Við heyrðum eina góða nýverið. Hún fjallar um veiðimann einn duglegan en frekar óvandaðan náunga sem hafði sérstakt dálæti á Laxá í Mývatnssveit. Hann var auðugur og hafði traðkað á slatta af tám til að ná auð sínum. Svo gerðist það að…..
…að hann dó! Varð bráðkvaddur. Það næsta sem hann vissi af sér var að hann var allt í einu staddur á dásamlegum árbakka sem minnti hann mjög svo á Laxá í Mý. Hann var með það á hreinu að hann hefði dáið, en var heldur en ekki sáttur við áfangastaðinn. Þarna var stöng, vöðlur, box með flugum og allt til alls. Neðar við ána sá hann annan veiðimann og svæðamörkin voru skýr við girðingu skammt neðan við þar sem hann stóð. Hann sá að veiðimaðurinn fyrir neðan hann var stanslaust í fiski og þeir voru allir stórir. Á meðan okkar maður reif á sig vöðlurnar og gerði sig kláran landaði kappinn neðan við hann þremur boltafiskum, 50 til 60 cm að því er best varð séð.
Svo byrjaði okkar maður að kasta og var strax í fiski. Dró hann nú hvern fiskinn af öðrum, 30 til 35 cm og horfði í angist á félagann fyrir neðan landa hverjum af öðrum 50 til 60 cm og okkar maður var viss um að einn var áreiðanlega nálægt 70 cm. Svona gekk þetta um hríð og okkar maður fór að velta fyrir sér hvenær skipt yrði um svæði. Hann reyndi að kalla í félagann fyrir neðan, en sá virtist ekkert heyra í honum og hélt áfram að moka fiski á meðan okkar maður var endalaust í sínum 30-35 cm örverpum.
Nokkrum klukkustundum seinna var okkar maður sestur á bakkann og löngu búinn að fá nóg af tittaveislunni. Sá fyrir neðan var enn að landa hverjum drekanum af öðrum. Birtist þá ekki maður á bakkanum sem gaf sig fram sem umsjónarmaður. Spurði okkar mann hvernig sér litist á svæðið og hvort hann væri ekki sáttur? Okkar maður var allt annað en það og spurði með nokkru þjósti hvenær svæðaskipting ætti sér stað? Svaraði þá umsjónarmaðurinn: „Heyrðu minn kæri, heldur þú að þú sért í Himnaríki?“ Hann var sem sagt í Helvíti.
