Við vorum að róta í gömlum veiðiblöðum og fundum kostulega frásögn í Veiðimanninum,  17 tölublaði frá 1951. Við ætlum að renna þessari frásögn hér og gaman væri að frétta hjá lesendum hvort að þeir hafi fundið annað eins eða heyrt af slíku. Það mætti þá senda okkur upplýsingar um það í netfangið ritstjorn@votnogveidi.is

Fyrirsögnin í blaðinu gamla er svohljóðandi: Etur laxinn afkvæmi sín og ættingja? Og frásögnin er svona: Hinn 6. september s.l. veiddi Jóhann Gíslason, Bergþórugötu 10, 15 punda hæng á Silver Doctor númer 4 í Kristnapolli í Laxá í Dölum.. Það er engin nýlunda að 15 punda lax veiðist í þeirri á, en söguhetjan hér var að ýmsu leyti undarleg skepna. Hann var mikið ”leginn”, og samt með lúsinni; en skýringin á því er sennilega sú, að hann hefur elgið lengi í ósnum vegna þess hve áin var vatnslítil. Hitt er merkilegra, að hann var með leyfar af 4 til 5 punda laxi í maganum. Ekki virtist þetta ofát hafa dasað hann, því það tók veiðimanninn  1 klst og 7 mínútur að ná honum á land. Þegar hann hafði greitt honum banahöggið og tók um sporðinn til þess að færa fiskinn ofar á bakkann, brá honum heldur ekki í brún, er 4 til 5 punda lax rann útúr gini hans. Hann var talsvert meltur orðinn, sums staðar sást í beinin, og hausinn var orðinn svo illa leikinn að eigi varð séð hvort það var hængur eða hrygna.

Það mun vera sjaldgæft að menn hafi orðið þess varir að laxinn æti sín eigin kynsystkini, Yfirleitt er því haldið fram að hann neyti sama og engrar fæðu eftir að hann er kominn upp í árnar. Hitt má vera að hannþurfi fæðu þegar hann bíður við ósana til þess að komast upp. Það má vel telja það nokkurn vegin víst, að hængur sá sem hér um ræðir, hafi gleypt laxinn niður í sjó þar sem hann var enn sjálfur með lúsinni, þegar hann veiddist, en sá sem í maga hans var, orðinn talsvert meltur.

Faðir Jóhanns, Gísli Einarsson, rakari, skýrði blaðinu svo frá að sonur sinn hefði eitt sinn veitt tvo laxa á laxaseiði í svonefndum Svarfhólsgrjótum í Laxá í Dölum, og í annað sinn hefði hann lengi verið búinn að reyna árangurslaust með maðki við fisk, sem strax hefði tekið seiði, þegar hann renndi því til hans. Kvaðst hann að vísu ekki geta fullyrt með vissu, hvort þetta hefðu verið laxa- eða urriðaseiði, en taldi þó hið fyrra líklegra. Heyrts hefur einnig að menn hafi fengið lax á loðnu. Ekki mælir blaðið með þessari veiðiaðferð, en trúlegt er að margir veiðimenn mundu þess ófúsir að nota hana.

Svo mörg voru þau orð. Hafa einhverjir séð eitthvað í líkingu við þetta? Þaralegnir laxar eru næsta algengir, sérstaklega í þurrkasumrum sem hafa hrjáð okkur flest hin síðari ár. Það er vel þekkt að fiskar afræni sjálfa sig, t.d. étur þorskur smærri frændur og frænkur ef hann kemst í þrot með annað snarl.