Áður en lengra er haldið er rétt að biðjast velvirðingar á heldur slappri mynd hér að neðan af flugunni sem hér er til umfjöllunar. Ritstjóra til málsbóta er þó, að um gamalt, lúið, grátt og guggið eintak er að ræða. En þetta er sú gamla og góða Peter Ross og það er margt merkilegt við fluguna þá….
Já, þessi fluga, þ.e.a.s. eintakið sem myndin er af, hefur verið krækt á vinnutölvu ritstjóra um árabil. Ég veit ekki um uppruna hennar eða tilurð. Minnist þess ekki hvenær ég eignaðist fluguna og ekki er vafi að hún hefur ekki skilað neinum minningum í bankann. Bara gömul fluga, en hvernig hún er tilkomin hangandi í tölvunni eins og hún eigi þar einhvern sess, það liggur ekki fyrir og er óskiljanlegt.
Hins vegar er hér um stórmerkilega flugu að ræða. Þetta er ein þekktasta silungafluga allra tíma og menn hafa líka veitt lax á hana. Ef hún væri notuð reglulega sem laxafluga þá væri hún eflaust hátt skrifuð, enda hefur hún alla burði til að vera slík veiðikló. En sum sé, þá er hún fyrst og fremst silungafluga og með vaxandi tilhneigingu til að veiða á púpur með kúlhausum, hefur hún einnig stungið upp kollinum sem afburðafluga af því tagi.
Peter Ross er gömul fluga og á sér skemmtilega forsögu. Þá forsögu rakst ritstjóri , er bókin á náttborðinu var “Lífsgleði á tréfæti”, í fyrsta skipti af mörgum, eftir Stefán Jónsson fréttamann. Sú bók er afburðagóð lesning fyrir alla veiðimenn hvort heldur er skot- eða stangaveiðimenn. Mér fannst svo merkilegt að rekast á þetta hjá Stefáni m.t.t. gömlu lúnu flugunnar, að ákvörðun var tekin að birta frásögn Stefáns heitins af uppruna Peters Ross og hér kemur sú lesningin.
-Í þessum orðum skrifuðum rifjast upp fyrir mér rétt einu sinni sagan um skírdagspredikun skoska prestsins, séra Peters gamla Ross, sem lenti í því fyrir 150 árum (skrifað 1988-89)á miðvikudaginn í dymbilvikunni að verða uppiskroppa með purpuralitað selshár þegar hann var að hnýta uppáhaldsfluguna sína, Teal and Red. Af þeim sökum varð rauði bolurinn undir gráyrjótta urtandarvængnum allt of stuttur og ekki nema svo sem 1/3 af lengd silfraða leggsins. En við þessu var bara ekkert að gera, og þegar hann reyndi svo þessa vanbúnu flugu um kvöldið, þá tóku silungarnir hana svo grimmt að hann hafði bara aldrei vitað annað eins. Það voru nú meiri ósköpin.
Í predikuninni daginn eftir lagði hann svo út af ritningargreininni þar sem segir frá því þegar Jesús hitti Pétur og áhöfn hans við netabætinguna hjá Genesaretvatni og bað þá að hætta nú að veiða fiska og koma heldur með sér að veiða menn. “Og þeir gerðu það og fylgdu honum.Hóseanna!” sagði séra Peter Ross. Svo kom löng þögn innblásinnar undrunar sem lauk með andköfum, og hann bætti við: “En þeir voru reyndar ekki fluguveiðimenn!”
Þetta er náttúrulega með alskemmtilegustu forsögum af nokkurri flugu, þó eiga þær sér margar skemmtilegt upphaf og feril. Sá er þetta ritar hefur lítið haft af Peter Ross að segja.
Tók þó einu sinni tæplega 4 punda urriða á hana í snarbrjáluðu veðri frá engjunum gegnt Elliðavatnsbænum. Mörg ár síðan. Veðurhamurinn var slíkur að það var enginn annar nógu vitlaus til að vera úti við í veiðiskap. Og rokið beint í fangið. Þessi veiði var mér líka minnistæð fyrir þær sakir að einhverju sinni var bíl ekið frá Elliðavatnsbænum og var skyndilega stöðvaður. Út úr honum vatt sér maður sem öskraði undan vindi svo undir tók í fjöllunum, “Er einhver veiððððiiiiiii……” Endurtók síðan öskrið enn hærra. Á móti snarvitlausu slagveðrinu datt mér ekki til hugar að reyna að öskra á móti og maðurinn hristi hausinn, gafst þá upp, stökk inn í bíl og ók burt, eflaust veltandi fyrir sér hvaða helv… fýlupoki þetta væri.
Þá var ég eitt sinn, einnig fyrir mörgum árum, í Elliðaánum og félagi minn og ég gátum ekki slitið okkur frá laxatorfunni í Kistunum. Laxar stukku viðstöðulaust og við reyndum hverja fluguna af annarri, en þetta var bara sýning. Loks var félagi minn kominn með viðlíka eintak af Peter Ross og myndin er af, tvíkrækju og stærðin númer 12, sem þótti smátt á þeim árum. Skyndilega lyfti sér lax nokkuð á skjön við hástökk allra hinna. Þetta var fyrir ofan félagann og hreyfing laxins minnti meira á uppítöku silungs heldur en laxastökk eða þegar þeir kafa upp með haus, bak og sporð. Félagi minn var í miðju bakkasti, en vatt uppá sig og sendi fluguna upp eftir, sum sé andstreymis, Peter Ross paddan lenti beinlínis í svelgnum sem enn var stór á yfirborðinu og var soginn ofan í kok á 8 punda hæng í sömu andrá. Eftir á að hyggja var þessi lax nokkuð sérkennilegur, því hann var mjög þéttdílóttur og meira að segja nokkuð sjóbirtingslegur. Þett var þó lax, engin spurning.
Gaman væri að fregna hvort að þeir séu ekki til laxakarlarnir sem hafa gert sér laxaútgáfur af Peter Ross og heyra hvernig gengur að egna með henni.
