Það eru ekki svo mörg ár síðan að Þingeyingurinn var og hét og álitinn ein af allra bestu laxaflugunum. Hann var þess tíma Sunray, frábær leitarfluga og laxinn gerði oft betur en að pirrast, sýna sig og skvetta, heldur rauk hann oft í hana og hún á sín móment eins og Sunray, þar sem laxar strönduðu sér í æðiskasti við að ná henni!
Ritstjói var kynntur fyrir Þingeyingnum fyrir 20-25 árum, man ekki nákvæmlega lengur. Það var hinn frægi og geðþekki veiðimaður Eyþór Sigmundsson, „Eyþór kokkur“ sem að lét mig fyrstur hafa Þingeyinga, eins og hann lét hnýta þá. Á straumfluguönglum númer 2 og MJÖG löngum gulum væng. Höfundurinn er önnur þekkt veiðikló, Geir Birgir Guðmundsson og fræg er sagan þegar Þingeyingurinn fæddist. Þá var Geir Birgir að veiða í Laxá í Mývatnssveit og allt fullt af fiski, en engin taka. Við bakka nokkurn einn langan voru fiskar í uppitökum um allt, en ekkert sem Geir setti útí flugulíki gerði gæfumun. Allt var hunsað. Þá datt honum í hug að koma sér yfir og reyna að að rýna í hvað fiskurinn væri að éta af svo mikilli áfergju. Til þess að gera svo án þess að styggja allt til fjandans þurfti Geir að skríða og eftir því sem hann skreið nær og nær bakkanum varð hann þess áskynja að hann var allur orðinn viðbjóðslega slímugur! Hann hikaði og velti þessu fyrir sér og sá þá að þarna var allt morandi í gulum og grænum grasmöðkum og margir þeirra voru að falla fram af bakkanum og út í ána. Urriðarnir voru að éta þessa grasorma.
Með þetta hélt Geir Birgir í veiðihúsið, skellti upp hnýtingartólunum og skapaði straumflugu á lengd við grasmaðk og litirnir voru í stíl. Hann hélt aftur niður að á og mokveiddi. Flugan var skýrð Þingeyingur og seinna kom á daginn að hún var jafnvel enn betri í laxinn heldur en urriðann.
Í all nokkur ár var hún mikið notuð og vinsæl með afbrigðum, en svo komu nýjar flugur, tískuflugur sem hösluðu sér völl og Þingeyingurinn var minna og minna notaður. Það á sannarlega við um ritstjóra, Þingeyingurinn var straumfluga, og þegar reyna átti stórt urðu túpuflugur fyrir valinu. Þangað til fyrir skemmstu.
Stutt stopp í Leirá litlu í Melasveit átti eftir að skipta máli. Á leið í vinnuferð til Vopnafjarðar var eitt box tekið með, gamalt box sem innihélt m.a. 3-4 Þingeyinga af gamla skólanum, að vísu ekki slánanna á önglum 2 heldur nettari á 4 og 6.
Eitthvað var skriðið inn í Leirá af laxi og meira heldur en menn eru vanir að upplifa svo snemma sumars. Í hyl sem heitir Hestagirðing voru flestir þeirra, „nokkrir“ þar tifandi í straumnum. Hér og þar fundum við einn og einn, en eftir að þeir fundust í Hestagirðingunni var brugðið á það ráð að geyma þann hyl þangað til að stutt væri í lok veiðidags.
En vandasamt var það, straumur ekki sérlega hagstæður fyrir heppilegasta rekið á flugunni. Ein var reynd, Saphire Blue nr 14, síðan Glóð nr 14, þá Dimmblá nr 16 og loks Nóra nr 16. Allt smátt og veitt samkvæmt formúlunni að vera með smáa flugu á löngum taum. Reka, strippa. Kasta niður eða kasta þvert, kasta aðeins upp…..allt reynt í þaula, en ekkert gekk.
Eina flugu enn, klukkan alveg að slá. Kíkt í boxið: Þingeyingur straumfluga. Áin nett, þannig að sá smærri var valinn, nr 6. Ekki leið á löngu að þrumunegling með boða var í boði, laxinn var á og 5-6 mínútum seinna var 74 cm hæng landað og sleppt. Þingeyingurinn er kominn til baka hjá ritstjóra og raunar hef ég engan skilning á því að hann hafi verið lagður til hliðar.
