Maður missir alltaf þá stærstu...
Guðmundur Þórður Guðmundsson er slyngur veiðimaður.
Gunnar Bender og Þór Jónsson hafa skrifað og sent frá sér veiðibókina Stórlaxar þar sem rætt er við nokkra þekkta einstaklinga og viðkomandi segja frá viðhorfum sínum til sportsins og krydda með veiðisögum. Við birtum hér kafla úr bókinni og drepum niður þar sem Guðmundur Þ.Guðmundsson landsliðsþjálfari í handknattleik segir frá veiðiskap sínum.
Heillandi sjóbirtingsveiði
Fluguveiðin opnaði fyrir mér nýjan heim.
Ég kynntist veiðiskap sem líktist vísindum enda eru fluguveiðimenn meiri sérvitringar en nokkrir aðrir veiðimenn. Maður pælir í stærðinni á flugunni, útlitinu og löguninni í vatninu, hvort hún líkist því sem fiskurinn étur, hvort eigi að draga hana hratt eða hægt, leyfa henni að sökkva eða fljóta á yfirborðinu og svo framvegis. Takan sjálf er svo algerlega einstök. Ósjálfrátt hefur maður færst út í að nota sífellt fínni veiðitæki.
Að vísu kom það mér í koll einu sinni fyrir nokkrum árum, þótt stærsti fiskur sem ég hef landað um ævina hafi ekki verið stærri en 12 pund. Þá var ég í Hólsá að veiða sjóbirting.
Sjóbirtingsveiðin heillar mig í raun ekki síður en laxveiðin og þarna hef ég veitt marga mjög væna fiska. Ekki skemmir það heldur fyrir að sjóbirtingur er frábær matfiskur.
Í ósnum á Hólsá setti ég í sjóbirting sem var sjálfsagt um 10 pund eða meira. Hann tók veiðigræjurnar mínar þvílíkt til kostanna að annað eins hefur ekki sést. Ég fékk ekki við neitt ráðið, veiðistöngin vann illa, línan rauk út af hjólinu, ég gat ekkert annað gert en haldið fast í stöngina enda losaði fiskurinn sig að endingu.
Hann er eftirminnilegur samt sem áður, þótt hann hafi ekki komið á land. Maður missir alltaf þá stærstu, er það ekki?
Sumir höfðingjar í Laxá í Mývatnssveit hafa einfaldlega rétt úr krókunum hjá manni; bæði er maður að nota smáa króka og svo er ekki alltaf gott efni í þeim. Mér hefur oft gefist vel að skipta yfir í örsmáar flugur þegar straumflugurnar bera ekki árangur, þá fara ævintýrin að gerast.
Erlendis veiði ég ekki neitt, ég er svo bundinn yfir vinnu, en þegar ég kem hingað til lands um miðjan júní kíki ég eftir möguleikum og reyni að nýta þá daga sem gefast. Ætli ég taki ekki almennilega upp þráðinn loksins þegar ég flyst heim á nýjan leik en ég mætti örugglega vera betri en ég er í að skipuleggja mig.
Valdsmannslegur urriði í Laxá
Reglulega stórlaxa hef ég ekki á samviskunni, svona tröll sem maður sér í sportveiðiblöðunum - og í draumum sínum. Þegar ég rifja upp mikil átök koma upp í hugann urriðar í Laxá. Það eru öflugir fiskar og tökurnar snarpar, eins og straumur hlaupi eftir taumnum gegnum stöngina og upp í handlegginn. Ég hef lent í mörgum stórum fiskum þar þau tíu til fimmtán ár sem ég stundaði ána stíft en landað þeim færri eins og gengur.
Stærsti urriðinn kom ekki á land en hann var ekki undir tíu pundum, það er ég handviss um, svakaleg skepna. Ég hef samt veitt þó nokkra reglulega stóra, yfir fimm pundum, sá stærsti var sjö pund.
Það var í lok júní. Veður var milt og bærðist varla strá úti í Hofstaðaey. Lágskýjað var og talsverð fluga þannig að þetta var algert draumaveiðiveður enda var eins og áin ólgaði af athafnasemi undir yfirborðinu. Ég veiddi Skriðuflóa, þann fræga stað, og setti undir Black Gnat þurrflugu nr. 14. Ég þurfti ekki að bíða lengi áður en ég fékk töku. Þarna veiddi ég tvo væna urriða á skömmum tíma sem báðir skelltu sér með bægslagangi og látum á fluguna. Í þriðja sinn var hún tekin af mikilli yfirvegun. Það var eins og fiskurinn væri fullkomlega áhyggjulaus. Hann hegðaði sér eins og sá sem valdið hefur, sunkaði niður á botn og lét þar fyrir berast. Ég þurfti ekki að efast um að þarna var við höfðingja að eiga.
Ég var með svo léttar græjur og litla flugu að ég þorði ekki að taka fast á honum. Svona þumbaðist hann í tuttugu og fimm mínútur en tókst ekki að losa fluguna úr kjaftvikinu.
Ég lét taðreykja hann fyrir norðan. Það er hvergi betra en þar.