Vertíðin er hafin og kastljósið beinist mest að staðbundnum urriða, ekki hvað síst í Þingvallavatni, og sjóbirtingi, en hann er veiddur í ám norðan sem sunnan heiða. Við fengum nokkra sérfræðinga til að tína til flugur sem þekkt er að freisti þessara höfðingja.
Þekkt er að veiðimenn hafa allir sínar sérviskur. Margir hnýta sjálfir og nota fyrst og fremst Þær flugur. Aðrir fara í veiðibúðirnar og tína til það sem þeim lýst best á og/eða hefur reynst þeim vel í fyrri vorveiðiferðum. Við fórum því í búðirnar, Veiðihornið og Vesturröst og snillingarnir á bak borðin þar tíndu til nokkrar flugur sem að eru ekki aðeins mikið teknar sökum veiðni og gæða, heldur hafa einnig reynst þeim persónulega vel. Þarna rákumst við líka á „nýjungar“ sem sýnum hér. Fyrst er það góðgætið sem Jói (Jóhann Sigurður Þorbjörnsson) í Veiðihorninu dorgaði uppúr flugubarnum góða.
Það kom ekki á óvart að Jói tíndi fyrst af öllu til þessar breytilegu útfræslur af Black Ghost. Allar með keilu og augum, hefðbundu litirnir og „starburts“ útgáfan. Þetta eru geggjaðar flugur í urriðann og birtinginn og alls ekki bundnar við vorveiðina eingöngu. Um sumar veiða þær alls staðar þar sem urriða er að finna og á haustin eru þær feykisterkar í sjóbirtinginn. Þá hafa margir fengið að reyna að þær veiða líka lax. Ritstjóri landaði t.d. 90 cm hæng í Gíslakvörn í Straumfjarðará síðasta sumar með svona Black Ghost, nema að á hana höfðu að auki verið settar marglitar gúmmílappir. Sannkölluð ofurfluga.
Þessar tvær bera einkenni þekktra flugna, sú efri Black Brahan, hin Heimasætu. Þessar eru báðar klassískar í urriða og birting. Mikið teknar og mikið notaðar. Þær eru líka góðar í sjóbleikju þegar kemur fram á sumar, séu þær notaðar í smærri númerum heldur en í urriða/birting á vorin.
Að vera veiðifluga og að vera Nobbler getur þýtt afskaplega margt. Þetta lag, augun, bústna stélið og það allt býður upp á endalausar útfærslur. Þetta eru einfaldlega Nobblerar og að sögn Jóa hafa þessar útfærslur gert góða hluti í vorveiðinni….og síðar á vertíðinni einnig.
Hér eru komnar þyngd og skrautleg afbrigði af Kettinum góða. Það eru augun og lagið sem að minnir á Köttinn en líkt og með Nobblera er endalaust hægt að leika sér að formi og litum. Þessir hafa svínvirkað.
Þetta furðufyrirbæri kallaði Jói „Intruders“. Sjá má á bláu flugunni til hægri hvar lítil einkrækja skagar útúr háraknippinu. Hún lafir þarna á girnisspotta. Aðspurður hvort að þetta virkaði svaraði Jói: „Ójá, þetta virkar!“ Menn mun kannski hér á árum áður þegar að laxar tóku svo grannt að þeir festu sig ekki þó að menn finndu fyrir þeim. Ekki átti þetta hvað síst við um fluguna Frances og menn fundu út að það var svo helv.. oft að laxinn kom bara og snerti skottið og festi sig því ekki. Enda skagaði skottið langt aftur fyrir öngulinn. Löngu nælonþræðirnar í skottinu voru vandinn. Sumir styttu þá einfaldlega og héldu þá fleiri fiskum. En flugan missti nokkuð aðdráttarafl. Stöku veiðimaður bætti þá girnisspotta sem lá aftur með nælonskottinu og örsmáan krók á endann. Og oft náðust með því móti fiskar sem héngu þá á aukaönglinum.
Þetta lítur út fyrir að vera hnýting til að taka á þeim vanda fyrirfram að laxfiskar séu að koma í fluguna og taka hann ekki af nægilegri festu að venjulega staðsettir önglar nái haldi. Þeir sem gerst þekkja segja að auki að flugan sé gríðarlega lifandi í vatninu.
Hér koma síðan uppástungur þeirra Ingólfs og Jóns Inga í Vesturröst. Sumt líkt og hjá Jóa í Veiðihorninu, annað ekki…..
Hér eru kunnugleg minni. Black Ghost einhver? Flæðarmús einhver? Þarna undir liggja þær þrátt fyrir öflugan Scull höfuðbúnað, marglit augu og spriklandi gúmmílappir. En þarna má einnig sjá það sem Jói í Veiðihorninu sýndi okkur einnig og kallaði Intruder, Ingó og Jón Ingi kölluðu þetta hins vegar „Trailer“, eða aftanívagn. Þeir sögðu báðir þannig hnýttar flugur njóta vaxandi vinsælda, þær væru líflegar í vatni og héldu betur fiski við margar kringumstæður heldur en gamla hefðbundna lagið.
Hér er komin fluga sem stingur nokkuð í stúf við aðrar sem sýndar eru í grein þessari, þ.e.a.s. hvað útlit varðar. Ingó sagði þessa heita Black Nosed Dace, en fluga sú er bandarísk að uppruna ef að við munum rétt. Nafnið er í hausinn á smáum fiski sem stærri fiskar leggja sér til munns. Þessi fluga er einnig með öngulinn í „trailer“. Stuttu eftir heimsókn okkar í Vesturröst ók Ingó austur í Vatnamót og veiddi vel, m.a. 82 sentimetra sjóbirtingshæng sem tók einmitt þessa flugu.
Hér eru tvær jafn ólíkar og hugsast getur. En báðar öflugar. Til hægri er klassískur Dentist með feikna þyngdum haus. Algerlega geggjuð sjóbirtings- og urriðafluga, langt út fyrir svokallaða vorveiði. Sú hvíta er í grunnin útfærsla af Dýrbítnum, en hefur tekið margvíslegum útlitsbreytingum, svo mjög að þetta verður aldrei kallað annað en afbrigði. Þessi útfærsla hefur verið í umferð í nokkur ár og hefur gefið gríðarlega vel. Við höfum heyrt af henni flottar veiðisögur úr Varmá, Geirlandsá, Tungulæk og víðar. Þá er þetta enn fremur góð sjóbleikjufluga í smáum númerum.
Sú í forgrunninum er kunnugleg: Enn ein útfærslan af Black Brahan. Það er eins og hún sé að stinga sér til sunds, sem hún svo sannarlega gerir þegar henni er kastað fyrir fisk. Svart og flúrósent rautt virkar óhemju vel saman og þyngdi hausinn kemur henni hratt og vel niður til bráðarinnar. Í bakgrunninum eru litríkar og ólíkar flugur sem þeir félagar völdu bæði vegna gæða og eins til að minna á að fjölbreytileikinn er endalaus og oft vænlegt að breyta til og reyna margt, sérstaklega þegar þannig hittir á að fiskur tekur illa.
