Lengi hafði lúrt í boxum mínum eintak af straumflugunni Öldu. Man ekki hvernig hún komst þangað, en það orð hefur lengi farið af henni að vera firnasterk í Veiðivötnum. Til munu vera ýmis litarafbrigði af henni eins og títt er. Þessi fluga rataði aldrei á tauminn hjá mér þangað til haustið 2023.
Í texta sem við fundum hjá Google frænda segir þetta um fluguna: „Fluga nefnd Alda eftir Helga V. Úlfsson ku vera með þeim betri til þess að taka með sér er haldið er til Vatna. Þegar talað er um að halda til Vatna þá er átt við Veiðivötn uppi á gamla Landmannaafrétti en fáir staðir eiga sér hliðstæðu þegar kemur að fegurð Veiðivatnasvæðisins. Það er alltaf eitthvað við það að fara til Vatna. Þetta þekkir fólk sem fer þangað aftur og aftur árum og áratugum saman. Aldan eftir Helga V. Úlfsson er löngu orðin rómuð þar uppfrá sem ein af betri flugunum fyrir urriðann í þeim vötnum sem hann finnst þar.“
Einmitt. Hún hefur skráð sína sögu. Í október 2022 átti ritstjóri tvo daga í Vatnsá og Heiðarvatni. Slíkt óveður gekk yfir að ferðalangar voru stöðvaðir af björgunarsveitum við Seljalandsfoss og þeim var snúið við sem hugðust fara austar en til Víkur. Mér tókst að sannfæra mannskapinn um að ég færi ekki einu sinni alla leið til Víkur. Ferðinni væri heitið í dalinn þar fyrir ofan. Og mér var hleypt í gegn.
Þegar að kofanum var komið fauk ég fram og til baka með farangur og nesti úr bílnum og inn í hús. Sat þar svo í þrjá tíma á meðan húsið nötraði og skalf og rigningarhryðjurnar buldu á því. En þarna inni er rúmgott og ég gat m.a. dundað mér við að setlja saman innandyra sem var mikill lúxus eins og staðan var. Ég gluggaði líka í veiðibókina og sá að það höfðu helst verið að fiskast upp sjóbirtingar í vatninu. Þangað var ekki hundi út sigandi eins og ástatt var. Áin hafði hins vegar verið afar dauf. Með þetta allt í huga sturtaði ég úr bakpokanum og fletti í gegnum 10-12 flugubox. Ég ÆTLAÐI að fjúka niður Frúarhyl, beint neðan við húsið og sjá hvernig gengi. Eftir allar flettingarnar lá þetta eintak mitt af Öldu á borðinu. „Falleg er hún,“ hugsaði ég, einkrækja, straumfluga númer 6.
Síðan var að bíta á jaxlinn og smeygja sér út í veðurhaminn. Það eru engar ýkjur að ég fauk þessa 30-40 metra niður að hyl og svo fauk línan með flugunni út yfir miðjan hyl um leið og ég sveiflaði henni. Aldan lenti og á móti henni tók voldugur svelgur! Hann var á og það í fyrsta „kasti“. Þarna glímdi ég svo við 84 cm sjóbirtingshæng í góðar tuttugu mínútur áður en ég landaði honum, krækti úr og sleppti. Hann var all svakalega þykkur og ekki undir 15-16 pundum. Sem sagt: Alda.
Og í fyrra, á líkum slóðum en við aðrar aðstæður. Hásumar, sól, glæra og lítið vatn. Lítið af fiski í ánni en nokkrir þó hér og þar. Styggir með afbrigðum. Engin taka hvorki í ánni né vatninu. Við vorum nokkur saman og enginn svo mikið sem reisti fisk. Að kvöldi heila dagsins var síðasti möguleikinn, allir þurftu að halda heim í morgunsárið. Samferðafólk mitt vildi halda áfram að hýða hyljina nærri húsinu þar sem fiskar lágu. Ég vildi hins vegar aka niður í Ármótin. Það var lítill tími til stefnu þegar þangað var komið. Ein fluga reynd, þá önnur. Ekkert. Staðurinn þó veiðilegur þetta árið. Tíminn að renna út og þá hugsai ég „ævintýrið í fyrra. Aldan“. Gróf fluguna upp og það var fallegur 55 cm birtingur á í öðru kasti. Sá eini í túrnum.
Þetta er falleg fluga og ekki flókin. Það er vel þess virði að hafa hana í boxinu. Og ekki nóg með það, reyna hana!
