því fram, ef selur hefur birst á veiðisvæði þeirra, að þá þyrfti ekki að eiga meira við viðkomandi svæði þann daginn, jafnvel alla næstu viku. Dæmi sanna þó að þetta á við lítil rök að styðjast, a.m.k. þar sem talsvert er vatnið, sem er oftast tilfellið þar sem selir láta sjá sig. Fágætt era ð þeir gangi upp í smærri straumvötn.

Ritstjóri ætlar að nefna dæmi sem hann var sjálfur vitni að. Þetta var fyrir nokkrum árum við Brennuna í Borgarfirði, en eins og veiðimenn þekkja, þá eru það vatnamót Þverár/Kjarrár og Hvítár. Er það gjöfull og þekktur veiðistaður þar sem bergvatn mætir jökulvatni. Þar er mikið af bæði laxi og sjóbirtingi.

Þetta var í byrjun ágústmánaðar og við komum tveir að svæðinu snemma að morgni. Við höfðum hafið veiðar á síðdegisvaktinni daginn á undan og fengið þá reynslu að all mikið líf væri á svæðinu. Við lönduðum þá þremur löxum og fjórum fallegum birtingum. Misstum auk þess nokkra fiska af báðum sortu. Mikið líf sem sagt.

En þarna í morgunsárið vorum við varla búnir að gera annað en að rekja út línu og hefja köstin þegar við sáum sel neðarlega á svæðinu og þokast upp eftir í átt til okkar. Það voru tíu metrar á milli okkar veiðifélaganna efst í Möggustreng, en selurinn var að koma neðst í strenginn eftir að hafa svamlað um fram af eyrinni neðan við Möggustreng.

Kobbi fylgdist með okkur og kom nær og nær. Þegar hann var kominn vel inn í Möggustreng stakk hann sér og við sáum bylgjur og boða, glampa og stökkvandi laxa sem reyndu að forða sér. Á þessu gekk í nokkrar mínútur og mjög oft örskammt frá fótum okkar. Af og til stakk Kobbi kollinum uppúr og gaf okkur auga. Ekki sáum við að hann næði fiski, en styggðin á svæðinu var rosaleg, laxar og birtingar æðandi um allt og í loftköstum. Eftir 10 til 15 mínútur af ólátum þessum gafst kauði upp og seig niður ána. Eftir nokkrar mínútur var hann síðan á bak og burt.

Við félagarnir horfðum hvor á annan, veltandi fyrir okkur: Jæja, hvað nú? „Köstum bara í smá stund, sjáum hvað setur,“ sagði ég loks og innan fimm mínútna var sá fyrsti búinn að taka. Áður en fyrsta klukkustundin var liðin vorum við búnir að landa þremur. Nú er það ekki ætlunin að gera lítið úr reynslu annarra, en þetta litla dæmi sýnir þó að rétt er að reyna í það minnsta, annað hvort strax eða eftir stutta hvíld. Mín skoðun er: Reyna strax, því lax tekur oft eftir að hafa verið stygggður rækilega. Ég gæti nefnt fleiri dæmi og geri það kannski í seinni skrifum. En til eru gríðarlega sterk dæmi, jafnvel ótrúleg.