Að veiða á þurrflugur nr 26-32 er snúið mál en gjöfulla heldur en margir myndu trúa. Svo lítil eru þessi kvikindi að það eitt að skipta um flugu gætu menn haldið að kallaði á ofursjón og fádæma fingraleikni til að setja ekki ofursmáu önglana á kaf í fingurnar þegar hnýtt er. Hér er eitt og annað um þennan veiðiskap og er sumt af því einkar skemmtilegt.
Við töluðum við tvo vini sem veitt hafa saman um árabil. Þeir eru ekki til í viðtal og hafa ekki áhuga á „sviðsljósinu“. Þeir bara veiða fyrir sig og vilja ekki víkja af því spori. Fá að vera í friði með sitt. Þeir eru mest í silungi, bæði sjóbleikju á Norðausturlandi og gjarnan í vötnum á Skagaheiði. Það er gott og blessað, þeir félagar eru ekki einir um það, bæði hvað varðar veiðiskapinn og þá náttúru að vilja vera í friði. En okkur hefur nokkuð lengi langað til að rekja eitt og annað af því sem þeir hafa sagt okkur ef vera skyldi að einhver hefði áhuga á að prófa. Þetta hefur legið í salti hjá okkur um hríð, en svo rákumst við á þessa líka stórskemmtilegu mynd í fluguhnýtingarhópi á Facebook sem heitir The Frugal Fly Rodder. Höfundur þessara flugna heitir Sean Dziedzic, en að öðru leyti þekkjum við engin deili á honum. En myndin minnti okkur á skrafið með vinunum tveim.
Hvorugur þeirra félaga hnýta þessar flugur sjálfir. Þeir finna það smæsta sem finnst í búðum hér á landi og svo panta þeir að utan. Augljóslega þola þessar flugur ekki að notaðir séu sverir taumar. 2-3 punda er það eina sem blífur.
Spurningin að hnýta þessar flugur á tauminn á veiðislóð var okkur áleitin. En svarið sem við fengum kom okkur skemmtilega á óvart. Þeir félagar gera ekki svo, enda nánast kraftaverk að hitta í gegnum augað a veiðistað, hvað þá að hnýta hnútinn og herða án þess að sökkva flugunni í einhvern fingurinn. Nei. Þetta er gert innanhús, í sterkri lýsingu og undir smásjá!
Taumarnir eru mældir og hafðir ríflegir svo að þeir þoli vænan afskurð er hnúturinn er hertur. Allt er þetta gert með nettum töngum með augað límt við smásjá og hnúturinn hertur með því að festa krókinn við örsmáan málmhring og toga varlega. Ekkert má út af bregða ef hnúturinn á ekki að laskast, því nógu viðkvæm er græjan þó að hnúturinn sé fullkominn.
Svona gera þeir þetta, hafa tilbúnar kannski 10 til 20 flugur á tilbúnum taumum sem eru fallega upprúllaðir og geymdir í þar til gerðum hulstrum, sem að við höfum reyndar ekki fengið að sjá, en menn geta impróviserað og finna eflaust eitthvað sniðugt út úr því. Á veiðistað er það því ekki flugan sem hnýtt er á tauminn, heldur er taumurinn hnýttur á flugulínuna.
Síðan eru stangirnar nettar og mjúkar, fjarkar eru eiginlega ljósastaurar í þessu samhengi, stangir fyrir línur 0 til 3 eru mest notaðar. Og eins og menn geta ímyndað sér, þá þarf bæði mýkt og þolinmæði þegar fiskur hefur tekið.
En tekur fiskur þetta? Sumir virðast álíta að fluga megi ekki fara niður fyrir 16 til 18, þá missi fiskar sjónar á öllu saman. En ef skoðað er inn í t.d. bleikju, þá eru kuðungarnir og lirfugumsið allt miklu mun smærra en flugur númer 16 og 18. Stærðin er nær þessum flugum sem við nefndum í byrjun, 26-32. Þannig að það er míta að fiskar sjái ekki þessar sæsmáu flugur. Fyrir utan að tímgast og viðhalda stofninum, gera þessir fiskar ekki mikið annað en að leita sér að fæðu. Þannig að þeir eru sérþjálfaðir til þess.
Enda brostu félagarnir frá eyra til eyra þegar við spurðum þá um aflabrögð. Við ræddum ekki við þá saman heldur sitt í hvoru lagi og þeir lýsti báðir með tilþrifum botnlausum tökum í tíðum ferðum þeirra á Skagaheiði, setjandi stöðugt í fiska, missandi vitaskuld marga, en samt með 20, 30 og jafnvel upp í 40 fiska eftir daginn! Og marga stóra í bland, 3, 4 og 5 punda fiska. Þannig að já, þetta svínvirkar.
