Oft er talað um „feiga“ laxa, seinheppna einstaklinga sem að hafa allt sér í mót. Þeir eru færri hin seinni ár, enda er æ fleiri löxum sleppt aftur, en sumir eru bara feigir. Hér ryfjum við upp gamla veiðisögu, hún er úr Árbókinni okkar frá 1991.
Og þar stendur skrifað: „Einhver feigasti lax sem sögur fara af hér á landi gekk í Laxá í Leirársveit í sumar(1991) sem leið og linnti ekki látunum fyrr en upp í Eyrarvatni. En föstudag einn um hásumar voru þarna á ferð hjónin Brynja Jóhannsdóttir og Magnús Ebenesersson. Frúin beitti maðki með flothólki og sökku. Lax tók, en sleit skjótt línuna ofan við flotið og hafði allt dótið með sér. Þarna var aragrúi veiðimanna, en enginn varð var. Þau Magnús og Brynja voru þarna enn á laugardaginn, en hvorki þau né aðrir í hópnum veiddu. Á sunnudaginn voru þau enn að, en að þessu sinni gátu þau ekki farið á gamla góða veiðistaðinn vegna þess að þar var fyrir múgur og margmenni. Þau röltu því á annan veiðistað nokkuð frá . Ekki höfðu hjónin lengi rennt, er Magnús slæddi upp línuna sem laxinn sleit og fiskurinn var enn á! Landaði Magnús nú laxinum og öllu því hafurtaski sem honum fylgdi.“
