Gunnar Helgason: Þá gerðist það, hann tók!
Ási með laxinn sinn, 90 cm hrygnu.
Eins og við höfum áður getið um, þá er stangaveiðiárbókin Vötn og Veiði 2008 komin út fyrir nokkru. Við birtum á dögunum stuttan kafla úr bókinni og gerum slíkt hið sama aftur nú. Um daginn var getið um gullstund Eyþórs Sigurgeirssonar í Vatnsá, en núna er það Gunnar Helgason í Laxá í Aðaldal. Við grípuminn í frásögnina:
“En við bræðurnir erum bara þannig gerðir að við veiðum alltaf allan tímann sem við megum veiða. Alltaf! Allan tímann! Við förum ekki af vellinum fyrr en leikurinn er búinn, sama hvernig staðan er. Maður veit aldrei hvað getur gerst.
Nema hvað. Flestir eru farnir og Steini segir að við getum þá veitt á tvær stangir. Jibbí! Við megum veiða ekki neitt á tvær stangir! Þá mundi ég eftir sögunni hans Halla um þann stóra í Beygjunni og segist vilja fara þangað. “Já,” segir Steini og við hendumst í gegnum hlaðið á Knútsstöðum og snarneglum niður við Beygjuna. Klukkan slær 12.00. Út úr bílunum og förum að leita að kennileitunum hans Halla. Lýsingin var svona: “Beint á móti, á bakkanum hinum megin er eitthvert skilti og ofan við það, svona 5-10 metrum, er staur. Þú ferð úti þar sem 3 hvítar skellur eru í botninum og veður eins og þú kemst, svona 10-15 metra og kastar eins langt og þú getur í áttina að gulu hríslunni rétt fyrir ofan staurinn. Veiddu allan staðinn! Hægt.”
Í miðri glímu getur verið gott að hvíla lúin bein.
Þanebblea það! Frábærlega hárnákvæm lýsing. Nema hvað hvítu skellurnar voru ekki 3 heldur 43 og gula hríslan hafði eitthvað fjölgað sér eða kannski var bara farið að hausta því það voru ekkert nema gular hríslur á hinum bakkanaum. Helsta vandamálið var samt það að Steini fór með Ása upp á Lönguflúð sem er svona 100 metrum ofar. Ég ætlaði nefnilega að vaða svona 10-15 metra útí en komst ekki nema svona 2-3 metra því ég er miklu minni en Halli. Ég hélt kannski að ég væri á vitlausum stað en gat ekki spurt Steina svo ég fór bara að kasta. Og kastaði eins langt og ég gat. Og þvílík köst. Tvíhendan var orðinn sem hluti af sjálfum mér eftir tveggja daga veiði og flugan - Black and Blue nr 12 - þaut út og lenti næstum því við hinn bakkann. Ég fann það á mér að eitthvað stórkostlegt var í vændum. Flugan fór fallega hægt yfir staðinn en ekkert gerðist. Ég fikraði mig neðar og kastaði aftur. Flugan lenti eins og örlítill vatnsdropi og áin hreif hana með sér. Fullkomið kast, fullkomið rennsli og fullkomin einbeiting.
Þá gerðist það:
Hann tók!
Hjá Ása uppi á Lönguflúð!
Hann hrópaði og öskraði á mig að koma með myndavélina. Ég leit yfir Beygjuna og hugsaði: “Æll bí bakk!”. Ég dró inn og öslaði í land. Í bílnum byrjuðu hádegisfréttir; klukkan var 12.20. Rétt í þann mund sem ég kom til þeirra Ása og Steina hafnaði 90 cm löng hrygna í háfnum. Persónulegt met hjá Ása og nákvæmlega jafnstór hrygna og sú sem ég hafði veitt í Presthyl deginum áður. Það er ekki að spyrja að tvíburunum. Metfiskarnir þeirra voru tvíburasystur úr Aðaldalnum.
.JPG)
