Við höfum beðið nokkra veiðimenn og konur að rifja upp bestu minningar síðasta sumars og reifa væntingar sínar fyrir vertíðina 2017. Hér bregst Anna María Guðmundsdóttir við bón okkar með skemmtilegri veiðisögu….
Síðustu 10 ár hefur hundurinn okkar Pjakkur komið með okkur hjónum í laxveiði og er orðinn hokinn af reynslu. Síðastliðið sumar vorum við í opnuninni í Þverá og stödd í Kaðalstaðahyl þegar ég setti í lax sem var auðsýnilega stærri en þeir sem ég var búin að setja í fyrr um morguninn. Stöngin var kengbogin og fiskurinn tók vel í.
Baráttan var hafin, eiginmaðurinn stóð spenntur á bakkanum og fylgdist grannt með, hundurinn stóð við hlið hans með eyrun sperrt og kominn í stellingar. Laxinn þumbaðist aðeins en tók fljótlega á rás niður hylinn. Það hvein og söng í hjólinu svo það eina í stöðunni var að taka á sprettinn niður hylinn, einhverja 300 metra með allt í keng, til að halda í við laxinn sem stefndi á haf út.
Þegar loksins fór að hægja á honum eftir mikil átök og hann kominn á lygnara vatn, taldi ég mig vera komna með góða stöðu á fiskinn og byrjaði að þreyta hann. Eftir töluverðan tíma fór ég að sjá á honum þreytumerki og stýrði honum uppá grynningar og kallaði á kallinn minn að vera tilbúinn að fara útí og sporðtaka laxinn. Karlinn fór aftur fyrir og beygði sig niður og var við það að grípa um sporðinn þegar Pjakkur, jafn spenntur og við hjónin að lenda þessu trölli, stökk af stað í átt að fiskinum, fór í línuna og sleit fluguna úr kjaftinum, við það tryllist laxinn og bæði karlinn og hundurinn stóðu eftir í vatnsbaði en laxinn fór sína leið.
Með adrenalínið í botni öskraði ég á þá báða, karlinn fyrir lélegt uppeldi á hundinum og hundinn fyrir að hafa ekkert lært á þessum 10 árum sínum í laxveiði með karlinum. Stóðu þeir því tveir saman eftir á bakkanum, niðurlútir með skottið milli lappanna þegar ég gekk í burtu. Eftir þetta fékk hundurinn viðurnefnið Platta Pjakkur þar sem þetta var örugglega platta fiskur sem þarna synti í burtu.
