Það sem leitar á hugann í skammdeginu
Vettvangurinn, Húsabreiðan og girðingarendinn t.v. við miðja mynd. Halldór Ólafur Halldórsson.
Á svona skammdegisstundum leitar hugurinn oft og einatt til fyrri gleðistunda á bökkum vatnanna. Ofarlega í huga ritstjóra VoV er stund sem hann átti í blálok veiðitímans við Húsabreiðu í Minnivallalæk. Sum sé, um mánaðamót september og október, en veitt er í ánni út september.
Þarna var ekki um hreinan veiðitúr að ræða. Mest verið að dvelja í sveitinni og horfa á ána, slaka á og grilla. En það var ein stöng með og ætlunin að nota hana í ljósaskiptunum á Húsabreiðu. Þetta var Sage sexa og þegar stundin var runnin upp var hún græjuð með flotlínu, 10 punda taum og í boxinu voru nokkrir strímerar. Sá fyrsti sem fór undir var Heimasæta með keilu og Zonker kraga. Veðrið var heldur leiðinlegt, strekkingur og kalt. En það átti ekki að standa lengi við hvort eð var. Bara að taka nokkur köst fyrir kvöldmatinn.
Það er nokkuð sérstök stemming að hafa gamlan trébekk í gömlum skógarreit til að sitja á við fluguvalið. Þarna er að vísu erfitt að kasta fyrir trjám, en þegar neðar dregur skánar ástandið. Svo er auðvitað hægt að fara yfir, en ég bara nennti því ekki og því síður langaði mig til að vaða um alla breiðuna að ofanverðu. Fór því ekki að ná almennilega yfir veiðistaðinn fyrr en komið var niður undir giðringu.
Þarna er firna veiðilegt og fljótlega var Heimasætan negld þar. Stuttu seinna var um það bil 4 punda urriðahæng landað og sleppt. Feikna fallegur fiskur, stuttur og þykkur með afrbrigðum og krafturinn eftir því.
Þetta var nú strax orðið meira en gott. En samt var enn birta til að reyna meira og þegar Heimasætan kveikti ekki í fleirum, fór undir Black Ghost, sama straumflugan og ég hafði fyrr um haustið landað 16,2 punda sjóbirtingi í Grafarvaði í Tungufljóti. Og á mjög líkum stað útaf girðingunni, örlítið neðar þó, sat allt saman skyndilega fast. Eitt augnablik, tvö hugsanlega, en síðan fór ekki á milli mála að þetta var ekki fósturjörðin, því uppúr ánni stökk feiknalegur urriðabolti. Kolsvartur, stuttur og ótrúlega digur hængur. Það eina sem skrapp uppúr mér var dramatískt…..”Sjjjííiiiittttt”.
Næst æddi urriðinn alveg upp að landi mín megin, en var svo dökkur að ég sá hann samt illa…..þangað til hann stökk ekki tvo metra frá mér. Mér féllust algerlega hendur. Þetta var ekki minni kóngur heldur en þeir sem prýða veggina í veiðihúsinu. Og eru það engin síli.
Það er skemmst frá að segja, að við þennan fisk réði ég ekkert og næstu 15 mínúturnar var ég með allt í keng og fiskinn að þoka sér niður ána. Ég náði aldrei inn nema undirlínu og var oftast þó með eina 15 til 20 metra af henni úti. Ef ég reyndi að toga í fiskinn, beita smá afli, straujaði hann bara lengra niður eftir og ef ég reyndi að beita brögðum eins og að gefa út línu til að fá bug niður fyrir hann, fá hann til að trúa því að ég væri kominn niður fyrir hann og farinn að toga þaðan, þá bara rauk hann á undan lausu metrunum enn neðar.
Það síðasta sem ég sá til þessa magnaða urriða var að hann þversynti yfir brotin við strengina ofan við Stöðvarhylinn. Búinn að toga mig alla leið þangað sem sagt. Stórt, svart og breitt bakið var uppúr. Þá losnaði flugan og þessi mynd verður greipt í hugann eftirleiðis.
Ég var hvorki með málband né myndavél þarna og því hefði ég orðið að mæla fiskinn við stöngina til að fá einhvern botn í stærðina. En það hefði bara verið ágiskun. Og ég missti hann hvort eð var! Okkar á milli, þá var þetta 14 til 18 punda fiskur. Og sennilega nær hærri tölunni.
Maður getur spurt sig hvað valdi því að menn eru heppnir með þá stóru eitt árið og svo kannski aldrei aftur. Ritstjór hefur að vísu verið ríflega heppinn með sjóbirtinga í yfirstærð, en árið sem er að líða var óvenjulega eftirminnilegt í þessum efnum. Um vorið landaði ég 80 og 90 cm hrygnum í Tungulæk. Sú stærri hefði verið nálægt 20 pundum í haustveiði. Þessum var báðum sleppt ósködduðum. Um haustið var það svo fyrrnefndur 16,2 punda, 86 cm, birtingur í Tungufljóti sem var ekki jafn heppinn. Síðan 85 cm hrygna sem sleppt var í Geirlandsá 17.október. Hún var frekar laxaleg í vextinum, en var samt einhvers staðar á bilinu 13 til 16 pund. Og loks viðskiptin við þennan svarta staðbundna höfðingja í rökkrinu við Minnivallalæk.
Nú má búast við því að einhver ár líði þangað til að heppnin verði jafn ríkulega með manni í liði að nýju. En þó, maður veit aldrei.
.JPG)
