Veiðisaga. Og ekki sú skemmtilegasta fyrir viðkomandi veiðimann. Einn af okkar vildarvinum fékk nóg af því að hlakka til og festi sér leyfi í sjóbirting í Leirvogsá sl mánudag. Og það fór eins og það fór. Hans fyrsta hugsun þegar hann ók heim var, „vonandi er fall fararheill“.
Þessi góði vinur okkar átti sem sagt báðar stangirnar í Leirvogsá sl mánudag. Veiðifélaginn forfallaðist og okkar maður hafði nánast engan tíma til að standa í þessu þegar upp var staðið. En síðdegis héldu honum loks engin bönd. Hann taldi sig hafa fundið eina klukkustund…..hafði grafið upp að besta veiðivonin væri við gömlu brúna rétt ofan við Þjóðveg númer eitt. Hann þangað.
Þetta leit vel út, en tíminn var naumur, varla nema klukkutími. Hann ákvað að prófa tvær flugur og sjá svo til. Sú fyrsta var allt of létt. Frekar mikið vatn og skolað. Þá var að skipta um, fyrir valinu varð númer 6 Scull Black Ghost með gúmmílöppum….byrjað undir brúnni. En þetta var ekki svona einfalt…..grjót og hálka og veiðimaður að hrasa aftur og aftur. Orðinn pirraður. Þegar flugan var farin að sleikja grjótin neðst í hylnum var skapið farið og eitt hrasið enn gerði út um þetta….okkar maður, sleppti línunni og hrópaði stundarhátt, en samt bara fyrir sjálfan sig: „Ég nenni þessu ekki“, og byrjaði að spóla inn.
Vatt sér þá ekki ca 70 cm birtingur á fluguna með boðaföllum og negldi hana! En það var engin fyrirstaða og þetta varð bara snerting þrátt fyrir dramatíska ólgu og skvett. Vonandi fyrir onnar mann var þetta „fall er fararheill“.
