Aldrei meira sleppt....eða hvað?
Fallegum hæng sleppt í Vatnsdalsá. Mynd Óskar Óskarsson.
Á ársfundi Veiðimálastofnunar komu fram nýjustu tölur yfir það hversu duglegir veiðimenn eru að sleppa laxi. Sums staðar er kvöð að gera svo, í það minnsta stærri laxinum, en víðast hver er þó enn um val veiðimanna sjálfra að ræða. Samkvæmt tölu VMSt hafði hlutfall slepptra laxa eiginlega staðið í stað, en við nánari skoðun var ekki allt sem sýndist...
Fram kemur, að 2007 hafi 17,3 prósentum af laxafjöldanum verið sleppt og þar af var hlutfall smálaxa 14,6 prósent og hlutfall stórlaxa 41,6 prósent, en það er hæsta hlutfall sem sleppt hefur verið af stórlaxi í íslenskm ám. Þess ber auðvitað ageta í því sambandi að í mörgum ám er skylduslepping á stærri laxinum. Hins vegar eru skekkjufaktorar, þannig má t.d. lesa eftirfarandi texta í skýrslu VMSt: Rannsóknir sem fram hafa farið á hlutfalli þess sem er veitt og sleppt oftar en einu sinni sýna að það er að meðaltali um 26 prósent, en geti verið á bilinu 19 til 32 prósent. Það hlutfall ætti því að koma til frádráttar til að fá mat á hvað hefði veiðst ef öllum laxi hefði verið landað. Alls má því áætla að raunverulegur fjöldi slepptra laxa hafi verið nærri því að vera 6.175 laxar.
Ofangreind skekkjumörk draga úr sleppiprósentunni vissulega, en í fyrirspurnum að loknum lestri skýrslunnar kom á móti fram, að yfir 15þúsund laxar, eða 28 prósent af allir stangaveiði á laxi í landinu veiddust í Rangánum og Skógá, ám sem byggja veiði sína algerlega á hafbeitarsleppingum gönguseiða og er því sáralitlu af laxi sem veiðast í þeim sleppt. Fjöldi tekinn auðvitað til kreistingar, en í þeim hefur enga þýðingu til verndar genum, að sleppa aftur í ána. Þessi gífurlega hlutdeild umræddra áa í heildarveiðinni hífur að sjálfsögðu upp sleppimeðaltal í ánum með náttúrulegu stofnana.
