AÐ BEITA SMÁTT
Fyrir þá sem eru ekki á kafi í fluguveiði og nota maðk skal áréttað það sem kom fram í frétt hjá okkur frá Soginu á dögunum. Þar var getið um mann er skrapp austur og rótaði upp 18 vænum bleikjum á maðk á meðan flugukarlarnir í kring voru ekki að gera rósir. Galdurinn var að beita smátt.
Það hefur loðað við umræðuna um silungsveiði að vori, sérstaklega hvað varðar veiði á staðbundinni bleikju í straumvatni, að hún taki bara flugu og helst aðeins þyngdar púpur veiddar andstreymis. Sogið og Brúará eru þær ár sem oftast eru nefndar. Það verður að segjast eins og er, að þeir sem veiða þannig eru í góðum málum og andstreymisveiðin er mögnuð. Stundum er hefðbundnari fluguveiðiskapur að gefa fiska, bleikjan jafnvel að gefa sig að straumflugum. En tilfellið er að maðkurinn er líka firna sterkur, það er bara ekki sama hvernig hann er notaður.
Það var talað um að beita smátt. Sá er þetta ritar minnist daga á Arnarvatnsheiði fyrir fjölda mörgum árum. Var þá að veiða þar sem áin Refsveina rennur útí dálítið vatn eða stórt lón. Það eru góðar veiðislóðir þar efra þar sem sprænurnar tæma sig útí lónin. Þetta var á þeim árum að undirritaður veiddi ekki síður á maðk en annað. Maður var að læra og það var fiskur þarna um allt, bleikja að vaka og sveima, 1 til 3 punda fiskar í torfum. Ég var með maðk, beitti skoskum á lítinn silungaöngul, en bleikjan leit ekki við því.
Svo gerðist það, að í einu kastinu rifnaði stór bútur af þeim skoska og öngullinn lenti í vatninu einungis naumlega hulinn maðkaslitru. Þetta þótti mér ekki veiðilegt og hugðist spóla inn með hraði og beita uppá nýtt. Ekki gafst þó tími til þess, því 2 punda bleikja var óðar búin að negla. Þetta þótti mér kynlegt og prófaði því að búta niður næsta maðk og setja aðeins fjórðung af Skotanum á öngulinn. Það var önnur bleikja búin að sporðrenna um leið og agnið sökk í vatnið. Og þannig gekk þetta, koll af kolli og ég linnti ekki látunum fyrr en einhverjar tuttugu lágu á bakkanum. Þá var þetta orðið nóg og vel það. Næstu árin lék ég þennan leik margoft og félagar mínir líka.
Bleikjan er nefnilega háttvís. Það er ekki tilviljun að hún tekur þyngdar púpur miklu betur en straumflugur. Yfir höfuð þá er staðbundin bleikja ekki mikið fyrir stóra bita. Ekkert “big tasty” fyrir hana. Bleikjan er kurteis og tekur netta bita. Þess vegna kom það mér ekki á óvart þegar Óli Kr. í Intersport sagði mér frá félaga sínum sem veiddi 18 bleikjur í Bíldsfelli á dögunum og “beitti smátt”. Það fylgdi og sögunni að hann veiddi sökkulaust, kastaði upp fyrir sig og óð ekkert. Bleikjan var öll inni á grunni og með því að beita nett og fara rólega yfir, þá var veiðin eftirminnileg. Það vill svo skemmtilega til að við höfum heyrt af því að menn hafi veitt bleikju í Brúará með líkum hætti. Kemur ekki á óvart, enda er bleikjan mikið mjög nærri landi í Brúará og því hæg heimatökin að beita þessari taktík.
.JPG)
