Frúin að beita
Urriðahrúga. Mynd Heimir Óskarsson.
Gamlar veiðisögur eru prýðisefni rétt á meðan við metum og skoðum hvernig við ætlum að hafa efni vetrarins. Við rákumst á eina skemmtilega í árbókinni okkar frá árinu 1995. Þar fékk sagan nafnið: Frúin að beita. Les nú.
-Það er lítið vatn uppi á brúnunum fyrir ofan Klaustur. Ég man satt að segja ekki alveg í svipinn hvað það heitir, en þar er gnótt af svona punds urriða og einn og einn stærri. Stundum tekur fiskur vel. Þannig var það hjá hjónunum sem voru þar dag einn sl sumar. Þau voru búin að moka upp nálega 20 fiskum er bóndinn tók eftir því að fátt var eftir af möðkum. Sá hann sér til mikillar gremju að annað tveggja maðkaboxa þeirra hjóna hafði orðið eftir í bílnum. Það tæki hann trúlega hálftíma eða meira að sækja boxið, það var fyrst niður bratta skriðu að fara og síðan upp hana aftur. Það var bakaleiðin sem myndi tefja förina. En það var annað hvort að láta sig hafa það, eða ljúka veiðideginum mitt í botnlausri töku. Hann skundaði því af stað og erfði frú sína af þeim tíu möðum sem eftir voru í boxinu. Hún var reyndar ekki vanur beitari, en karlinn sýndi henni, sagði til, beitti svo hún fyldgist með og svo yrði hún að sjá um sig sjálf ef þurfa þyrfti.
Segir nú ekki af frúnni, en um hálftíma seinna kom karlinn í sjónmál við hana og vatnið aftur. Það þótti karlinum kynlegt að hann sá ekki betur en að konan væri að dansa fram og aftur um vatnsbakkann. Ekki voru þó taktarnir á þann veg að hún væri að draga fisk. Eftir því sem hann kom nær, þeim mun torkennilegri þótti honum hreyfingarnar. Á endanum gat honum ekkert dottið til hugar um hvað frúin væri að aðhafast. Hann kallaði, en konan hljóðaði bara og hélt áfram furðulegum dansi sínum, sem virtist þegar nær dró, vera einhvers konar hringdans.
Þegar karlinn átti fáa metra ófarna að konu sinni rak hann í rogastans. Hann missti andlitið og málið um stund þegar það rann upp fyrir honum hvað frúin var að gera. Eða öllu heldur: Hvað hún var að REYNA að gera. Þarna var stór og flatur steinn. Á steininum skreið vænn maðkur fram og tilbaka. Frúin var að reyna að beita. Það gerði hún með því að halda önglinum í annarri hendi og af því að maðkurinn var svo mikið oj bjakk þá var ekki um það að ræða að halda honum með hinni á meðan stálið væri þrætt í gegn. Þess í stað reyndi frúin að stíga ofan á annan endan á orminum um leið og hún reyndi að stinga önglinum í hinn endann. Þetta gat aldrei lukkast, en frúin var ekki á því að gefa sig. Og þó var hún búin að reyna að beita allar götur frá því að bóndi hennar skildi við hana til að sækja aukaormana! Þannig stóð á dansinum, að ormsgreyið skreið fram og aftur og þá hoppaði frúin á öðrum fætinumfram með og aftur fyrir framan grjótið, allt eftir því hvar ormurinn var í besta færinu hverju sinni.
Málið fékk nú farsælan endi er bóndinn var kominn á svæðið og héldu þau hjón áfram að moka upp fiski fram eftir degi. Þess má geta að alls lágu 60 fiskar í valnum eftir daginn. Næst þegar maðkarnir þrutu, prísuðu hjónin sig sæla og héldu heim á leið. Var þá þakkað fyrir að öll bakaleiðin var undan fæti.
.JPG)
