VEITT OG SLEPPT TIL VEIÐISTJÓRNUNAR?
Á ársfundi Veiðimálastofnunar á föstudaginn greindi Sigurður Már Einarsson frá rannsóknum sem gerðar voru síðasta sumar á kostum og göllum “veitt og sleppt” fyrirkomulagsins í laxveiði, sem hefur rutt sér nokkuð til rúms hér á landi, er stundað víða erlendis, og er mikið álitamál manna í millum hér á landi.
Um niðurstöður þessara rannsókna hefur mátt lesa bæði hér á Vötn og veiði, í Veiðimanninum, Morgunblaðinu og víðar. Yfirleitt er fátt ef nokkuð slæmt um þetta fyrirkomulag að segja, þ.e.a.s. það getur aukið afla með því að fiskar endurveiðist, það fjölgar hrygnandi fiskum að hausti og getur bætt gæði síðsumarsveiði og gert hana þar með verðmætari. Það var þó eitt í máli Sigurðar sem Vov hjó sérstaklega eftir.
Laxi sleppt í Stóru Laxá. EFI.
Sigurður sagði að aðferðin gæti hentað vel til veiðistjórnunar í þeim tilvikum þar sem hrygning væri talin of lítil. Sagði hann slíkt stundað erlendis, m.a. í Kanada og á Bretlandseyjum þar sem menn væru búnir að reikna út æskilegan hrognafjölda pr. fermeter. Hann nefndi dæmi héðan þar sem hrognafjöldi á fermeter á Fjallinu í Langá væri slíkur að ekki væri hægt að mæla með V-S þar. Á hinn bóginn hefðu rannsóknir leitt í ljós að hrognafjöldi á fermeter í Kjarrá hefði verið í minni kantinum, hvort sem það væri tímabundið fyrirbæri eður ei. Ef menn sæu ekki bata í kortunum þar væri V-S, a.m.k. tímabundið, gott verkfæri til að koma þar að.