Ein magnaðasta laxafluga landsins er flugan með skemmtilega nafninu Haugur. Hún er hnýtt af Sigurði Héðni sem að yfirleitt er ekki kallaður annað en Siggi Haugur, og það er skemmtileg saga á bak við tilurð flugunnar.
Það er best að gefa Sigga Haug orðið og við læðum kannski einni veiðisögu eða svo í lokin: „Haugur var hnýtur 1999 og var reyndur fyrst í norðurá 30 júní til 3 júli það ár. Áður en ég fór í túrinn vaknaði ég eldsnemma og settist við aðstöðuna mína og það var haugur að efni á borðinu og ég hnýti nokkrar gárutúpur úr efninu. Og þannig varð hann til og nafnið vísar til Haugsins sem hann var hnýttur úr.
Faðir minn Jimmy Sjöland var fyrstur til að reyna hana og hann átti Bryggjurnar á fyrsta rönni í leiðsögninni. Hann setti hana undir og fékk 5 fiska á augabragði með veiðimanninum sem hann var að leiðsegja. Á þessum tíma vorum við mikið að leiðsegja saman ég og Palli í Veiðihúsinu (Einar Páll Garðarsson)og ég var að ræða við hann um að mig langaði að gera flugu úr gárutúbunni en ég væri í vandræðum með búkinn. Pall kom svo til mín með kefli af Pearl Millar en það var sama efnið og hann notaði í flugu sem hann hafði hannað og kallaði Magga. Ég settist niður í næsta hádegishléi og gerði Hauginn eins og hann er í dag og það er skemmst frá því að segja að við mokveiddum á þessa flugu og gerum enn.“
Fyrir nokkrum árum fékk ritstjóri nokkur stykki hjá Sigga. Það var komið fram á haust og lítið eftir af veiðitúrum þess sumars. Einn var þó eftir, í Reykjadalsá í Borgarfirði. Kvöldstund við Klettsfljót mun aldrei hverfa úr minningunni. Það var mikið af laxi í Reykjunni þetta sumar og veiði góð. Þetta var fyrri vaktin okkar af tveimur og þrátt fyrir gott vatn og mikla veiðivon var þó enginn kominn á land þegar við félagarnir skiptum okkur á tvo staði sem við höfðum valið að geyma til ljósaskiptanna. Það voru Klettsfljót og Mjóanesáll. Það vor dóttirin og tengdasonurinn sem fóru í Mjóanesið og skyldu þau sátt, lönduðum einum fallegum og lentu í að laxar eltu en tóku ekki.
Ritstjóri fór hins vegar í Klettsfljótið og það var lognskyggt, kannski ekki besta veiðiveðrið en á móti kom að rökkrið var að bæta í. Einhverjar tvær flugur fengu að skauta yfir en þeir laxar sem sýndu sig voru ekki að sýna flugum mínum áhuga. Jæja, af hverju ekki að prófa þennan orgínal Haug, datt mér þá í hug. Það voru kannski 30-40 mínútur eftir af einhverskonar snefil af birtu og daufur rauður litur síðustu geisla kvöldsólarinnar voru á speglinum neðarlega á breiðunni.
Þetta var Haugur númer 14 og það fór allt af stað þegar hann tilkynntu komu sína. Laxar eltu, lyftu sér og fljótlega kom fyrsta neglingin. Mér tókst að “ganga” fiskinn vel upp fyrir tökustaðinn og landa honum. Síðan kom annar og annar, allir 72-75 cm. Tókst líka að lempa þá upp með bökkum og burt af vettvangi. Sá fjórði og síðasti var eftirminnilegastur, því flugan var að skauta á sólarrauða speglinum neðan við mig þegar ég sá bunguna myndast hálfum meter neðan við. Síðan sprakk áin gersamlega þegar hann kom allur uppúr og hremmdi fluguna á leið niður. Þessi var minnstur, en samt sléttir 70 cm. Enn hefði ég getað kastað eitthvað, en nú kom samferðafólk mitt og það var skyndilega allur vindur úr mér. Hvílík veisla.
