Viljum við ekki koma heil heim?
Veiðibíllinn getur bilað. Mynd Einar Falur.
Nú er stangavertíðin gengin og tugþúsundir veiðimanna leggjast í lengri og skemmri dvala.Þó eru þeir margir sem hætta aldrei og fara í skotveiði fram undir jól. Og síðan er stutt í nýja stangaveiðivertíð. En fyrirsögnin spyr spurningar og hér reifum við hana nánar.
Um hvað fjallar þessi texti? Við skulum byrja á lítill sögu af tveimur feðgum sem héldu til rjúpna í eyðidal vestur á fjörðum fyrir nokkrum árum. Hér voru á ferð vel þekktur veiðimaður hér á landi og unglingssonur hans, en þeir vilja ekki láta nafna getið. Farartæki þeirra var stöndugur jeppi. Þeir óku vestur á dimmu nóvemberkvöldi, sváfu í veiðihúsi, risu árla úr rekkju og óku inn eftir eyðidalnum eftir grófum slóða, 4-5 kílómetra inn í dalbotn. En í þann mund að slóðin var á enda runnin, hrundi skyndilega annað framdekkið undan jeppanum, eða bögglaðist einhvern vegin innundir hann. Allt um það, þá var ljóst að án hjálpar færi jeppinn ekki tommu lengra. Þeir feðgar sátu nú þarna og spekúleruðu í því hver afdrif þeirra hefðu orðið ef hjólið hefði farið undan á þjóðveginum, á fullri ferð, kvöldið áður. Þeir hefðu getað stórslasast ef ekki hreinlega skilið við.
Þó þeir séu sterkbyggðir þá slitna í þeim lykilhlutir með tímanum. Mynd Einar Falur.
Nú tóku við tóm leiðindi. Að ganga til baka slóðann, 4-5 km eins og fyrr sagði, og síðan af stað stystu leiðina til byggða, sem var í austur og vonast til þess að einhver vegfarandi aumkaði sér yfir þá sem fyrst. En það eru fáir á ferli á þessum slóðum í nóvember og þeir voru búnir að ganga eina 5-6 km til viðbótar og voru komnir örþreyttir upp á heiði er það birtist loks bill sem pikkaði þá upp. Á Reykhólum var enga aðstoð að fá, en í Búðardal tókst að hafa uppá bifvélavirkja og dráttartrukk. Trukkurinn var sendur vestur og er í Búðardal var komið, reyndist spindilkúla hafa gefið sig og segir ökumaðurinn að bilunin hafi engan aðdraganda haft, hjólið hefði bara hrunið niður. Þá var að senda eftir varahlut til Reykjavíkur. Aksturinn inn dalinn hófst snemma að morgni, en nákvæmlega um miðnætti óku feðgarnir af stað á jeppa sínum frá Búðardal, áleiðis til Reykjavíkur. Reikningurinn hljóðaði uppá hundruð þúsunda. En þeir voru þokkalega sáttir þó veiðitúrinn væri ónýtur og pyngjan stórum léttari, því þeir voru jú lifandi enn.
Það mæðir mikið á veiðibílunum og sumir geta ekki setið á sér að þenja þá smá í torfærunum. Mynd Einar Falur.
Alger óþarfi
Það sorglega við þetta allt saman er að þetta var alger óþarfi. Við ræddum málið við Dag Garðarsson sem rekur Bifreiðaverkstæði Dags Garðarssonar í Kópavoginum. Dagur er þrautreyndur ferða/veiðimaður sem þjónar fjölda ferða/veiðimanna. Hann sagði að margir þeirra hefðu alla svona hluti á hreinu og kæmu alltaf reglulega til sín í þjónustuskoðun. Þeir láta sig ekki vanta á vorin, einmitt áður en vertíðin byrjar.
"Þegar spindilkúlan gefur sig, gerir það oftast boð á undan sér og kemur þá fram titringur í stýri eða högg koma fram í gegnum stýrið. Þó er til í dæminu að þessi hlutur gefi sig fyrirvaralaust, t.d. eftir högg. En þó að hópur manna passi vel uppá eftirlit með bílum sínum, þá er fjöldi manna sem spá ekkert í þetta og ég fæ fjölda bíla á verkstæðið sem eru annað hvort búnir að keyra allt of lengi bilaðir ef þeir eru ekki hreinlega hingað komnir með kranabíl", segir Dagur.
Og Dagur heldur áfram: "Það er mjög algengt að hjólalegur gefi sig og stýrisganginn og bremsur þarf að yfirfara. Og eigendur bíla með tímareimar þurfa að gæta að því hvort að þeir eru komnir fram yfir endingartímann, því þó það sé kannski ekki eins alvarlegt þegar tímareim gefur sig, þarf eigi að síður að draga þann bíl til verkstæðis, oft að panta varahlut með tilheyrandi leiðindum, fyrirhöfn og kostnaði. Hugsiði ykkur að slíkt gerðist t.d. í á Arnarvatnsheiði, innst í Ísafjarðardjúpi, í Loðmundarfirði eða Landmannalaugum! Allt sem þarf að gera er að fara með bifreiðina í þjónustuskoðun á vorin. Öll þessi atriði sem ég nefndi eru athuguð og ef eitthvað finnst í ólagi þá er það stórum skárra fyrir bíleigendur að það sé gert við það þar og þá í stað þess að standa frammi fyrir þeim uppákomum sem við höfum verið að ræða hér. Tökum sem dæmi, að það tekur kortér að skipta um stýrisenda og varahluturinn gæti kostað einhverja þúsundkalla. Ætli það sé ekki skárri kosturinn að ganga bara frá þessu í stað þess að fá yfir sig að hluturinn bili á vondum stað? Það er nefnilega ekki bara að kostnaður við að koma bílnum í stand margfaldist uppúr öllu valdi, heldur er yfirleitt búið að leggja mikinn kostnað í ferðalögin, tugi eða hundruð þúsunda og tilhlökkunin breytist í gremju og angist. Og getur jafnvel kostað menn líf og limi auk gríðarlegs eignartjóns."
.JPG)
