Sigurjón Ragnar veiðileiðsögumaður sagði okkur skemmtilega sögu frá 1.apríl síðast liðnum er hann var við leiðsögn á ION svæðunum í Þingvallavatni. Þar kemur fram hvað bráðin, í þessu tilviki hinn víðfrægi Þingvallaurriði, getur komið mönnum skemmtilega á óvart.
Sigurjón lýsti aðstæðum þannig, að blíðskaparveður var þann daginn, sem og daganna á undan. Bjuggust menn því við að urriðinn yrði sérlega liðmargur og sprækur að taka í Þorsteinsvíkinni, enda rennur þar útí heitt vatn frá Nesjavöllum og því fer þar ísinn af langt á undan öðrum svæðum. Þangað var því farið fyrst.
Og jú, þar var sannarlega fiskur, en vatnið einfaldlega allt of heitt. Menn hefðu meira að segja fundið það með því að leggja lófana á sandinn í fjörunni. Tökur voru því tregar þótt eitthvað hafi komið á land og all nokkuð af fiski sést.
Þá var að skoða hina víkina á ION svæðunum, Ölfusvatnsárvíkina. Þar bjuggust menn við meira vetrarríki, en þegar þangað kom voru um hundrað metrar út á ísbrún. Og þar af fimmtíu á grunnum botni út að marbakka þar sem vatnið snöggdýpkar. Og á þessu bili, frá marbakka og út undir ísbrún var allt iðandi af urriða! Hann valdi því að vera í kuldanum og voru tökur góðar þar til að halla tók degi og menn farnir að hlakka til ljósaskiptaveiða sem geta verið magnaðar. En þá breyttist vindáttin og ísinn kom stormandi að og lokaði á frekari veiði. Sigurjón sagði að uppistaðan í aflanum góða í Ölfusvatnsárvíkinni hefðu verið 3 til 7 pund, þo að sést hafi til stærri fiska, en yfir í hinni heitu Þorsteinsvík var mun minna af fiski. En mun stærri!
