Veiðislóð hefur nú beðiðð nokkra valinkunna veiðimenn og konur að senda okkur frásagnir af því sem við getum kallað hápunkt(a) síðustu vertíðar. Hrafnhildur Inga Sigurðardóttir ríður á vaðið, en fleiri munu fylgja á næstunni og lesendur mega vel hafa frumkvæði og vera með í þessu!
Hrafnhildur er félagi í kvennaveiðiklúbbnum Óðflugur. Þær hafa víða veitt, en þær hafa haldið tryggð við Straumana í Hvítá, við ármót Norðurár, í rúmlega tuttugu ár. Hrafnhildur brást vel við ósk um upplifun síðasta sumars og nefndi fyrst uppákomu í Selá í Vopnafirði,
Hrafnhildur skrifaði: “Ég sendi nokkrar myndir. Ein þeirra er úr Bjarnahyl í Selá. Þar barðist ég á hálu stórgrýti í miklum straum við þennan 89 cm hæng. Var á tímabili farin að elta hann upp ána. Hef aldrei á ævinni verið eins hrædd um að drekkja mér.
Síðan er mynd frá Straumunum í Borgarfirði (sjá mynd að ofan). Svona stemming, eins og sjá má, liggur oft í loftinu í Straumunum. Algjör friður allt um kring. Við Óðflugurnar höfum nú farið þangað í rúmlega 20 ár samfleytt og höfum alls ekki hugsað okkur að skipta um á.
Loks er mynd frá Prestbakkaá og þetta var góður dagur. Myndin er tekin í byrjun dags og hann varð bara betri er á leið.”
Nú var Hrafnhildur komin í gírinn og lét eina eldri sögu flakka með og að sjálfsögðu leyfum við henni líka að fylgja:
“Hér er smá saga samt, sem er svo sem ekkert merkileg, ég lendi ekkert mjög oft í ævintýrum, annaðhvort næ ég laxinum tíðindalítið eða ég missi, en man þá misstu náttúrlega alla ævi. Það kannast auðvitað allir við það. En ég var sem sagt við veiðar í Þverá í Fljótshlíð sem er nú að verða ein vinsælasta smáá landsins og gefur vel. Á þessum tíma var hún ekki orðin eins gjöful og hún er orðin nú. Við vinkonurnar vorum við veiðar um haust en ekki orðið varar allan daginn. Þær voru farnar í hús en ég þrjóskaðist við og fannst eins og ekki væri fullreynt í stað sem er númer 41 og oft kallaður Veddi af okkur heimafólki í Fljótshlíðinni. Þá mátti veiða með öllu, sem sagt spúni, maðki og flugu. Ég var bara með samsetta flugustöng og byrjaði að kasta. Fjótlega sá ég ólgu í vatninu en ekkert gerðist. Þá setti ég aðra flugu undir eitthvað stærri en það var sama sagan, smá hreyfing en engin taka. Ég held að ég hafi prófað einar 2 flugur til viðbótar en þá var allt dottið niður.
Það var komið rökkur og voru góð ráð dýr. Ég hnoðaði saman maðkastöng og renndi eins vel í strauminn og mér var unnt. Ég er arfaslök með maðkinn og ekki nema von að ekkert gerðist við þessa tilburði. Þá mundi ég að ég átti 18 gramma spún einhversstaðar í veiðitöskunni og skellti honum undir. Jú einhver hreyfing varð við það en ekki beit hann á. Ég dúndraði spúninum örugglega 20 sinnum í ána. Ég var við það að leggja árar í bát og koma mér heim þegar mér datt í hug að prófa aftur fluguna. Setti undir þá alminnstu svörtu strípuðu flugu sem ég hef ekki hugmynd um hvað heitir og sá hana varla, enda var orðið alldimmt. Ég kastaði á nákvæmlega sama stað og ég var búin að vera að skarka í að minnsta kosti hálftíma og búmm hann hvelltók í fyrsta kasti. Þessi fíni fiskur. Ef þetta er ekki undantekningin sem sannar regluna þá veit ég ekki hvað.”
