ER LAXINN DAUÐADÆMDUR MEÐ STÁLIÐ Í SÉR?
Lifir laxinn það að sleppa með stálið í sér? Mynd Vötn og veiði HÓ.
Í skemmtilegri grein Sverris Hermannssonar um Hrútafjarðará, reynslu hans af ánni til fjölda ára, í bók um ána, er umhugsunarverð skoðun hans á því hvort að fiskar sem sleppa með því að slíta og fara með járn í kjafti, koki eða maga, eigi sér langa eða marga lífdaga að því loknu. Telur Sverrir að svo sé ekki, en er þetta einhlýtt.
Sverrir segir m.a.: “Það skal af þessu gefna tilefni upplýst að ég nota aldrei veikara girni en 25 punda. Snillingar mega stæra sig af að nota tvinna í taum mín vegna. Við laxveiðafr er ekkert sorglegra en að fiskur slíti og sitji uppi með vopn í kjafti sínum eða koki. Það er trúa mín, að sá fiskur verði ekki til undaneldis að því sinni. Særðir laxar snúa fljótlega til sjávar. Það hef ég margsinnis tekið á með sönnum dæmum, þar sem fiskar að bana komnir svamla niður ár. Náttúran er söm við sig. Þau undur sem þar er að kynnast til varðveislu lífinu á jörðinni. Viðbrögð laxins við sýkingu, eða slysi, eru að yfirgefa ána til að hindra að stofninn sýkist.
Margur veiðimaðurinn sem leitar huggunar í því að lax sem sloppið hefur með 28 g spoon hans í kjaftinum muni fljótlega krækja honum úr sér og/eða skyrpa flugunni, fer villur vegar. Öllu skynsamlegra væri að álykta að aðrir laxar hjálpuðu honum við að losna við vopnið! Menn hafa jafnvel gengið svo langt, að halda því fram, að lax melti smám saman öngul sem stendur í magaopi hans! Eða að öngullinn muni tærast upp óðara en varir!
Allar eru þessar meiningar sjálfsblekking einber. Laxi með spoon í kjafti er bráður bani búinn, enda skýr hann fljótlega til hafs af ástæðum sem ég áður greindi.
Ég hef séð laxa lóna undan straumi á eyrunum við Hrútafjarðará, aðframkomna.Ég hefi tekið þar stórfiska með höndunum. Flestir voru þeir með öngul í koki sem orðið var svart af sýkingu.”
Svo mörg voru þau orð Sverris og allir höfum við heyrt af þessu og margir lent í því að missa fisk sem sleit og hafði með sér stálið. Ekki dettur okkur til hugar annað en að sá aldni og margreyndi veiðigarpur Sverrir Hermannsson hafi margt séð og mikið á löngum ferli. Hins vegar vakti lesning orða hans upp minningu frá unglingsárunum er ritstjóri þessa vefrits veiddi með vinum sínum í Langavatni á Mýrum um hverja verslunarmannahelgi í nokkur ár. Lágum þar í tjaldi og veiddum vatnableikju, mest með kaststöngum og ýmist maðki eða flugu með flotkúlum. Kvöld eitt vorum við þrír úti á tanga og allir með maðk. Einn okkar kastaði óvart yfir línuna hjá öðrum og þurfti þá að spóla í land til að greiða úr. Á meðan annar félaganna losaði öngul sinn af línu félagans, lá flotkúlan í nokkur andartök aðeins 3-4 metra frá landi. Skyndilega rauk hún af stað og það auðsjáanlega engin pundsbleikja þar á ferð. Enda var skömmu seinna 5 punda bleikju landað og urðu menn heldur en ekki undrandi og aldrei, öll þessi ár, sáum við nálægt því jafn vænan fisk í vatninu.
En síðar um kvöldið fóru menn í læk til að slægja afla kvöldsins og er sú stóra var sprett upp, valt fyrst af öllu út ca pundsbleikjam hálfmelt og ógeðsleg! Síðan, er þrifið var innan úr maganum, datt út 7 gramma önglalaus Íslandsspúnn. Var og öngulhringurinn afar ryðgaður. Þarna var erfitt að ímynda sér annað en að bleikjan hefði einhverju sinni tekið umræddan spón, slitið, en síðan hafi spónninn borist ofan í magann við það að önglarnir tærðust upp. Eða hvað?
Hins vegar, þegar menn velta fyrir sér orðum Sverris, þá er alls ekki ólíklegt að allt annað eigi við um laxa, því sem kunnugt er, þá nærast þeir ekki í ánum og því engar magasýrur til að vinna á önglum.
.JPG)
