Krókurinn beygðist snemma – Fyrri hluti viðtals við Garðar H. Svavarsson

Einn mesti og besti stangaveiðimaður landsins var Garðar H. Svavarsson. Hann lést um aldur fram eftir erfið veikindi fyrir nokkrum árum, en allir þeir sem nálægt honum komu hlutu að geta lært meira eða minna af snilld hans. Árið 1983 birtist viðtal við Garðar í bókinni Eru þeir að fá ‘ann? sem Örn og Örlygur gáfu út, en Guðmundur Guðjónsson tók þar viðtöl við fjölda snjallra veiðimanna. Að fengnu leyfi birtum við viðtalið við Garðar H. Svavarsson til minningar um snjallan veiðimann. 

„Krókurinn beygðist snemma hjá mér því að afi átti sumarbústað við Elliðaárnar og þar var ég löngum á sumrin. Þá var ég eins og grár köttur að horfa á veiðimennina í Elliðaánum. Húsið var við Selásfossinn, sem flestir kalla nú Skötufoss og ég komst ekki hjá því að verða veiðimanna var. Á þessum árum lærði ég á hvern einasta pytt og streng í ánum, enda margir snjallir menn að veiðum þar og gott að læra af þeim. Ég fylgdist vel með, því ég hef ávallt haft jafn mikjla ánægju af því að horfa á aðra veiða og að gera það sjálfur.

-Mínar fyrstu veiðiþreifingar hófust á þessum slóðum á þessum árum. Þarna skammt frá var lítil sleppitjörn og lækjarsytra rann úr henni niður í Breiðholtskvíslina. Þetta var skammt frá Fjárhúsaahylnum sem var í Árbæjarkvíslinni, en áin rennur nú nær öll Breiðholtsmegin við hólmann og veiðistaðurinn því ónýtur. En þarna í læknum voru síli að skjótast og ég egndi fyrir þau. Veiðarfærin voru í stíl við fiskana, tvinni og títuprjónn. Svo gerðist það það loksins, að ég fékk eitt síli pg var heldur betur rogginn með mig er ég gekk heim í sumarbústað með tittinn. Því fremur, að þannig hittist á, að frændi minn og stórveiðimaður, Víglundur Guðmundsson bifreiðastjóri eða Laxa-Lundi eins og hann var kallaður, var í heimsókn og var nýkominn úr Soginu með mikla veiði. Víglundur var eini maðurinn sem ég veit til að hafi haft starfa af því að veiða lax. Hann vann fyrir ákveðinnkaupmann og var við veiðarnar allt sumarið. Á þessum sumrum veiddi hann marga laxa um og yfir 30 pund. Ég sýndi honum tittinn og var drjúgur með mig.

– Ég var aðeins fimm ára gamall þegar þetta gerðist og aðeins sjö ára gamall er ég veiddi minn fyrsta lax. Ég vissi af veiðistað rétt ofan við Elliðavatnssífluna þar sem rennur úr Vatnsendavatni niður í Elliðaár og setti þar í 3-4 punda lax með frumstæðum veiðarfærum. Það var fyrsti laxinn og síðan hef ég veitt meira og minna á hverju einasta ári.

– Elliðaárnar voru áður fyrr mjög hátt skrifaðar hjá mér, enda þekkti ég þær allvel áður en ég fór að renna í þær. Eftir að ég fór í laxveiðina veiddi ég árum saman oftast með Garðari Þórhallssyni. Oft fengum við afbragðsveiði, stundum 10, 15 til 20 laxa á hálfum degi. Mér er alltaf minnistætt atvik úr Elliðaánum. Það var á æskuárum mínum og ég var að fylgjast með feðgum sem oft voru þarna við veiðar. Áin valt áfram í miklu flóði og vatnið var mjög skolað. Þeir voru við veiðar í Skötufossinum og það var alltaf á hjá þeim, en það þótti mér með ólíkindum miðað við skilyrðin. Ég skyldi ekki hvað var á seyði þá þó að auðvitað viti ég núna að þeir húkkuðu hvern einasta fisk. Þeir voru með flugu, Blue Doctor númer 6, og stóra sökku fast við augað. Og þeir drógu hvern laxinn af öðrum. Þetta voru ekki stórir laxar, 5 til 8 punda, en það gekk mikið á, því húkkaður lax getur tekið miklu fastar í en rétt tekinn fiskur. Þarna fylltu þeir svo tvo stóra strigapoka.

– En svo kom mjög vænn fiskur á hjá þeim og réðu þeir lengi vel ekkert við hann. Það kom til þeirra gestur og ég man að hann hét á hann að gefa honum lax í soðið ef sá stóri næðist. Það hafðist loks, en ekki fyrr en eftir klukkustundarlanga stórorrustu. Þetta var 19 punda hængur, flugan var í sporðinum og hann hafði auk þess margvafið línunni um styrtluna. Það er best að nefna engin nöfn í þessu sambandi, þetta voru miklir og færir fluguveiðimenn og þó ég sæi margoft til þeirra við árnar, var þetta í eina skiptið sem ég sá þá leika þennan leik.

ÓTRÚLEGAR SÖGUR ÚR LEIRÁRSVEIT

– Maður smáfærðist í aukana í laxveiðinni og brátt kom að því að ég kynntist Laxá í Leirársveit. Ég hafði þá á á leigu í mörg ár ásamt félögum mínum í veiðiklúbbnum Streng. Efra svæðið, fyrir ofan Eyrarfoss, var leigt sér. Þar var einungis veitt á eina stöng og yfirleitt var einungis notuð fluga. Það var þó á neðra svæðinu hjá „Ljóninu“, sem ég veiddi einn af mínum eftirminnilegustu löxum. Hann tók mjög litla túpuflugu með önglum númer 14. Hann lét strax illa og ég hafði bisað drjúga stund við hann er mér fannst eins og losnaði úr honum, en þá var talsvert af honum dregið. Von bráðar stríkkaði þó á línunni á nýjan leik og ég fann að laxinn var enn á færinu, en hafði færst allur í aukana. Var hann sem nýtekinn og nýrunninn og náði ég honum ekki fyrr en eftir mikinn eltingarleik. Reyndist hann vera 17 pund. Flugan hafði losnað úr kjaftinum, það var auðsjáanlegt, en línan hafði þess í stað vafist utanum sporðinn.

– Svo var ég þarna í ánni eitt sinn með Ringelberg blómakaupmanni og vorum við í Laxfossi. Mér hafði gengið vel, en honum ekki og þótti mér það miður. Ég fylgdist því með honum og reyndi að leiðbeina eftir föngum. Við þær aðstæður sem þarna voru var best að stökkva yfir mjóan streng út á klett til að renna maðkinum. Ég vissi að ef karlinn kæmist út á klettinn þá myndi hann setja í lax. En hann þorði það ekki, heldur kastaði frá fossbrúninni og festi alltaf í sama álnum sem þarna var á sveimi, sama hvar Ringelberg setti út maðkinn. Loks gafst hann upp og spurði mig hvort ekki væri völ á öðrum veiðistöðum og auðveldari og ég svaraði að svo væri. Nokkru ofar í ánni er veiðistaður sem heitir Ljónið og dregur nafn af kletti sem þar er og líkist mjög ljóni sem liggur fram á lappir sér. Ég lýsti staðháttum fyrir karlinum og sagði honum hvernig hann skyldi bera sig að. Grundvallarregla væri að klifra ekki upp á Ljónsklettinn, þá myndi laxinn allur styggjast og ekkert yrði úr veiðum. Svo fór karlinn upp eftir. Loks var dagur að kvöldi kominn og veiðimenn voru allir komnir í hús. Síðastur kom Ringelberg og duldist engum að eigi var allt með feldu. Hann var holdvotur, blóðugur, haltur og stöngin mölbrotin. En einn lax, 8 punda, hafði hann þó haft uppúr krafsinu. Við gengum nú á hann og spurðum hvað fyrir hefði komið. Hann sagði þá: „Ja, ég gerði til að byrja með akkúrat það sem ég mætti alls ekki gera, ég klifraði upp á Ljósnklettinn.“ Og svo kom sagan. Er upp á klettinn kom hafði laxatorfa styggst úr hylnum og syntu laxarnir allir upp í strenginn og hurfu, allir nema einn, sem lá grafkyrr. Ringelberg gerði þá hálfóhugsandi hlut, kastaði maðkinum strax fyrir framan hann og laxinn tók samstundis. En þá skeði óhappið, karlinum brá svo hrottalega að hann hrasaði og steyptist fram af 2ja mannhæða háum klettinum og ofan í grýtta fjöruna. Mátti hann þakka fyrir að hreinlega steindrepa sig ekki, en stöngin og hjólið brotnuðu. En laxinn var enn á og fullfrískur. Stöngin var úr leik og því úr vöndu að ráða. En Ringelberg dó ekki ráðalaus, fór úr öðru stígvélinu og þræddi línuna milli stóru táar og þeirra næstu, hoppaði og skoppaði síðan fram og aftur um eyrina meðan hann þreytti laxinn með þessum hætti eftir að hafa fundið stein og fest línuna við hann. Þetta var mikið basl, en laxinum náði hann.

– Efri hluti Laxár var alltaf mjög sérstakur. Fyrir ofan Eyrarfoss eru 2-3 kílómetrar upp í Eyrarvatn og við fengum þarna oft afbragðsveiði. Sem fyrr segir var aðeins ein stöng þarna, þannig að alltaf var hægt að ganga að hvíldum veiðistöðum og oft var allt fullt af laxi. Sum sumrin veiddust þarna um eða yfir 1000 laxar.

– Þarna ætluðum við Gunnar Sv. Jónsson einu sinni að ganga úr skugga um hvort mögulegt væri að veiða 60 laxa á einum degi. Við náðum ekki sextíu löxum, en sannfærðumst um að það væri hægt þarna, enda voru 58 komnir á land þegar hálf klukkustund var eftir af veiðitímanum. Þá var kappið orðið svo mikið að við misstum 6 laxa, en náðum aðeins einum. Það mátti því fara vel yfir sextíu stykki, þetta var allt veitt á flugu, nær allt í sama hylnum og mest á sama fermetranum. En þetta var bara tilraun, svona mokstur á ekki við mig.

– Þarna var oft svo botnlaus taka að það virtist vera alveg sama hvaða flugu maður bauð laxinum, hann tók allt. Ég ætlaði einu sinni að finna flugu sem hann tæki ekki. Ég stækkaði flugurnar jafnt og þétt, en þá stækkuðu einfaldlega laxarnir sem tóku. Loks valdi ég risastóra og snjáða Sweepflugu, 7/0 að stærð og slengdi henni með gusugangi út í lygnasta hylinn í sólskini og logni. Það var tekið á móti henni í fyrsta kasti með mikilli ólgu og þarna veiddi ég þann sterkasta lax sem ég hef nokkru sinni veitt í þessum hluta árinnar. Hann var 17 pund.

– Einu sinni bauð ég vini mínum, Matthíasi Johannessen ritstjóra, með mér í þennan hluta Laxár. Þá var búið að setja kvóta, enginn mátti hafa fleiri en átta laxa með sér úr ánni. Öðrum var sleppt. Við komum að efsta veiðistaðnum sem heitir Breiðan, alveg upp undir vatni og Matti fékk strax lax á fluguna sína. Þetta var smálax og þegar hann ætlaði að rota hann, sagði ég að við skyldum sleppa honum. Við mættum einungis halda átta löxum og því skyldum við velja þá af kostgæfni, snotrar hrygnur og sterklega hænga, velja fisk í reyk, í graf og í pottinn. Matti horfði forviða á mig, „sleppa honum?“ spurði hann, en er ég gaf mig ekki losaði hann fluguna og setti fiskinn út í ána á nýjan leik. Komið var að mér og ég fékk annan lax í fyrsta kasti. Það var líka smálax og ég sleppti honum umyrðalaust og án þess að líta á Matthías. Hann tók svo þann þriðja og er hann hafði landað honum horfði hann spyrjandi á mig. Ég gaf til kynna að laxinum skyldi gefið líf og Matti sleppti honum með semingi.

– Þarna drógum við svo hvern laxinn af öðrum. Þarna úti á Breiðunni er klöpp á botninum og hitti flugan á hana, var fiskur á nær strax í flestum tilvikum. Þetta voru yfirleitt smálaxar, 5 til 8 pundarar, en við sáum miklu vænni fiska stökkva öðru hverju, því slepptum við hverjum einasta laxi sem kom á land þennan fallega morgun. Klukkan eitt tókum við okkur hvíld, við höfðum landað 20 löxum, en engan drepið. Við slökuðum á í logninu og blíðviðrinu sem komið var, en um morguninn hafði verið hæg vestanátt. Við létum fara vel um okkur, snæddum og röbbuðum um heima og geima. Um sexleytið var kominn veiðiskjálfti í okkur á ný, en enn var logn og því sagði ég við Matta að við skyldum hinkra ögn við, bíða eftir svolitlumkalda til að gára yfirborð árinnar, sem nú var lygnt. Matti féllst á þetta, við biðum og von bráðar kom kaldinn sem við höfðum beðið eftir.

– En þegar við vorum að tygja okkur og ég var að segja við Matta að nú skyldum við velja okkur átta fallega laxa til að taka með heim, breyttist veðrið skyndilega. Ofsaleg norðanátt helltist þarna yfir okkur og hitastigið hrapaði niður úr öllu valdi. Við vorum ekki við þessu búnir, en flýttum okkur niður að á til að taka þessa átta og drífa okkur í bæinn. Við höfðum verið með flotlínur og litlar flugur um morguninn. Nú dugði það ekki. Við skiptum yfir í sökklínur, stærri flugur og túpur, en ekkert gekk. Komið var hávaðarok og við skulfum eins og hríslur með sultardropa í nefinu. Klukkan var langt gengin í níu er ég reyndi maðk, því ég vildi ekki koma laxlaus úr ánni. Var það helst Matta vegna. En maðkurinn breytti engu, við urðum ekki varir á hann frekar en flugurnar. Við fórum því laxlausir heim, en höfðum þó landað 20 löxum. Þetta var einhver eftirminnilegasta veiðiferð sem ég hef farið á löngum veiðiferli mínum.

– Öðru sinni fór ég þarna með Matthíasi. Þá fórum við reyndar í ána fyrir neðan Eyrarfoss og það var Gísli Búason bóndi í Ferstiklu sem bauð okkur. Þetta var í september, rétt eftir að útlendingarnar hættu og talsverður lax í ánni. Við byrjuðum um morguninn við Eyrarfoss og gengum niður með ánni. Við renndum alls staðar sem vænta mátti fisks allt niður undir Miðfellsfljót. Ég reisti lax í Kríuhyl, en annars urðum við ekkert varir. Eftir hádegis byrjuðum við svo í Miðfellsfljótinu og héldum áfram niður með ánni. Og það var sama sagan. Við urðum ekkert varir þótt öll skilyrði væru okkur hagstæð. Er við nálguðumst Laxfoss, stansaði Matti skyndilega og sagði: „Nú verðum við að fara varlega strákar.“ Við játuðum því umyrðalaust, töldum að hann ætti við að við mættum alls ekki fara kæruleysislega að Laxfossi þar sem það var hugsanlega síðasti möguleiki okkar á að ná laxi fyrir kvöldið. En það var allt annað sem vakti fyrir Matta. Hann átti við að við yrðum að passa okkur á því að veiða ekki lax, það mætti alls ekki henda sig. Úr því sem komið var fannst honum ferðinni ljúka meira við hæfi að við fengjum ekkert heldur en ef við særðum upp einn leginn eða svo. Honum fannst það næstum stórkostlegt, „við þessar miklu veiðiklær og í þessari á!“ Honum fannst það hæfa og vera skemmtilegri endir á ferðinni. Við Gísli vorum sammála eftir litla umhugsun. Þó reyndum við gaumgæfilega í Laxfossi, allt til loka veiðitímans, en engan fengum við laxinn þrátt fyrir það.

– Það var gaman að veiða með Matta, við fórum oft saman, sérstaklega í Laxá. Ég held að hann hafi elskað ána, a.m.k. orti hann ljóð um hana sem birtist í ljóðabók hans: „Vísur um vötn“.

LAXÁ Í AÐALDAL

– Ef ég ætti að tína til eftirlætisárnar mínar, þá er Laxá í Leirársveit auðvitað ofarlega ef ekki efst á blaði. Fjórar aðrar komast nærri henni, Sandá í Þistilfirði, Norðurá, Selá í Vopnafirði og svo Laxá í Aðaldal.

– Það eru mörg ár síðan ég fór fyrstu ferðinar í Laxá í Aðaldal, en ég var þá í holli með þrautreyndum Laxármönnum eins og Snorra Jónssyni á Húsavík, Steingrími í Nesi og fleirum. En það var Skúli heitinn Sigurðsson á Tjörn, bróðir Heimis Sigurðssonar heitins frá Garði, sem kenndi mér á ána.

– Fyrsta skiptið sem ég fór í Laxá var ég mjög snemma á ferðinni, talsvert fyrir Jónsmessu. Skúli var leiðsögumaður minn og áður en við hófum veiðar vildi hann fá að sjá stengurnar og annan útbúnað. Hann hafði ekkert við stengurnar að athuga, enda var ég með Hardy Gold Metal 12,5 feta flugustöng og ágæta kaststöng frá sama fyrirtæki. En spóna hafði ég ekki meðferðis og fór hann því heim til sín og sótti stóra Íslandsspóna. Hann hafði helst áhyggjur af því að ég gæti ekki kastað nógu langt, en ég var með Ambassadorhjól og eftir að ég hafði kastað upp á bakkann hinu megin og slitið þar af mér fyrsta spóninn voru þær áhyggjur á bak og burt. Svo byrjuðum við að veiða og fengum talsvert af mjög vænum urriða, svona 3 til 5 punda. Var magnið svo mikið að ekki var viðlit að bera það allt saman. Fór Skúli því í gaddavírsgirðingarnar og skar úr þeim fyrir fjórum kippum og roguðumst við þannig með aflann til veiðihússins.

– Garðar Þórhallssson var veiðifélagi minn í þessari ferð svo sem oft endranær. Við höfðum fengið mikið af silungi á fimm dögum, en engan lax. Þetta var sem fyrr segir snemma sumars og laxinn fyrst og fremst fyrir neðan Æðarfossa. Einhvern vegin æxlaðist það þannig að við komumst aldrei þangað á fimm dögum. Það var líka kominn lax á Hólmavaðsstífluna, en þar höfðum við ekki heppnina með okkur. Þessir silungar voru feiknalega sterkir og ævinlega þegar fiskur kom á hjá mér, var ég viss um að það væri lax. Þá kallaði ég hástöfum til Garðars að ég væri með lax á og hann kom hlaupandi til að hjálpa mér. En alltaf voru það stórurriðarnir sem höfðu tekið hjá mér.

Svo rann upp síðasti morguninn. Við vorum þá að veiða nærri Vitaðsgjafa þar sem heitir Hornhylur. Við vorum orðnir vonlausir um að fá lax, en silungur tók hjá okkur annað slagið. Ég var hættur að hrópa „lax“ til Garðars, en þegar klukkustund var til loka veiðitímans kom stór fiskur á hjá mér og ég fann að það var ekki urriði. Ég hrópaði á Garðar, en nafni minn sinnti því ekki, hélt sjálfsagt að ég væri að rugla rétt einu sinni. En þetta var þá svona vænn lax. Hann var 21 pund, fyrsti laxinn minn í Laxá og sá stærsti sem ég náði úr þeirri á.

LAX Í BERJAMÓ

– Einu sinni fyrir nokkuð mörgum árum var ég eftir sem áður við veiðar í Laxá og var í Nes- og Árnesveiðum. Annars staðar í ánni var íslenskur maður sem ég þekkti dálítið og með honum tveir norskir ferðaskrifstofumenn. Íslendingurinn var óvanur og þeir norsku kunnu heldur ekkert með stengur að fara. Þeir höfðu verið að veiðum í þrjá daga og ekkert orðið varir. Þetta þótti gestgjafanum íslenska leiðinlegt því að hann vildi endilega að gestirnir veiddu eitthvað. Hann hafði spurnir af því að ég væri í ánni og vissi að ég var nokkuð kunnugur henni. Leitaði hann því til mín og bað mig að vera með þeim einn dag á þeirra svæði, en ég bauð þeim þess í stað að koma upp eftir til mín. Það varð úr.

– Við komum að Kirkjuhólmakvísl og ég benti öðrum Norðmanninum á ákveðinn stað í vík sem þar er, sagði honum að kasta maðkinum þangað. Hann gerði það og það tók fiskur um leið. Þetta var átta punda lax. Við skyldum Norðmanninn eftir í kvíslinni með þeim orðum að hann skyldi reyna þar áfram. Síðan héldum við hinir niður með á. Íslendingin skyldi ég eftir við Skriðuflúð og sýndi honum tökustaðina þar, en síðan hélt ég áfram niður með á með hinn Norðmanninn og sagði honum að kasta í Sandeyrarpoll. Þar setti hann í stórlax sem hann náði eftir harðan leik, það var 18 punda fiskur og síðan missti hann annan enn stærri. Þá hrökk ég skyndilega við, því að ég mundi að ég hafði gleymt að láta Íslendingin hafa maðka. Fórum við því upp eftir til hans, en er hann kom í sjónmál veifaði hann til okkar, hljóp upp í móa, tók þar upp stórlax og veifaði honum glaðklakkalega. Þetta var geysifalleg 16 til 17 punda hrygna, nýrunnin. „Þú lést mig ekki hafa neina maðka maður,“ var það fyrsta sem hann sagði og brosti breytt. Ég sagðist hafa munað eftir mistökunum, en spurði hann hverju hann hefði þá beitt, hef sjálfsagt búist við að hann hefði haft spón í fórum sínum. En það var eitthvað annað.. Hann hafði tekið lítinn laxaöngul, farið út í móa, tínt þar 10 til 20 krækiber og þrætt þau á öngulinn. Þessu kastaði hann út og þessu gein þessi fallegi lax við. Þetta var ótrúlegt.

ÞEIR STÓRU SEM EKKI GLEYMAST

– Ætli maður muni ekki þá laxa lengst sem maður missir, eða að minnsta kosti suma þeirra. Minningar um tvo slíka laxa á norðan frá Sandá í Þistilfirði og ber þó annar þeirra stórum af hinum. Þetta gerðist fyrir nokkrum árum og með mér við ána þegar atburðurinn átti sér stað var Jóhannes heitinn Guðmundsson bóndi í Flögu. Það var alltaf viðtekin venja að hann væri með mér við ána að minnsta kosti einn dag sumar hvert og nú vorum við komnir klukkan 9 að morgni að Þriggja-Laxahyl efri. Jóhannes veiddi ekki heldur vorum við vanir að rabba um daginn og veginn er færi gafst og hann fékk svo einn snafs fyrir hvern lax sem ég dró. Hann hafði hins vegar veitt sem ungur maður. Notaði hann þá bamusstöng gamla sem hann kallaði raunar njólastöng. Hann fór með spóninn upp í brekku og slengdi honum út í ána, hljóp síðan afturábak, því að hann átti ekkert hjól. Með þessari aðferð veiddi hann fjölda laxa, marga yfir 20 pund.

– Ég byrjaði að kasta í hylinn, var með Hairy Mary tvíkrækju númer 10. Skipti það engum togum, að lax tók eftir nokkur köst og ég fann strax að hér myndi vera gríðarstór fiskur á ferðinni. Hann þumbaðist lengi við í hylnum, en seig svo rólega niður í næsta veiðistað fyrir neðan sem heitir Steinabreiða. Kom svo rólega upp eftir aftur og stökk á breiðu sem er á milli veiðistaðanna. Þá sá ég sem mig grunaði, að þetta var alveg gríðarlegur hlemmur. Ég var alveg sannfærður um að hann væri yfir 30 pund. Hann var lengi í hylnum að þumbast, en svo fór hann aftur sömu leið niður eftir og til baka. Gerði hann það alls þrisvar og alltaf stökk hann á sama blettinum.

– En þegar talsvert var farið að líða á annan klukkutímann fór Jóhannes að ókyrrast, en hann var ekki vanur að þurfa að bíða svo lengi eftir fyrsta snafsinum og var orðinn þyrstur. Ég sagði honum að það væri af og frá að hann fengi snafs fyrr en búið væri að landa laxinum. „Ég missi laxinn ef þú færð snafsinn strax,“ sagði ég. „Nei, nei, nei, þú missir ekki þennan fisk, það máttu alveg bóka,“ sagði hann. En ég var alveg viss á þessu og gaf mig ekki fyrr en eftir sjö kortér frá því að ég setti í fiskinn. Þá lét ég undan og gaf Jóhannesi snafs. Um leið fór laxinn af. Ég var svo sem sáttur við að missa laxinn, viðureignin við hann var öll svo dramatísk og stórkostleg að hún gleymist aldrei og þannig hef ég kannski fengið þeim mun meira útúr þessu heldur en ef ég hefði náð laxinum. Karlinn sagðist aldrei hafa séð annan eins lax, þó höfðum við báðir séð lax sem félagi minn Haraldur Haraldsson veiddi nokkrum árum áður, í fyrstu ferð okkar í Sandá. Sá var 28 punda. Sú ferð hófst með mjög eftirminnilegum hætti fyrir mig. Ég byrjaði í Bjarnadalshyl og í fyrsta kasti var stórlax á hjá mér. Þennan lax þreytti ég í rúman hálftíma áður en hann fór af og ég sá hann aldrei. Fiskurinn hafði tekið stóra Saphire Blue lúru, með fjórum krókum og í næsta holli á eftir okkur veiddi Sigurður Árnason 27 punda lax á sama stað. Sá fiskur var með nýtt sár í munninum.

LANGLÍFAR SJÓLÝS

– Eitt atvik frá Sandá er mér ávalt minnistætt. Það hefur verið sagt að halinn á sjólúsum detti af innan sólarhrings eftir að fiskurinn gengur í ferskt vatn. Þetta hefur einhver spekingur sagt einhvern tímann og það trúa því allir síðan. En það henti mig einu sinni, að ég setti í lax í Brúarhyl, sem er neðarlega í Sandá. Þetta var smálax og hann tók hjá mér Jock Scott númer 8. Fleiri laxa fékk ég þarna, en þessi snéri á mig, renndi sér niður með steini og sleit tauminn. Þar með var hann farinn og flugan með. Þremur og hálfum sólarhring síðar veiddi ég svo þennan sama lax svo til efst í ánni á Marlodge númer 8, en sú fluga er afskaplega lík Jock Scott. Það fór ekki á milli mála að þetta var sami laxinn, því Jock Scott flugan mín var enn í kjaftinum á honum og taumbúturinn einnig. En það undarlega var, að laxinn var grálúsugur og margar lýsnar voru með hala.