Eitt af merkilegustu og að sama skapi dularfyllstu vötnum landsins er Skjálftavatn. Fyrir ekki svo mörgum árum síðan var þetta vatn ekki til. Svo tók náttúran til sinna ráða, skók jörðina hressilega og allt í einu var komið vatn…og bolta silungur að auki!

Hver er saga þessa vatns? Þetta er dæmigert fyrir land eins og Ísland þar sem náttúran hefur alltaf síðasta orðið, alveg sama hvað mannskepnan heldur að hún sé merkileg og ráði öllu. Aldrei, hefði mannshöndin getað skapað svona gull af veiðistað.

VoV hefur ítrekað verið að veiða þarna, hluti af teyminu okkar a.m.k. og margir auk þess sem við þekkjum vwel. T.d. var vinur okkar, Sigurður Árni myndlistarmaður og gæd þarna um árið, kastaði flugu sinni á lognskyggðu kvöldi með marglitu sólsetri í pakkanum og setti í og landaði 13 punda staðbundum urriða. Það eru minningar.

En við fundum sitthvað um sögu vatnsins í handbók Eiríks St. Eiríkssonar og leyfum því að fljóta, en lýsingin styðst við frásögn Pálma Gunnarssonar: „Skjálftavatn er í 5 metra hæð yfir sjávarmáli, myndaðist í kjölfar mikillar skjálftahrinu árið 1976. Þegar ísa leysti í kelduhverfi vorið 1976 kom í ljós að nýtt stöðuvatn hafði myndast í svonefndum Stórárfarvegi, framan við Keldunestorfuna, nyrst á Ássandi. Um er að ræða gamlan árfarveg Jökulsár(eða farvegi) og rann mestur hluti árinnar í honum  þar til um 1910  er áin gróf sér núverandi farveg, sem kallast Bakkahlaup. Ljóst var að sigstallur hafði myndast þvert yfir farvegina í stefnu NNA frá Kelduneskoti og safnaðist vatnið í sigdældina austan hans. Í fyrstu voru aðalvötnin tvö, aðskilin af tanga og mjóu sandhólarifi.

Til vatnsins rennur lindarvatn semkemur víða undan hraunröndinni. Afrennsli hefur það í Litlá, skammt fyrir norðan Keldunes. Einhver hluti lindarvatnsins sem í vatnið rennur er volgur, en langmest af vatninu er kalt. Strax var hafist handa við að kanna landnám lífvera í nýju umhverfi. Um vorið 1976 var ákveðið að taka reglulega svif- og rekasýni úr vatninu næstu árin. Þegar við fyrstu sýnatöku, 30.júní 1976 kom í ljósmikið lífmagn og furðu fjölbreytt. Strax fyrsta sumarið varð vart við bleikju og um vorið 1978 fékkst bæði bleikja og urriði í vatninu, góður og feitur silungur.“

Síðan er þess getið að bændur hafi fljótlega hafið netaveiðar til að hafa nytjar af vatninu og það hafi byrjað 1978. Stóð það í mörg ár og veiddu bændur vel. En fyrir fáum árum lauk þeim veiðum og vatnið er nú nýtt sem einstök stangaveiðiperla í tengslum við veiðar í Litluá sem er eins og allir vita ein besta og þekktasta silungsveiðiá landsins, líklega sú besta miðað við hversu margar tegundir þrífast þar.

Hluti af VoV teyminu var í Skjálfavatni nýverið og var endurtekning á fyrri ferðum þangað. Stórir fiskar og slatti af þeim. Mest bleikja að þessu sinni, 50-60 cm. Þetta er veiðiskapur eins og menn þekkja í vötnum eins og Þingvallavatni, Heiðarvatni og Hópinu…..stórir silungar tíðir og þá er öll yfirlínan rifin út. Hversu margir laxar gera það. Ekki margir, en við þessar aðstæður þá eru þessir urriðar og bleikjur að gera nákvæmlega það. Það rýkur úr hjólunum. Þetta eru eftirminnilegustu glímur hvers sumars. Nema að þið hafið lent í óvæntu bíngói! Sem er alltaf möguleiki.

Til að ljúka þessu: Þarna er veitt og sleppt. Fluguval það sama og gengur og gerist, púpur og straumflugur. Þurfum ekki að nefna sérstaklega tegundir, nema að púpurnar hans Sveins Þórs, Glóðin, Rollan og hinar eru algerlega geggjaðar þarna.