Leitin að stórlaxinum
Hann var svoooona stór....
Hér að neðan eru brot úr bókinni Leitin að stórlaxinum – og flugurnar sem virka. Bókin er eftir Ásmund og Gunnar Helgasyni og er einnig DVD diskur með sama nafni. Í bókinni eru 7 kaflar ásamt formála og hér gripið niður í tvo þeirra. Auk þessu eru myndir af um 100 flugum, sem 10 valinkunnir kappar velja til að hafa með sér í veiði.
Úr formála
Sumarið 2011 fórum við bræður ásamt þeim Jóni Víði Haukssyni og Jóni Þór Víglundssyni vítt og breitt um Ísland í leit að stórlaxinum. Tilgangurinn var að gera mynd um laxveiði þar sem rauði þráðurinn væri að veiða stórlax. Myndin fylgir þessari bók, en í bókinni er nánari lýsing á því hvernig tókst til við myndatökuna og veiðarnar. Bókin fjallar aftur á móti að mestu leyti um þær flugur sem átta valinkunnir veiðimenn vilja allra helst hafa með sér í veiði.
Árnar
Áhættan við að gera mynd um veiði er að veiða ekki nóg til þess að myndin verði sæmileg áhorfs, því allir sækjumst við eftir því að sjá sem flesta veidda laxa. Markmiðið hjá okkur með gerð myndarinnar var skýrt; við stefndum að því að veiða sem stærstan lax, við vorum jú í leit að stórlaxinum. Því má segja að áhættan hafi verið tvöföld, að ná ekki nógu mörgum fiskum og ekki nógu stórum. Ekki vildum við þurfa að breyta efni myndarinnar eftir á í “Leitin að smálaxinum”.
Það lá því beinast við að leita í árnar á austanverðu og norðaustanverðu landinu. Þröstur Elliðason tók höfðinglega á móti okkur og veitti okkur fúslega leyfi til að koma í Breiðdalinn í byrjun júlí, í þrjá daga. Yfirleitt er reglan sú að stórlaxinn gengur fyrst í árnar þannig að það hljómaði afar vel að koma svona snemma á tímabilinu. Áhættan var hins vegar sú að við myndum veiða mjög fáa fiska. Breiðdalurinn tók hins vegar mjög vel á móti okkur og sýndi sínar bestu hliðar. Í ánni eru ekki nema átta stangir og því mjög rúmt um veiðimenn. Þeir Tommi og Boggi aðstoðuðu okkur við að finna veiðistaðina og leiðbeindu okkur hvar væri best að kasta. Þessi á er einmitt þannig að ákjósanlegast er að hafa leiðsögumann með sér við veiðarnar í fyrstu heimsókn. Í ánni eru um 90 merktir veiðistaðir, að silungasvæðinu meðtöldu, og eru þeir margir hverjir langir og miklir þar sem gott er að beita tvíhendunni. Á milli eru minni staðir og þá sérstaklega í hliðaránum Tinnudalsá og Norðurdalsá. Norðurdalsá rennur í Tinnudalsá og sameinuð kallast áin Tinnudalsá þar til hún fellur í Breiðdalsá. Fyrir ofan ármót Norðurdalsár og Tinnudalsár er aðallega veitt í Norðurdalsánni, þó yfirleitt sé eingöngu talað um þessar tvær ár sem Tinnudalsána. Breiðdalsáin var örlítið lituð þegar við vorum þar á ferð en hinar tvær árnar alveg tærar.
Þeir laxar sem við fengum í Breiðdalnum voru nánast allir á milli 70 og 80 sm. Einn lax fengum við þó sem var 88 sm. Í stuttu máli þá reyndist Breiðdalurinn okkur ákaflega vel og við erum staðráðnir í að komast þangað aftur.
Einn flottur, sem spilar rullu, með þeim bræðrum á Nesveiðunum í Aðaldal.
Árangurinn
Bræðurnir Ásmundur og Gunnar Helgasynir hafa gefið út bók og DVD sem bera bæði heitið Leitin að stórlaxinum. Við höfum áður greint frá efni þeirra, en hér fáum við að grípa aðeins niður í kafla þar sem farið er yfir hvernig veiðin gekk, fisk fyrir fisk.Við erum stödd í Hofsá:
„Við lögðum bílunum neðst á veiðisvæði eitt (sem er efsta svæðið í ánni), þar sem ekki var hægt að keyra lengra. Við príluðum niður í gilið, stoppuðum á nokkrum stöðum og köstuðum en ekkert gekk. Sáum reyndar einn flottan lax í Hagabrekkuhyl, sem heitir því skemmtilega nafnið á ensku, Great Expectations, en sá hafði engan áhuga á því sem við buðum honum. Sífellt lengra upp með ánni var haldið og að lokum stoppað í Efri Fosshyl. Lengra fórum við ekki. Við köstuðum klyfjunum af okkur og gerðum okkur klára í að kasta á staðinn. Gísli var sannfærður um að þarna væri fiskur og vildi því að allt yrði klárt fyrir myndatöku áður en við færum að veiða. Ási fékk að byrja og Gísli valdi fluguna. Silver Sheep númer 14. Staðurinn er hvorki langur né breiður þannig að einhendan var notuð. Eftir nokkur köst og aðeins fáein skref niður með ánni sagði Gísli “ef hann tekur ekki núna þá kemur hann næst”. Ekki tók hann í því kastinu og var tekið eitt skref niður eftir og kastað aftur. “Bíddu aðeins ... og byrjaðu núna rólega að strippa” hvíslaði Gísli og viti menn; stór gusa, bægslagangur (og hjartastopp hjá veiðimanninum) og hann var á! Gunni hafði farið til að pissa og að sjálfsögðu dottið í ána (hvernig er hægt að detta í ána þegar þú ert að pissa?). Kom nú hlaupandi rennandi blautur og fór á háfinn. Tíu feta Guideline stöngin fyrir línu númer 7 fór algerlega í keng enda tók Ási vel á honum. Eftir stutta en snarpa baráttu náðist 92 sm glæsilegur og silfraður hængur í háfinn. Markmiði númer eitt, tvö og þrjú var náð! Gleðin var ósvikin því nú var útlitið bjart. Og fallegt. Og lífið allt svo dásamlegt.
Og hér er annað brot úr sama kafla, frá Nessvæðinu í Laxá í Aðaldal.
“Ási, ég er með'ann!” galaði Gunni og hjartað fór af stað, adrenalínið sprautaðist út í háræðarnar og Gunna snögghitnaði. Hann tók af sér rauðu húfuna hennar mömmu og byrjaði að fikra sig í land. Ási hætti að hringja montsímtöl hið snarasta og mundaði myndavélina þess í stað. Stekkur þá þetta líka rosalega flykki og við lendingu myndaðist svo mikil flóðbylgja að hún gekk upp á árbakkann og yfir jeppann allan, sem þó var 10 metra frá bakkanum. Sporðurinn var á stærð við hefiltönn og svei mér ef það lækkaði ekki í ánni í þetta örstutta augnablik sem hann var á lofti. Allt þetta þaut í gegnum kollinn á Gunna þar sem hann fikraði sig í land. Svona yrðu sögurnar – ef hann myndi missa þennan risa.“