Nýverið rákumst við á nýtt listaverk frá hnýtaranum Bjarka Má Jóhannssyni, sem hefur sérhæft sig í að hnýta bæði gamlar flugur og nýrri í gamla klassíska stílnum. Hann var með sérlega fallegt eintak af White Wing.
Sagt er að flugan sé 150 ára gömul hnýtt af James Wright og ætluð ensku ánum frægu Dee og Tweed. En að sjálfsögðu hefur hún gefið vel hvar sem hún er reynd. Hún er sögð sérlega öflug í björtu veðri og hún var á sínum mektarárum talin vera skætt vopn þegar vatnsstaða ána lækkaði. James Wright er einnig sagður höfundur Thunder and Lightning sem er ekki síður fræg, hvað þá afsprengi hennar Munroe Killer, en það er önnur saga.
Það rifjast upp gömul veiðisaga þar sem Rafn Hafnfjörð kom við sögu. Rafn var mikill fluguveiðimaður og ljósmyndari góður á sinni tíð. Hann sagði okkur sjálfur frá þessum skemmtilega atburði fyrir margt löngu og reynum við nú að endursegja: Rafn var í Miðfjarðará og laxinn alls ekki að taka. Auk þess þótti vera frekar lítið af laxi í ánni þetta sumarið. En allt um það, fyrstu vaktina þrælaði Rafn flugum sínum yfir nokkra hylji sem héldu fiski. Loks kom taka og hann landaði vænum laxi. Flugan var White Wing. Þegar í hús var komið reyndist Rafn vera sá eini sem landað hafði laxi. Raunar gátu félagar hans vart státað af svo mikið sem tökum, hvað þá meira.
Undir borðum var Rafn spurður út í fluguna. Menn þekktu hana auðvitað, en enginn reyndist eiga hana í boxum sínum. Rafn var aflögufær um þrjár og gaf þær sínum betri vinum í hollinu. Þegar komið var í hús eftir morgunvaktina daginn eftir, hafði Rafn enn sett í og landað laxi á White Wing. Vinir hans þrír voru auk þess allir með lax á White Wing. Enginn annar hafði sett í fisk. Sagan er ekki lengri, hvað gerðist á næstu vöktum er gleymt og grafið.
Black Ghost er mikil urriða/sjóbirtingsfluga sem gefur einnig lax. Hún á það sameiginlegt með White Wing að vængurinn er hvítur. Áður en að Black Ghost var jafn „mikið tekin“ fluga á Íslandi, voru sumir að nota White Wing í sama tilgangi. Ritstjóri eyddi eitt sinn heilum degi um hásumar á rölti með bökkum hálendisár. Mikill urriði þar, eða í það minnsta vel dreifður um allt. Hins vegar var hann lítið að gefa sig að þessum venjulegu silungaflugum. Datt mér þá að prófa White Wing og þá þurfti ekki lengur að kvarta yfir rólegum og fáum tökum. Það var meira og minna allt í keng hvar sem komið var að á vappi niður með ánni. Hátt í tuttugu hafði verið landað er komið var að kofa. Annað eins sloppið af flugunni og einn risavaxinn sleit tauminn. Landaðir fiskar voru allt að 6 pundum og mikil veisla. Eftir þetta var White Wing, sem í þessu tilviki var tvíkrækja númer 8, mikið notuð í vinahópi mínum þar sem við stunduðum mikið silungsveiðar á hálendinu. Hún var rosaleg. Með tíð og tíma fórum við að nota Black Ghost meira og það var sama sagan.
