Ein af stærstu veiðifréttum sumarsins, ef ekki sú stærsta er ævintýralegur veiðidagur Arnórs Maximillians sem landaði tveimur risum á sama degi, 101 og 108 cm. Og ekki nóg með það heldur var einn 91 cm líka í sögunni. Hér segir Arnór veiðisöguna og óhætt að segja að þetta sé geggjuð frásögn!
Arnór hefur orðið: „Fyrsti 91 cm. tók vinstra megin við Sandeyrapoll á Metallica nr.8 flugu. Hann tók hana þar sem flugan flaut nett yfir hylinn með straumnum, og barðist hann vel. Löndunin tók rúmlega 15 mínútur, en hvor okkar tók virkilega tímann enda enginn tími til. Þegar honum var landaða í netið kom í ljós að hann var greinilega reyndur og leginn fiskur, með sár eftir bæði net og sel.
Eftir það héldum við auðvitað að ævintýrið væri á enda en svo var ekki. Sá seinni tók daginn eftir, aftur á Metallica við miðjan Þvottastrenginn. En hann kom einu sinni á eftir flugunni en tók í seinna kasti. Rétt eins og með fyrsta laxinn þá lét ég fluguna dóla rólega niður, og þar sem hún flaut eftir straumnum yfir strenginn kom hann upp og tók hana. Bardaginn varði í rúmar 20 mínútur með þennan, og þar á meðan varð pabbi að bruna niður eftir ánni eftir háfnum sem gleymdist hafði, eftir að ég missti annan lax á öðrum stað þar á undan.
Laxinn barðist gríðarlega, en á tímabili brunaði hann niður eftir ánni eins og það væri ekki bremsa á hjólinu. Eftir að hafa tekið þennan í háfinn, og fagnað eins og við hefðum unnið HM var hringt í Krauna guide til að fá staðfesta mælingu sem var 101 cm langur og nýkominn í ána.
Eftir tvo eða þrjá staði byrjaði að lægja verulega í veðrinu og sólin byrjaði að láta sjá sig, en þá fórum við út á bátnum við Presthyl og færðum okkur síðan neðar, niður við Álftaskerið. Eftir að pabbi hafði veitt alveg síðan við fleyttum bátnum ákvað hann að taka sér smá pásu. Ég grínaðist og spurði hvort hann væri viss en hann hló bara og rétti mér aðra stöng sem við höfðum með. Þessi stöng var mun stærri og hafði sökkenda með þyngdum, 1 tommu Kolskegg túbu. Rétt eins og með öll hin skiptinn þá sagði pabbi mér nákvæmlega hvar og hvernig ég átti að kasta enda bæði gríðarlega reyndur veiðimaður og þekkir ána mjög vel. Þar lét ég túbuna nánast síga mjög langt niður í djúpið nokkrum metrum frá bátnum, en skerið sást vel í sólskininu.
Laxinn tók túbuna aðeins hálfri mínútu eftir að ég byrjaði að veiða, en öfugt við hina laxana þá sást takan ekki. Á meðann við vorum að koma okkur í land þá vorum við ekki kallandi, heldur kom yfir okkur einskonar veiðiþögn og við byrjuðum að hvíslast eins og laxinn gæti heyrt í okkur og hvað við hygðumst gera sem var sérstaklega fyndið. Við byrjuðum í rauninni ekki að tala hærra fyrr en við sáum laxinn í fyrsta skiptið. Hann hafði haldið sig í djúpinu í heilar 10 mínútur þangað til hann þreyttist loksins og höfðum við þá loksins komist í land hinum megin á bakkanum.
Það tók rúmlega 15 mínútur að koma honum í háfinn og eftir það vissum við ekki alveg hvað hafði gerst, en ætli það hafði ekki tekið 10 mínútur aðeins að fá mælingu á hann enda erfitt að halda honum þokkalega beinum með aðeins tveimur höndum. Við mældum hann nokkrum sinnum en í lokin mældist hann að minnsta kosti 108 cm á lengd og 50 cm í ummál. Hann var leginn og virtist hafa komið í ána fyrir rúmlega mánuði síðan, en hefði hann verið nýr hefði hann náð 30 punda markinu auðveldlega. Síðan tókum við nóg af myndum og upptökum hlægjandi eins og vitleysingar að njóta stundarinnar. Að lokum var honum auðvitað sleppt eftir að hafa náð eitthvað af styrk sínum. Eftir þetta sátum ég og pabbi við á bakkann í þögn og hláturskasti til skiptis í algjörri útópíu, í logn og 18 stiga hita við Laxa í Aðaldal. Þetta var svo sannarlega besta afmælisgjöf sem veiðimaður gæti óskað sér.
