Sá hlær best sem….

Hér er gömul og góð veiðisaga. Æðislega góð reyndar og gæti verið ýmsum til umhugsunar, sérstaklega m.t.t. hvernig mál æxluðust þegar á umræddan veiðitúr leið. Þessa sögu birtum við í Árbók okkar árið 1996, en hún hefur ekkert versnað við tímaþrælinn!

Hún hljómar svona: „Þeir voru nokkrir félagarnir að veiða á silungasvæðinu í Hofsá, en það var lítið að gerast og var því ákveðið í skyndingu að leita eftir leyfum í Fögruhlíðarósi. Næsti dagur reyndist vera laus og „liggjandinn“ áætlaður eldsnemma um morguninn. Vinirnir óku yfir um nóttina og niður á sand. Þar drógust þeir útúr jeppunum og settust og biðu. Mest er veitt í lóninu, minna í ánni sjálfri  og hafa menn gert ævintýralega veiði þarna þegar bleikjan kemur inn á flóðinu.

Um lágnættið var veður svo kyrrt og blítt að hár bærðist ekki á höfði  og öldurnar vögguðu svo letilega við úið í æðarfuglinum að einn í hópnum sofnaði þarna þar sem hann lá í sandinum og hvíldi sig. Vinir hans héldu vöku sinni og þegar hyllti undir veiðiskap ákváðu þeir að gera vini sínum grikk, fara til veiða og vekja hann ekki. Veifa síðan nýveiddum sjóbleikjum framan í hann er hann vaknaði af værum blundi..

Nú styttist í „liggjandann“ og bleikjurnar fóru að vaka um allt. Félagarnir köstuðu ótt og títt, en bleikjan tók ekkert. Gekk nú svona drykklanga stund og þrátt fyrir að mikið væri af bleikju varð enginn var. Seint um síðir vaknað vinurinn á sandinum , nuddaði stírurnar og sá auðvitað strax  að vinir hans voru um allan ós að kasta hver í kapp við annann. Hann sá hvernig komið var, það var lítill tími til stefnu. Hann byrjaði að kasta einhverri flugu, en ekkert gekk. Hann sá þá væna bleikju synda skammt frá sér og sá að hún tók eitthvert æti, en hann sá ekki hvað það var. Bleikjur vöktu um allt og rýndi vinurinn þá í vatnið. Skyndilega sá hann einhverskonar gráleita marfló og þegar betur var að gætt var mikið um slíka fló. Hann fór því ó boxið og fann litla gráleita flugupöddu. Hnýtti hana á og setti í 2 punda bleikju í fyrsta kasti. Í öðru kasti kom önnur 3 punda og sú þriðja, jafn stór kom skömmu seinna. Enginn annar veiddi neitt og þegar þriðja bleikjan var komin á land var allt búið. Veiðimaðurinn hafði hugsað félögum sínum þegjandi þörfina þegar hann vaknaði á sandinum og tíminn var næstum búinn. Þeir höfðu hlegið mikið, en hér sannaðist að sá hlær best sem síðast hlær…