Nú líður á mai og fyrrum þótti sá mánuður ekki vera sjóbirtingsmánuður. Menn voru lengi að kaupa það að birtingurinn færi ekki niður til sjávar fyrr en líða tæki vel á mai og sums staðar mætti enn setja í slíkan fisk þótt komið væri fram í júní. Apríl var málið. Það hafa því verið að berast fínustu aflafréttir héðan og þaðan.
Eins og t.d. úr Húseyjarkvísl, Litluá, Ytri Rangá og flestum svæðunum í Vestur Skaftafellssýslu. Það hefur verið kalt að undanförnu, sólríkt oft að vísu, en kaldur vindur sem hefur kannski komið í veg fyrir margar lautar-veiðiferðirnar hjá fjölskyldufólkinu, en harðjaxlarnir hafa staðið sínar vaktir og veitt vel. Alveg sér í lagi höfum við heyrt af fínum skotum á sjóbirtingssvæði Ytri Rangár, en mai virðist þar vera betri en apríl. Oft göt í sölunni þar, en þegar menn birtast á bakkanum er oftast nóg að gera og upp í 10-12 fiskar að dragnast á land þótt stutt sé stoppað. Og þetta eru engir tittir, margir 80-90 cm.
Hér má alveg nefna Minnivallalæk þótt ekki sé urriðinn þar sjógenginn. Sama þar og í Ytri Rangá, vorveiðin alls ekki fullseld, en um síðustu helgi voru þar þó vanir menn sem veiddu um 20 fiska, marga þeirra 60-75 cm. Og það fylgdi sögunni að nokkrir hefðu komið á þurrflugur sem er fáheyrt svona snemma vors.
En einn umræðupunktur áður en við slúttum þessu, það eru þessar svakalegu tölur sem hafa borist úr Tungulæk. Að þar hafi aprílveiðin verið á áttunda hundrað fiskar. Og sama þar og víðar, mikið af stórfiski. Það eru góð þrjátíu ár síðan að ritstjóri VoV fór fyrst í vorveiði í Tungulæk. Áin þá í eigu Þórarins Kristinssonar sem ég kynntist og bauð mér og fjölskyldunni að kíkja flest vor. Heimsækja svona einn eftirmiðdag í apríl. Þá þegar var þessi ógurlegi massi af fiski í ánni, svo mikið að maður undraðist. Þessar ferðir fóru mest í að lóðsa barnungar dæturnar sem voru með litla spinnera á litlum stöngum. Mest vorum við í Holunni og Opinu. Yfirleitt, þegar svona ca tveir tímar voru liðnir vara bara komið nóg. Búið að hirða nokkra á grillið (aldrei slápa) og sleppa rest. Þetta voru þá orðnir 20-30 fiskar landaðir, margir misstir, og fullorðna fólkið í nógu að snúast að losa af, sleppa, rota og varla pása því alltaf var önnur eða báðar óðar komnar aftur með’ann á. Oft 10-15 fiskar á eftir spinnerunum og það var fyrstur kemur, fyrstur fær. Með tímanum fórum við að kenna þeim fluguveiði og þá dró úr veiðinni, enda börnin óvön. En veiðin samt alltaf góð.
Tungulækur er ekki nema tveggja kílómetra löng á og afar lítið virðist vera af góðri hrygningarmöl í ánni. Maður spurði sig því hvort verið gæti að í Holuna safnaðist birtingur af öðrum svæðum….en Þórarinn varð bara pirraður ef maður stakk upp á því. Sagði Lækinn sinn fullkomlega sjálfbæran að halda þessum fiskimassa. Hins vegar voru þar gríðarlega seiðasleppingar og nokkrar haganlega gerðar djúpar tjarnir grafnar inn í bakkana víða á neðri hlutanum. Þar var gróður, æti og skjól fyrir seiði. Einnig var stærri seiðum sleppt í stórum stíl.
Hins vegar var eflaust mikil hrygning reynd, það þurfti ekki annað en að koma að Breiðunni efst í ánni á haustdegi og hrista hausinn yfir sjónarspilinu. Eitt sinn lá ritstjóri uppi á klettinum við bestu skilyrði og horfði niður á torfu sem taldi líklega um eða yfir 100 fiska. Og stöðugt voru hópar að koma undan eða fara undir klettinn í risaskúta sem þar er. Og meðalþyngdin, jah……
Þarna gekk alltaf slangur af laxi líka og veiddust gjarnan 10-20 á Breiðunni um hásumar. Svo bar á því að þarna veiddust fiskar sem báru einkenni beggja tegunda, birtings og lax. Kallaðir laxbirtingar og voru greinilega blendingar. Ritstjóri veiddi nokkra slíka og svo og gerðu einnig ýmsir sem þarna komu. T.d. Össur Skarphéðinsson sem landaði 10 punda björtum fiski að hausti. Sá bar merki beggja tegunda og Össur fór með fiskinn til rannsóknar og niðurstaðan var skýr. Hvort þessir fiskar sjást þarna enn vitum við ekki, en þetta þótti merkilegt á sínum tíma.
