Það er með ólíkindum hvað maður rekur sig á þegar farið er yfir árin og rýnt í hvað skráð hefur verið. Hér t.d. furðuleg „veiðisaga“ sem átti sér stað við Norðurá árið 1992, aðdragandinn var þó sumarið 1967 og lokasenan um veturinn 1993. Sem sagt veiðisaga sem spannaði 26 ár!
Aðalhlutverkin í sögunni voru Gunnar Petersen, þá árnefndarmaður í Norðurá og Stefán Á.Magnússon sem lengi leiddi skemmtinefnd SVFR sem stóð m.a. fyrir einstaklega glæsilegum og íburðarmiklum árshátíðum, en ár og dagur eru síðan að þær voru lagðar niður. Þannig skrásettum við söguna hér um árið:
-Sumarið 1967 var Norðurárnefndarmaðurinn Gunnar Petersen ásamt konu sinni að veiða í Norðurá fyrir neðan Laxfoss að austanverðu. Undir kvöldið gerði úrhellisrigningu. Norðurá er fræg fyrir að vaxa með ógnarhraða og Gunnar sá að í óefni stefndi. Hann ákvað að hraða sér yfir á ný. Þau hjón öxluðu nú sín skinn og héldu upp fyrir foss, en á brúninni er vað sem að öllu jöfnu er greiðfært. Nærri laxastiganum, sem er í miðri ánni, í rennu sem þarf að stikla yfir, missti eiginkonan fótana og féll í ána. Til að geta bjargað henni, spyrnti Gunnar skafti kaststangar sinnar ofan í árbotninn og studdi sig þannig á meðan hann rétti konu sína við. En við átökin brotnaði forláta Kardinal 66 veiðihjól Gunnars af stönginni og hvarf ofan í hyljina fyrir neðan.
„Ég reyndi að hnýta línuna við steypustyrrktarjárn í stiganum og kom svo daginn eftir, en línan var þá slitin og hjólið horfið mér endanlega,“ sagði Gunnar. Og hann bætti að sjálfsögðu við að hann hefði ekki átt von á að sjá hjólið sitt aftur. Á Föstudaginn langa 1992 varð hins vegar sá atburður sem hér greinir frá.
Þá var staddur hópur stjórnarmanna SVFR og árnefndarmanna til þess að dytta að veiðihúsi, öðrum mannvirkjum og ekki síst til að hreinsa úr ánni rusl, en í miklum flóðum veturinn áður höfðu tugir hvítra plastheybagga skolast út í ána og plastið var um alla á. Einn í hópnum var Stefán Á. Magnússon sem ásamt Ólafi Hauki Ólafssyni fékk það hlutverk að hreinsa ána frá Laxfossi og niður undir Myrkhyl. Stefán sagði svo frá: „Það var vetrarvatn í ánni, fremur lítið, blátært og mjög kalt. Ólafur hafði smíðað tvo atgeira úr steypustyrktarjárni og þá notuðum við að krækja ófögnuðinum upp úr ánni.
Þegar við vorum komnir niður undir Kaupamannapoll, á móts við Bryggjurnar, stóð ég í mínum vöðlum upp undir hendur og var að teygja mig eftir plastdræsu, þegar ég sá glytta í eitthvað á milli steina og gróðurs í botninum. Ég rótaði frá þessu með atgeirnum og krækti honum síðan í fyrirbærið, sem reyndist vera mér til undrunar leifarnar af sænsku Kardinalhjóli.
Ég hafði hjólið með mér upp í hús og þar var meðal annarra staddur Steinar Petersen, bróðir Gunnars. Eftir að hafa hlýtt á frásögn mína sagði hann einfaldlega: „Er þá hjólið hans Gunnars þá loksins fundið?“ Og það fór ekkert á milli mála. Tegundin hin sama. Brotið á festingunni á sama stað.
Finnandinn, Stefán Magnússon, sem áður hefur fundið „undarlega“ hluti við Norðurá notaði tækifærið í Perlunni (árshátíð SVFR) og kallaði Gunnar Petersen á sinn fund. Þar skilaði hann hjólinu formlega og við sama tækifæri tók Paul O‘Keefe umboðsmaður ABU sig til og gaf Gunnari í sárabætur nýtt Kardinalhjól af fullkomnustu gerð.
„Undarlegu“ hlutirnir og tilurð þeirra
Svo mörg voru þau orð, en þessir „undarlegu“ hlutir sem Stefán fann við annað tækifæri við Norðurá voru veiðihjól og lúinn tweedjakki frá fyrri hluta tuttugustu aldar. Þessu hafði verið haganlega komið fyrir við jaðar kjarrlundar, undir hríslum þar sem gripirnir voru vel og vandlega varðir fyrir vatni og vindum. Var sú kenning fljót að koma og langlíf með eindæmum að gripirnir hefðu verið í eigu herforingjans Aspinall sem var lengi með Norðurá á leigu og dvaldi heillaður á bökkum hennar öll sumur í um áratug. Svo sterkum böndum tengdist Aspinall Norðurá og umhverfi hennar að löngu eftir daga hans, þ.e.a.s. eftir að hann var allur, töldu margir sig sjá hann á sveimi við ána, t.d. við gamla veiðihúsið við Laxfoss, þar sem hann gisti öll sumrin við ána, og eins á bryggjunum við neðanverðan Myrkhyl, að sunnanverðu, en þar veiddi hann 36 punda lax sem er mögulega og ekki ólíklega stærsti lax sem veiðst hefur í Norðurá. Laxinn veiddi hann á smáa Blue Charm flugu sumarið 1932. Hann var mældur 35,5 ensk pund sem er nærri 33-34 íslensk pund sé miðað við að eitt pund sé hálft kíló.
