Það væri ekki úr vegi að ljúka þessu ári með skemmtilegri veiðisögu frá liðinni vertíð. Skella henni hér inn og svo jólakveðju til allra okkar lesenda og velunnara. Þetta er grátbrosleg saga frá liðnu hausti. Gerðist um mánaðamót september/október við Heiðarvatn ofan Mýrdals.
Þarna var staddur veiðimaður sem lengi hefur stundað Heiðarvatn og Vatnsá. Hann hafði verið að læra æ meira á vatnið sjálft, sérstaklega á vorin og snemmsumars, þegar bleikjan gerir sig gildandi. En síðsumars sjóbirtingsveiðin í vatninu var honum enn framandi. Nú í haust ók hann slóðann að víkinni vestast, þar sem SVFK hafði forðum skála sína. Setti höfuð sitt niður og bjóst til að arka inn í suðurbotninn þar sem honum hafði skilist að lækir rynnu þar í vatnið og þar væri birtingurinn gjarnan.
En hann hafði ekki gengið lengi eftir Keflavíkurfjörunni þegar hann sá „letingja“ fastan í malarbakkanum. Einhver hafði verið þar með ólöglega veiði, en annað hvort gleymt að taka græjuna með sér eða var slétt sama. En við þessa uppgötvun datt okkar manni í hug að þarna væri veiðivon. Þarna hafði hann veitt ófáar bleikjurnar síðustu sumrin á undan. Hann færði sig ofar á mölina og óð út og byrjaði að kasta. Stórum glitrandi strímer. Og næsta hálftímann setti hann í þrjá birtinga, alla frekar væna, en missti alla.
Einmitt. Þetta var eitthvað. Þarna var augljóslega eitthvað í gangi og allt í einu stukku birtingar hér og þar um alla víkina, ýmist í kastfæri, eða utan þess. Einn sem var nærri stökk þrisvar á sama blettinum. Hann var að minnsta kosti meter.
Sá fjórði tók og stökk, virtist leginn ca 5-6 pundari og okkar maður byrjaði að bakka í land. Sléttur og þéttur botn. Allt virtist í stakasta lagi, hinir höfðu allir losnað strax, en þessi hékk á. En allt í einu rak veiðimaður hælinn í stóran stein, datt aftur fyrir sig og fór hálfur á kaf. Náði að rífa sig upp aftur, en fiskurinn var farinn.
Leiðin lá nú í veiðihús til að finna þurr föt og fyrst að þangað var komið var grillað og tíminn leið. Það dimmir snemma svona seint á haustin og það fór að hylla undir myrkur. Okkar maður dreif sig aftur í víkina góðu. Í ljósaskiptunum setti hann í þrjá, allt saman bjarta geldfiska, 45-58 cm og landaði öllum (og sleppti sem reglur svæðisins kveða á um).
Nú var orðið verulega dimmt, en skvamp barst víða að og mál að reyna aðeins lengur, enda þekkt að bæði laxar og birtingar geta verið að grípa flugur fram í rauðamyrkur. Og einmitt það gerðist. Þung taka og hægar hreyfingar. Auðfinnanlega stór fiskur. Kannski meters-sleggjan? Enn og aftur var bakkað af stað til lands. En hvað, hællinn rakst enn og aftur í stóran stein og enn og aftur féll veiðimaðurinn aftur fyrir sig og að þessu sinni fór hann allur á bólakaf. Hann reif sig upp á þurrt en fiskurinn var farinn og flugan með. Nú setti mikinn hroll að okkar manni og kominn tími til að hætta, bruna í hús og finna þurr föt.
Morguninn eftir kíkti okkar maður aftur á sömu slóðir. Stoppaði aðeins í klukkustund að þessu sinni. Kominn brottfarardagur. Hann landaði einum 50 cm í viðbót og sleggjan stökk á sama stað og áður. Við nánari athugun var það sami stóri steinninn á botninum sem veiðimaðurinn hnaut um í bæði skiptin, en í myrkrinu kvöldið áður gat hann ekki verið viss um hvar hann stóð þarna úti í vatninu. Ella hefði hann staðett sig betur og gætt sín.
