Ein af betri veiðisögunum sem við höfum heyrt í sumar gerðist við austfirska bleikjuá þar sem einnig finnst stór staðbundinn urriði, sjóbirtingar á stangli og nokkrir laxar.
Á ósasvæðinu fellur áin út í stórt sjávarlón og þar er mikið fuglalíf, m.a. eitt af stærstu æðarvörpum landsins. Nokkur hundruð metrum ofar tengist síki eitt mikið ánni með djúpum stokki. Síkið er á köflum djúpt, en til allra jaðra grynnkar það með miklum gróðri. Þar þrífst aragrúi hornsíla og finnst urriðanum gott að valsa um þær allsnægtir. Á kvöldin á hann það til að fara niður stokkinn og þessa nokkur hundruð metra niður í lónið. Þar eru æðarungar á hverju strái fram eftir öllu sumri og urriðunum finnst þeir mikið lostæti. Enginn veit hversu margir þessir urriðar eru, en það er svo að segja útilokað að setja í þá í síkinu. Helst að hitta á þá á þessu húmbrölti.
Veiðimaður einn sem er okkur að góðu kunnur, veiðir mikið í umræddri á og leggur helst stund á sjóbleikjuna. Síðsumars finnst honum gaman að rölta inn í gilin efst í ánni og huga að laxinum. Honum dugar að setja í einn eða tvo, finnst bara gaman að vita af honum og fá vera hans staðfesta hverju sinni. Hann hefur ekki hugað mikið að stóru urriðunum í síkinu, enda erfiðir viðureignar. En svo kom dagur að hann fékk það sterkt á tilfinninguna að stundin gæti verið runnin upp.
Það var þannig að það gerði stórrigningu og áin hljóp í flóð. Vatnið varð talsvert skolað og okkar manni datt í hug að við þær aðstæður myndi urriðinn kannski fara á kreik. Datt honum í hug að fara að síkismunanum og veiða sig þaðan niður ána, í átt að sjávarlóninu. Vatnið var það skolað að undir var sett rauð Frances tommulöng og tommulöng þýsk Snælda þar fyrir ofan. Aftan í þetta var hengd longtail fluga á öngli númer 6, þannig að hér var um ferlega lufsu að ræða. Púrítanar myndu eflaust tala um „loðspún“, en allt um það.
„Það var ekki gaman að kasta þessu,“ sagði sögumaður okkur, en skammt frá stokksósnum út í ána fékk hann ferlega töku. Þetta reyndist vera 7 pundi staðbundinn urriði, hrikalega sver og mikill. Belgurinn agalegur. Þetta var með stærstu urriðum veiðst höfðu í ánni og veiðimaður varð nánast kjaftstopp. Með reykhús í huga var ákveðið að þessum yrði ekki hlíft. Hann var því sleginn af og var nokkur eftirvænting að slægja kvikindið í kofanum. Þá fyrst misstu menn andlitið….
