Fyrir nokkrum árum gerðum við félagarnir á VoV að leik að finna einhver svæði sem við höfðum aldrei skoðað áður, gjarnan „undir radar“-svæði. Fá leyfi og skrifa um reynslu okkar. Það gekk vel að fá þessi leyfi og leigutakar hugaðir, því að lenda síðan kannski í illum skilyrðum og/eða fiskleysi væri ekki efni í jákvæð og skemmtileg tilskrif. En allt fór þetta vel því að varla er til veiðisvæði sem er svo afleitt að ekki megi skrifa um það eitthvað gott þótt að mótlæti þar mæti manni. Og nú erum við að hugsa um að taka aftur upp á þessu.
Fyrsta svæðið sem að skaut upp í hugann var Vatnsdalsá í Vatnsfirði á Barðaströndinni. Eftir mörg ár í útleigu þar sem litlum fréttum fór af svæðinu, rataði það til SVFR. Tíðar fréttir að undanförnu um að þar sé fýsilegur virkjunarkostur til að leysa vandaræði Vestfirðinga, minntu okkur á að við höfum farið þarna um áður og heyrt sögur.
Til að byrja með, þá er áin og vatnið forkunarafgurt veiðisvæði. Og líka fyrir venjulega ferðamenn. Skipta má svæðinu í þrennt, neðri ána sem er aðeins um kílómeter og fellur í fossum, strengjum og flúðum. Glæsilegt veiðisvæði sem getur verið mjög gjöfult. Þá er það vatnið sjálft sem nýta með veiðileyfi í ána. Það fylgir einnig Veiðikortinu. Og svo er efri áin, allavega góðir tveir kílómetrar í viðbót með upptök í svokölluðu Öskjuvatni.
Þetta er sem sagt í Vatnsfirði. Þarna kemur ferjan að og leggur við Brjánslæk. Þar er m.a. friðuð surtarbrandsnáma. Kannski er hægt að fá fylgd til að skoða hana. Þar er m.a. að finna steingerð för eftir ýmis konar trjálauf frá Terrtiertímabilinu svokallaða. Leifar af skógum sem vaxa mun sunnará hnettinum en nú til dags en fyrir nokkrum milljónum ára.
En neðri áin fellur úr vatninu rétt ofan brúarinnar. Frekar breiður ós og þarna hefur verið fínasta bleikjuveiði. Eitt sinn ók ritstjóri þar yfir og fylgdist með feðgum athafna sig með tvær bleikjur sem voru ekki flísinni minni en 50 cm og sennilega enn stærri. Tveir stórir steinar eru þarna, annar mun nær landi en hinn. Oft er líflegt í kringum þessa hnullunga.
Jafnan veiðist mest af laxinum í neðri ánni. Laxveiðin sveiflast og tölur frá 30 og upp í 110 hafa heyrst. Stundum hefur áin verið lítið stunduð og tölur þá lágar. Bestu árin er að baki, því villuráfandi hafbeitarlaxar höfðu á sínum tíma mikið dálæti á þessari á. Nú sjást þeir lítið og óskandi að villuráfandi laxar úr sjókvíaeldi taki ekki við kyndlinum. En áin á sterkan stofn þó ekki sé hann kannski rosalega stór. Í meðalári ættu að veiðast þarna all nokkrir tugir laxa og kannski kæmi þriggja stafa tala í toppsumri.
Tvær stangir eru í ánni og hafa lítið en snoturt veiðihús til afnota. Einnig er víða í nágrenninu hægt að bóka gistingu ef að hópar eru stærri en fjórir, sem er sá fjöldi sem getur með góðu móti náttað sig í kofanum. En fjörið er neðan við vatn. Margir veiðistaðir og laxastigi líka þar sem ekki má veiða við frekar en aðra fiskvegi í landinu. Við þekkjum ekki þarna til en áin er svo stutt að auðvelt ætti að vera að feta sig niður ána og kynnast henni. Þarna mun t.d. vera lítil kvörn þar sem við fréttum eitt sinn af veiðimanni sem setti í sjö í beit og landaði þar af fimm. Rétt neðan við vatnið heyrðum við líka einhverju sinni af Maríulaxi sem var heil 13 pund. Bleikjuvonin í neðri ánni er að auki augljós.
Um vatnið sjálft er það að segja að þar er mikið af fiski og víða hægt að kasta og eiga von. Fiskurinn í vetninu er á heildina litið vænn af vatnafiski að vera. Í gegn um tíðina höfum við heyrt að stangirnar tvær skiptist á milli efri og neðri hluta árinnar. Sú sem á efri partinn getur stiklað og prílað um ægifögur gil með holum, strengjum og smáfossum. Þangað upp gengur fiskur, bæði lax og bleikja. Stöngin þar efra hefur hins vegar lengi haft þá tilhneigingu til að dunda mikið við útfallið út í vatnið. Þar hefur verið rómaður bleikjustaður, sérstaklega gjöfull þegar degi hallar og kvöldhúm læðist að. Þá stökkva þarna laxar líka og alltaf möguleiki að setja í þá.
Og við þetta allt má bæta, fuglalíf og gróðurfar. Birkiskógur, ernir rjúpur, refir…..algjör Paradís.
