Eftirfarandi er úr bókinni „Silungur á Íslandi“. Útgefandi er Litróf, höfundur og ritstjóri sá hinn sami og slær inn þessi orð. Við fengum því leyfi hjá sjálfum okkur til að birta stuttan kafla úr bókinni og grípum niður þar sem rætt er um flugnaval á Arnarvatnsheiði.
-Ýmsir veiðimenn sem höfundur hefur rætt við hafa notað mikið Phesant tail og púpur Gylfa Kristjánssonar heitins, Krókur, Beykir og Beygla hafa skilað veiði. Einnig Mýslan og Kötturinn (sú síðarnefnda er þó ekki ein af flugum Gylfa). Tvær síðast nefndu hafa virkað mjög vel í ánum, eins og Austurá snemma sumars þegar fiskurinn er að fara í kreik eftir veturinn. Nobblerarnir eru þá einnig mjög sterkir eins og áður er getið. Fyrrum, er höfundur veiddi um árabil á Arnarvatnsheiði, voru gömlu brýnin Tiel and black og þær systur Black og Blue Zulu mikið notaðar og afar sterkar. Á það eflaust enn við í dag.
Og vegna þess að ég nefndi hvítu Corixuna hér að ofan, þá fylgir hér smá viðauki: Það var mjög smá hvít Corixa með ljósbrúnum hrygg. Sú fluga gaf oft stærstu bleikjurnar í Austuránni og stundum urriða líka. Einhverju sinni var höfundur staddur við eitt af lónum Austurár og búinn að reyna nokkrar hefðbundnar flugur án árangurs er Corixan varð fyrir valinu og innan skamms lágu tvær verulega vænar bleikjur á bakkanum, um 4 pund hvor. Urriðar höfðu verið að koma upp úr með skoltana í einhverju æti efst í strengnum þar sem hann fellur út í lónið, en ýmsar tilraunir við þá höfðu ekki borið árangur. Eftir að hafa landað umræddum bleikjum með Corixunni leitaði hugurinn til urriðana sem enn voru að sýna sig af og til.
Var þá reynt að kasta örstuttri línu upp í strenginn og láta Corixuna reka dauða inn á dýpra vatnið. Strax í fyrsta kastinu sem þetta var reynt fór allt af límingunum þegar tæplega 4 punda urriði gerði þess háttar árás að aldrei gleymist. Það var eins og skotið væri kjarnorkueldflaug úr djúpinu, fiskurinn kom beint undir fluguna á miklum hraða, svo miklum að hann þeyttist a.m.k. meter uppúr vatninu, þráðbeint upp, og hafði fluguna með sér í kjaftinum. Við þessum þurfti ekki að bregða, hann var byrjaður að sprikla og berjast um í háaloftinu og þegar hann small ofan í ána aftur, greip hann til sporðsins og reif út alla flugulínuna, góða 15 metra af baklínu að auki, og endaði þennan grenjandi sprett með því að taka 4-5 freyðandi stökk, langt úti í lóni, þar sem hann fleytti kerlingar eins og reiðir urriðar gera oft! Það var mikill vindur úr honum eftir þennan atgang, en samt barðist hann vel í nokkrar mínútur til viðbótar áður en honum var landað.
Eftir þetta einstaka ævintýri gaf sig annar tæplega 3 punda urriði með sama hætti, en mun minni dramatík, og loks þrjár vænar bleikjur, en þó smærri en fyrr, um 2 pund, til viðbótar.
Og eitt sinn er við komum tveir arkandi niður með Refsveinu í steikjandi hita og fiskleysi, komum við auga á svartan flekk á kunnuglegum stað þar sem Stóralón byrjar að víkka út frá ánni. Við stilltum okkur upp sitt hvoru megin við flekkinn og reyndum ýmsar flugur, en ekkert hreif. Þá fór Corixan litla út og það var fiskur á um leið. Einhverra hluta vegna var aðeins ein slík fluga í boxunum sem við vorum með, þannig að við skiptumst á að kasta með stönginni minni. Það var fiskur á í hverju kasti þangað til að 14 voru komnar á land, 1,5 til 4 punda og flestar slétt 2 pund, en þá tók fyrir tökur. Þetta var ógleymanleg veiði, því í hvert sinn sem við höfðum sett í fisk, snérum við við til að vaða í land með fenginn, til að landa, og vorum þá með Eiríksjökul óvenjulega stórkostlegan, sveipaðan bláleitri hitamóðu hásumars, til útsýnis.
