Silungsveiðin er í algleymi núna, fyrir staðbundinn silung, en fer brátt að hjaðna þegar bleikjan dregur sig smám saman í hlé og urriðinn verður einn eftir. Og svo birtingurinn þar sem hann er líka að finna. Við erum búnir að heyra urmul af veiðisögum héðan og þaðan af bökkum silungsveiðivatna- og áa og ein fluga virðist standa upp úr. Jújú, það eru alltaf PT, Peacock, Krókur og allt það, auk straumflugnanna, „the usual suspects“, en Langskeggur er oftar en ekki að dúkka upp og meira en venjulega.
Við höfum t.d. heyrt af veiðimönnum sem hafa verið í Hólaá, Brúará, Soginu, Þingvallavatni, Úlfljótsvatni og víðar og víðar þar sem aðrar flugur hafa eiginlega ekki endilega brugðist, en Langskeggurinn gert ákveðinn gæfumun. Til dæmis var einn sem við þekkjum sem stoppaði sólarhring í fínustu húsum SVFK við Vesturhóp fyrir skemmstu. Fannst tilvalið að eyða kvöldinu niðri í bátavíkinni. Reyndi nokkrar flugur án árangurs. Fiskar að sýna sig af og til. Svo setti hann Langskegg undir og það voru 12 stykki næsta klukkutímann, plús nokkrir misstir. Það er bæði urriði og bleikja í Vesturhópsvatninu, en allt voru þetta urriðar á bilinu 1-2 pund. Veiðimaður þessi eignaðist frábæra minningu.
Langskeggur er ekki með þetta dæmigerða útlit. Eins og myndin sem við stálum af vef Árvíkur sýnir. Næstum enginn yfirvængur, en langur undirvængur. Oftast er Langskeggurinn notaður svartur, en hann er líka til með brúnum búk. Örn Hjálmarsson, sá mikli silungsveiðigúrú, hannaði þessa flugu fyrir all mörgum árum síðan og hún hefur alltaf verið gjöful. Einu sinni heyrðum við af veiðimanni sem skipti henni aldrei út yfir þriggja daga úthald á Arnarvatnsheiði og landaði 120 stykkjum. En við höfum einfaldlega heyrt meira af henni nú en áður. Tilviljun eða ekki. Henni hefur verið þannig lýst að hún líkist mjög mýflugulirfum og ef rétt er, þá skýrar það hvers vegna það gengur best að veiða hana mjög hægt og nærri botni.
