Vötn og Veiði - Stangaveiði á Íslandi 2007: Munaði minnstu að stöngin færi í loftköstum á eftir honum
Kápa árbókarinnar. Mynd á kápu er eftir Einar Fal Ingólfsson og er tekin 1.apríl síðast liðinn við Tungulæk í Landbroti.
Ásgeir (Ásmundsson söluumboðsmaður eiganda Vatnsár) sagði okkur nokkru áður en dagurinn rann upp, að laxinn væri byrjaður að ganga og húðlatir erlendir veiðimenn hefðu fengið 15 laxa á þremur dögum. Síðan liðu þrír dagar að enginn veiddi og ekki vorum við að kvarta.
Það er í sjálfu sér ekki í frásögur færandi að VoV fari í veiðitúr og það er alltaf gaman. Alltaf, sama á hverju dynur(nema þegar bíllinn bilar). En núna var óvenju gaman og er þá mikið sagt.
Sjóbirtingurinn stóri, 76 cm og 9 til 10 pund. Hann er sprellifandi á myndinni og var sleppt. Mynd gg.
Vatnsá á sinn eigin laxastofn eins og getið var um og hefur gefið á annað hundrað laxa í toppári. Yfirleitt þó eitthvað innan við 100 stykki. Aftur á móti hafa venjulega veiðst 150 til 300 sjóbirtingar í bland við laxinn og saman hafa þessir frændur staðið undir líflegri og skemmtilegri veiði í einstaklega fallegri á. Ekki hefur spillt að ógnarstórir sjóbirtingar ganga í gegnum ána til Heiðarvatns og þó að þeir veiðist sjaldan þá er það visst ævintýri að vita af þeim. Um er að ræða fiska allt frá 12-14 pundum og upp í vel yfir 20 pundin. Sumarið 2006 veiddust t.d. tveir í kringum 25 pund í vatninu.
Eigandinn, Rudi Lamprecht er fiskeldismaður af lífi og sál og draumur hans er að koma þarna upp mun stærri stofni lax og sjóbirtings. Hvort það tekst kemur í ljós, en þetta er stutt á, aðeins um þrír kílómetrar og kemur úr Heiðarvatni í Mýrdal sem er eitt af gjöfulli silungsveiðivötnum landsins. Samspil Heiðarvatns og Vatnsár er náið, því sjóbirtingurinn gengur að stærstum hluta beint upp í vatnið og sakkar síðan til baka seint um haustið til hrygningar. Laxinn fer að einhverju leyti líka upp í vatn, en mikill hluti hans dormar þó í ánni vertíðina á enda. Þá er vatnið fullt af bleikju og staðbundnum urriða.
Smálax tekinn í Gilinu. Nánast "sjónrennt" með skautandi smáflugu. Mynd HB.
Við vorum því miður fremur seint á ferð og gátum auk þess ekki veitt út veiðidaginn vegna anna. Veiddum við aðeins í fimm klukkustundir og vorum hætt um hálf sjö um kvöldið. Tvo af þessum klukkutímum vorum við á gangi í gilinu þar sem lítið var um fisk, utan á tveimur stöðum að við sáum með vissu og á öðrum staðnum settum við í lax. Það var um það bil 4 punda hrygna sem gerði okkur nettan grikk. Þegar búið var að landa laxinum mundaði frúin myndavél og óskaði eftir “pósu” frá bóndanum. Undirritaður stillti upp, en ekki var búið að losa fluguna úr kjafti laxins. Þar sem þetta var hrygna var fyrsta boðorðið að sleppa fiskinum og þegar hann var lagður á bakkann til að losa úr honum, reif hann sig lausan og æddi útí á á nýjan leik. Munaði minnstu að stöngin færi í loftköstum á eftir honum. Það þurfti því að þreyta þennan lax upp á nýtt og landa. Í þetta skipti tókst að losa fluguna úr og sleppa dýrinu farsællega.
Það kom okkur skemmtilega á óvart hversu lífleg áin var og hversu víða fiskur lá. Veiðihúsið stendur skammt neðan við Heiðarvatn og beint fyrir neðan það er þekktasti veiðistaðurinn, Frúarhylur. Þar fyrir neðan rennur Skakká í ána og hún fer í beygju þar sem Rudi hefur gert nokkuð rask vegna þriggja sleppitjarna. Þarna er og lágur foss sem myndaðist er klettafylla hrapaði í ána í veiðistað sem hét Svörtuloft og gerbreytti öllu saman. Hver pallurinn rekur þarna annan og á hverjum einasta þeirra lágu laxar og víðast hvar margir.
Allt í keng, eina ferðina enn, að þessu sinni á breiðunni ofan við Skákkármótin. Mynd gg.
Þetta var brjáluð skemmtun. Á umræddum fimm klukkustundum veiddum við 7 laxa, 2 sjóbirtinga og 4 staðbundna urriða. Allt nema einn lax á um þremur tímum á umræddum pöllum og breiðunni ofan Skakkárós. Flestir komu á kvart tommu þýska Snældu en einnig gaf jafn stór svört Krafla fiska. Best gafst að nota flotlínu og veiða fluguna hratt á brotunum. Þetta er draumaland fyrir hitsara. Þetta er hasarveiði með flottum tökum og síðan miklum tilfæringum, því víðast er erfitt að landa laxi í klungrinu sem þarna er. Þetta er sem sagt krefjandi veiði þó að áin sé lítil og VoV að nota 7,5 feta Hardy fimmu og 9 feta Sage sexu. Laxarnir voru allir á bilinu tæp 4 pund og upp í 6 pund. Annar sjóbirtingana var stærsti fiskurinn, áætluð 9 punda hrygna, en henni var sleppt eins og fimm af löxunum sjö.
Sjóbirtingurinn stóri kom fljótt og tók Snældu á breiðunni fyrir ofan Skákkárós. Hann kom á Hardy fimmuna og viðureignin var stutt en algerlega snældubrjáluð. Fiskurinn reif út línu þannig að það hvein og söng í öllu. Fimm himinhá stökk fylgdu fimm svakalegum rokum, þar sem fiskurinn hristi sig og hreinsaði, hátt fyrir ofan vatnsborðið. Þessi hrygna sprengdi sig náttúrulega fljótt með þessu og var landað eftir fáar mínútur. 76 cm og spikfeit. Ca 9 pund, en gat vel verið þyngri. Svona dagar líða seint ef nokkru sinni úr minningunni og er þó reynslubankinn orðinn ærinn.
En þrátt fyrir viðstöðulausa veiðina fyrir neðan veiðihúsið var kannski ánægjulegasta stundin þegar við hjónin vorum búin að ganga niður gilið, um það bil hálfa leið að Kerlingardalsá, að gullfallegum veiðihyl sem heitir Haukshola. Við urðum ekki vör þar að þessu sinni, en tylltum okkur á bakkann með heitt kakó og samlokur og rifjuðum upp magnaða kvöldstund í miðjum september fyrir 15 árum. Þá komum við að Hauksholu og það var spurning um að kasta strax í hylinn. Við litum til himins, sáum sólarstöðuna og tylltum okkur þess í stað á sama blett og núna , 15 árum seinna. Drógum fram hertan steinbít og skoluðum honum niður með dálitlu koníaki. Eftir um hálftíma var sólin komin niður fyrir hæðarbrúnina og kominn skuggi á hylinn. “Þegar skugginn er kominn í gilin, þá er kominn tími til að veiða,” sagði góður veiðimaður eitt sinn og eftir þessari speki vorum við löngu byrjuð að haga okkur við veiðar. Steig nú eiginkonan fram og hafði undir Hairy Mary númer 12. Og það var gullfallegur 8 punda hængur búinn að negla fluguna í öðru kasti.
.JPG)
