Það muna kannski einhverjir enn eftir Ernest Schwiebert, arkítektinum bandaríska sem að teiknaði forðum daga hið umdeilda veiðihús við Grímsá í Borgarfirði. Hann var mikill og kunnur veiðimaður og skrifaði slatta af bókum sem enn ganga kaupum og sölum veiðimanna í millum.Um hann hafa verið sagði margar sögur. Hann veiddi m.a. um árabil á Íslandi.
Laun Schwieberts fyrir teikningu og hönnun veiðihússins við Grímsá voru vikulöng veiðileyfi a besta tíma í mörg ár eftir að verkinu var lokið. SVFR sem var leigutaki Grímsár á þeim árum rambaði á barmi gjaldþrots, m.a. vegna umræddarar hússmíði. Því tókst síðan að afstýra, en það er önnur saga. Ritstjóri var fyrir all mörgum árum staddur undir borðum í veiðihúsinu við Miðfjarðará og þar var sá gamalkunni veiðileiðsögumaður Sigurður Fjeldsted, aldrei kallaður annað en Siggi, með fjóra Bandaríkjamenn upp á arminn og var sem sagt leiðsögumaður þeirra. Þessir herrar voru frásagnarglaðir og skemmtilegir við kvöldverðina og sögðu sögur. Þeir höfðu m.a. kynnst vel Ernest Schwiebert og veitt með honum, m.a. á Íslandi..
Kampavínskarlinn
Hér skal skráð frásögn eins þeirra og er hún kostuleg svo ekki sé meira sagt. Því miður er nafn sögumannsins komið í gleymksunar dá enda skráði ristjóri fyrst frásögnina haustið 1998. En frásögnin var eftirfarandi og vettvangur hennar var Miðfjarðará:
-Í fyrsta skiptið sem Schwiebert kom í húsið settust menn yfir kaffibolla í matsalnum til að fara yfir ástand árinnar og skiptingar. Allt í einu kvaddi Schwiebert sér hljóðs með því að banka í glas með teskeið. Þegar allir þögnuðu lýsti hann því hvað hann væri hamingjusamur að geta deilt með hópnum einni stærstu stund í veiðimannslífi sínu, en ef allt gengi að óskum myndi hann veiða sinn 2000 lax strax umræddan veiðidag.
Schwiebert var klappað lof í lófa og síðan héldu menn út að veiða.
Um kvöldið er menn voru sestir til málsverðar, og mikill kliður barst um salinn, heyrðist svo allt í einu bank í glas. Menn þögnuðu og stóð þá ekki Schwiebert upp og tók til máls. Sagðist vera svo hamingjusamur að geta deilt með hópnum þeirri stóru stund sinni að 2000 laxinum hafði svo sannarlega verið dreginn á land þá um daginn. Enn var kappanum klappað lof í lófa og einhver stakk uppá því að það væri bara sanngjarnt að hópurinn setti í púkk og keypti kampavínsflösku handa hetju augnabliksins.
Kampavínið var sótt fram í kæli og Schwiebert gerði því góð skil og þakkaði fyrir sig með ræðustúf.
Leið svo veiðitúrinn.“
Nýtt ár og nýtt veiðisumar. Sögumaður okkar er enn á ný kominn í Miðfjörðinn, en að öðru leyti er hópurinn skipaður öðru fólki, utan að Schwiebert var á sínum stað. Hann heldur áfram frásögn sinni:
-Enn var sest yfir kaffibolla til að fara yfir málin í byrjun. Allt í einu var teskeið slegið við glas og allir þögnuðu við það. Stóð þá ekki Schwiebert á fætur og sagðist vera svo hamingjusamur að geta deilt með hópnum þeim tíðindum að ef að allt gengi eftir myndi hann setja í og landa 2000 laxi sínum á ferlinu. Var honum þá að sjálfsögðu klappað lof í lófs og framhaldið ætti að liggja ljóst fyrir!“
Vigtin og vitnið
Umræddur sögumaður var með aðra sögu um Schwiebert á takteinum og við skulum leyfa henni að fljóta með, en eitt sinn voru þeir báðir í sama holli í Miðfjarðará og eftir eina vaktina kom Schwiebert í hús með fallegan 12 punda lax sem hann hafði veitt með einhverri nýrri aðferð sem hann var að þróa og prófa. Samkvæmt Schwiebert var þetta fyrsti laxinn sem hann veiddi með umrædddri aðferð.
Veturinn eftir hittust þeir félagar síðan þar sem Schwiebert átti að flytja fyrirlestur hjá fjölmennu stangaveiðifélagi í New York.. Meðal þess sem Schwiebert ræddi umrætt kvöld var þessi nýja aðferð sem hann væri að þróa og prófa. En sögumanni okkar brá í brún þegar Schwiebert sagði frá fyrsta laxinum sem hann veiddi með aðferðinni, það hefði verið sumarið áður í Miðfjarðará og laxinn hefði vegið 22 pund. Sögumanni var enn meira brugðið þegar einhverjir í salnum véfengdu Schwiebert og hann vísaði þá á sögumann okkar til vitnis um þyngd laxins. Gat þá sögumaður vart annað en staðfest þyngdina, en leitaði Schwiebert uppi eftirá og kvartaði við hann. Schwiebert mun hafa tekið því létt og sagt að engu máli skipti hvað hann segði laxinn stóran. Sögumaður spurði þá á móti hvers vegna hann hefði hann þá ekki bara 12 pund eins og hann var.
Seinna sama vetur hittust þeir félagar aftur, þá á einhverri ráðstefnu fluguveiðimanna í Main. Þar átti Schwiebert enn að taka til máls og jújú, en var aðferðin nýja og sagan af fyrsta laxinum í Miðfjarðará sem gein við flugunni. Nema að núna var hann 28 punda. Enn dæstu menn úti í sal og töldu sig vita að laxar af þeirri stærð finndust varla á Íslandi. Enn og aftur benti Schwiebert á sögumann okkkar til staðfestingar. Enn og aftur var okkar manni stillt upp við vegg, en að þessu sinni reiddist hann og fann Schwiebert að máli. Krafðist hann þess af honum að leika þennan leik aldrei framar. Schwiebert tók nú heldur meira mark á sögumanni okkar og lofaði að nefna hann aldrei framar sem vitni. En hann lofaði engu um hvað laxinn yrði orðinn stór í næsta fyrirlestri. Það fylgir heldur ekki sögunni, en 28 pund var orðið nokkkuð þokkalega nóg!
