Við heyrðum í nánum vini sem að veiðir stundum með okkur og eftir að hann hafði lesið um svarta Nobblerinn í myrkrinu við Grenlæk, rifjaði hann upp sögu fyrir okkur sem snéri að appelsínugulum Nobbler og ógleymanlegu atviki sem að hann lenti í með slíka flugu fyrir nokkrum árum…
Margir sem við þekkjum vilja ekki koma fram undir nafni þegar þeir segja okkur frá einhverju skemmtilegu, en umræddur aðili var við veiðar á fallegum, lygnum og hlýjum ágústdögum í Haffjarðará fyrir nokkrum árum. Veiðin var sæmileg, en engin uppgrip. Skilyrði höfðu verið frekar slök í nokkrar vikur, lítil úrkoma og vatn minnkandi. Menn tíndu upp lax og lax, en það fór að bera á því þegar leið á daganna, að menn skruppu í Sjávarfljótið og fengu nokkrar vænar bleikjur. 2-3 punda fiska!
Okkar maður skrapp þangað loks á seinni heila deginum, búinn að landa tveimur löxum fram að því. Það voru tveir í Fljótinu þegar hann kom þangað, báðir höfðu vaðið yfir á vesturbakkann og voru að kasta þaðan. Þeir voru að setja í fiska á meðan að okkar maður tók sig til, en ætlaði að vera austanmegin fyrst að vesturbakkinn var setinn. Hann óð út, stutt fyrst með stuttum köstum, enda gat verið sjóbleikja hvar sem var. Hann var appelsínugulan Nobbler, númer 6, einhver í veiðihúsinu hafði sett í nokkrar með þeirri flugu og okkar maður var ekki sérlega vanur í sjóbleikju.
Ekkert gekk í fyrstu köstum og okkar maður óðvarlega utar. Skyndilega fann hann fyrir skringilegri snertingu við vinstri fótinn og hver andsk…. rígvæn bleikja var búin að renna sér í var við vöðlurnar! Lá þarna óttalaus, ekki tíu sentimetrum frá vinstri fætinum. Þetta var frekar galið og okkar maður bara góndi ofan í ána og fylgdist með bleikjunni. Hún var ekki undir 4 pundum. Hann kastaði langt og stutt næstu mínúturnar, en engin bleikja leit við honum. Kapparnir á hinum bakkanum voru að setja í fiska. „Kannski að vaða yfir og troða mér“ hugsaði okkar maður, en gaf sig ekki.
Hann var alltaf að horfa niður fyrir sig og alltaf var bleikjan við löppina á honum. Kom stundum svo nærri að hún snerti stígvélið. Þá byrjaði atburðarrás sem að okkar maður gleymir aldrei. Það var engin bleikja að taka hjá honum, en hvað með þessa? Hann spólaði inn línuna og hélt í tauminn ca 2 cm frá hnútnum. Færði síðan handlegginn varlega ofan í vatnið þangað til að flugan var við snjáldrið á bleikjunni. Hélt henni þar og vingsaði henni til.
Og það fáránlega gerðist að bleikjan hrifsaði í fluguna! Í enn betri veiðisögu þá myndi maður ljúga því að flugan hefði fengið hald og bleikjunni hefði verið landað. En raunin var, að þetta varð aldrei annað en hrifs. En hrifs við þessar aðstæður gaf frábæra veiðisögu! Við þetta má bæta, að eftir þetta augnablik taldi bleikjunni að best væri að færa sig annað….
