Fljótaá: Enn fengum við að taka þátt í metveiði

9.12.2009

 

Það er fallegt við Fljótaá. Hér horfir Eyfjörð yfir Girðingarhyl, eða Efri Prestlænu. Mynd gg.

Við höfum verið að birta úr jólabókum veiðimanna að undanförnu, birt tvo kafla úr Áin eftir Bubba og EFI. Hér kemur kafli úr Vötn og Veiði – Stangaveiði 2009, sem sagt árbókinni okkar og kaflinn er úr þeim hluta bókarinnar sem fjallar um reynslu okkar af einstökum veiðisvæðum á árinu.

Kjarrá/Þverá 2005, Vatnsá 2007, Grímsá 2008, einhvern vegin höfum við á Vötn og Veiði – árbókinni alltaf þefað uppi metveiðiár þar sem við höfum stungið niður fæti til að skrifa um reynslu okkar. Telja má einnig Jöklu 2008. Á þessu var engin breyting núna, 2009, því við enduðum allt í einu á bökkum Fljótaár í Fljótum, óvæntar tvær vaktir, og mikið ótrúlega var gaman!

Frásögnin af Fljótaá er í árbókinni Vötn og Veiði 2009

Fljótaá er á sem mig hafði lengi langað til að kíkja á. Menn höfðu talað vel um hana í mín eyru. T.d. Golli ljósmyndari á Mogganum. Hann hafði sagt mér frá Berghyl. Árni Jörgensen, Sigfirðingur með meiru og hefur verið leiðsögumaður fyrir Orra Vigfússon við Fljótaá síðustu árin, hefur og margoft lýst ánni fyrir mér. Sveitin væri falleg, það væri til vænn lax í henni í bland og svo væri mikið af sjóbleikju. En fallega sveitin er það eina sem á er stólandi, því áin er þess eðlis að hún fer upp og hún fer niður. Kannski hærra upp og lengra niður en gengur og gerist. Hvað finnst mönnum t.d. um heildarveiðina 84 laxa sumarið 2008, en metveiði, 466 laxa, sumarið 2009? Það eru sveiflur í lagi.

Fljótaá er veidd með fjórum stöngum. Skilningur okkar var að þrjár þeirra væru í aðalatriðum laxastangir, en sú fjórða, sem er á neðsta svæðinu, væri að mestu bleikjustöng. Sú stöng veiddi hins vegar talsvert af laxi sl sumar, þannig að segja má að öll áin hafi verið virk sem laxveiðiá. Og það var ekki nóg með að laxagangan 2009 væri sú mesta frá upphafi, heldur var góð uppsveifla í bleikjunni líka. Það eru frábærar fréttir þessa síðustu og verstu tíma þegar sjóbleikjustofnum hefur farið hrakandi.

Fegurð í Fljótunum.

Orri Vigfússon og Stangaveiðifélag Siglufjarðar leigja ána í samvinnu og skipta með sér dögunum. Orri rekur veiðihús í sveitinni, en heimamenn koma og fara frá Sigló. Fljótaá þótti vera komin í einum of mikinn öldudal og tilkoma Orra leiddi af sér strangari veiðireglur en þar höfðu tíðkast. Aðeins má nú veiða á flugu og laxinn má ekki drepa. Menn mega þó taka sér sjóbleikju í soðið.

Berghylur sem Golli var búinn að lýsa svo vel fyrir mér löngu áður. Stuttur og leynir á sér. Mynd gg.

Fljótaá leynir á sér. Við brúna er lítið að sjá. Úr fjarlægð virðist hún frekar vatnslítil. Hvorugt er rétt. Ofan brúar er áin öll gríðarlega falleg, umvafin gróskumiklum gróðri, hólum og giljum. Veiðistaðir margir og fjölbreyttir. Og hún er talsvert vatn. Menn ösla hana ekkkert hvar sem er, heldur þarf að leyta að besta staðnum til að vaða.

Fyrir hönd VoV voru þarna staddir ritstjóri og Jón Eyfjörð. Einnig veiddi í ánni hinn franski Marc Antoine Marcellier, sem er einn af framkvæmdastjórum NASF í Evrópu. Hann var þarna staddur í árlegri veiðiferð sinni til Íslands ásamt ungri konu sinni og dóttur. Marc er afar snjall veiðimaður, um það má lesa í viðtali við hann í bókinni „Í fyrsta kasti“ eftir þá Einar Fal og Golla ljósmyndara. Einar Falur hafði þá eytt degi með Marc í Selá í Vopnafirði og þar var ekki friður fyrir fiski, Marc landaði þar einhverjum tugum laxa á meðan Einar reyndi að ræða við hann.

Marc var að koma úr Laxá í Aðaldal, af Laxárfélagssvæðunum, er hér var komið sögu. Þar höfðum við Jón Eyfjörð einnig verið og meira að segja deilt svæði með Marc hluta af tímanum. M.a. þegar við áttum saman svæði 3.

Marc að sleppa einum af löxunum sínum. Mynd gg.

Það var undarlegur morgun, því í hvert sinn sem við Eyfjörð hittum fyrir Marc til að hafa hyljaskipti við hann, var hann nýbúinn að setja í lax. Hann landaði fjórum löxum þennan morgun á meðan við Eyfjörð vorum aðallega í því að æfa köstin eða fylgjast með honum þreyta laxa sína! Einn þessara laxa var um það bil 17 punda hrygna sem negldi hjá honum Sunray bókstaflega á því sekúndubroti sem við Eyfjörð opnuðum bílhurðirnar til að stíga út til að taka við veiðistaðnum, sem var í þessu tilfelli Brúarhylur.

Marc gekk líka vel á svæði 1, en þangað komumst við Eyfjörð aldrei. Við vorum óheppnari með dráttinn, en það leyndist engum að þó við værum ekki í fiski, þá voru þeir þarna og margir stórir.

En ég er meira fyrir smærri ár þó að þær eigi ekki að vera sprænur í sjálfu sér. Það var tilhlökkun að fá að skoða Fljótaá og mér leið eins og ég væri heima hjá mér þegar ég kom að ánni með alvæpnið í fyrsta skipti. Ég man aldrei hvort að Fljótaármenn númera svæðin sín upp eftir eða  niður eftir, en svæðið okkar Eyfjörðs var a.m.k. þar sem neðra stöðvarhúsið stendur neðarlega á svæðinu og skilar aftur út í ána talsverðu vatni sem um tíma hefur verið í túrbínu neðanjarðar.

Þetta átti samkvæmt Orra og veiðibókinni að vera eitt af betri svæðunum og hér voru þó nokkrir hyljir sem höfðu gefið bæði lax og sjóbleikju. Sá fyrsti var beint niður af útfallinu við stöðvarhúsið, langur og hraður strengur með fullt af lofandi grjóti og myrkum speglum.

Með Black and Blue í kjaftvikinu.

Eyfjörð er meira fyrir silunginn þannig að hann hvatti mig til að byrja og fór ég þá yfir strenginn með Black and Blue hálfrar tommu túpu með keilhaus, flugu sem ég byrja afar oft með og lendi stundum í að taka aldrei af taumnum heilu veiðitúranna! En hér brást hún og Eyfjörð var óðar kominn í bleikju með andstreymistilfæringum. Landaði einni, missti aðra, en síðan kíktum við upp á hús og gægðumst ofan í skurðinn fyrir neðan þar sem bunar undan húsinu. Og hvílík sjón sem þar blasti við okkur!

Þarna var torfa af laxi, 20-30 laxar, bæði stórir og smáir. Þeir stærstu góðir tveggja ára boltar. Þarna var einnig mikið af sjóbleikju og lágu þær flestar þétt við steypta vegginn að vestanverðu, en einnig á víð og dreif til hliðar við laxana. Í skugga af veggnum voru nokkrar svo ótrúlega stórar að ég hrökk við þegar ég sá á hvítu uggunum að hér var um bleikjur að ræða en ekki laxa. Þetta voru ferlegir fiskar, tvær þeirra ekki undir 7-8 pundum og líklega enn þyngri. Þarna voru einnig mjög stórir fiskar, sem 4-6 punda bleikjur hljóta að teljast. Ekki vissum við hvort að okkur væri heimilt að kasta þarna, en töldum það ólíklegt og létum það því eiga sig. Seinna sáum við risableikjur ofar í ánni, en það þýddi lítið að sýna þeim agn.

Fyrsti laxinn, tekinn í Gjafari. Mynd gg.

Þarna er göngubrú og yfir hana örkuðum við, samkvæmt veiðikortinu og orðum Orra voru þarna fyrir ofan all nokkrir veiðilegir staðir. Þar var grunnt tekið í árinni, því hyljirnir eru þarna svo veiðilegir að hárin rísa á manni bara við að horfa á þá. Sá fyrsti heitir Gjafar og þar negldi fyrsti laxinn Black and Blue keiluna. Það var grálúsugur 5 punda hængur sem gerði nokkrar heiðarlegar tilraunir til að fara niður úr hylnum og hefði hann verið stærri hefði það eflaust tekist. En honum var gefið líf samkvæmt reglum Fljótaár og héldum við upp með ánni þegar fleiri fiskar gáfu sig ekki í Gjafari.

Það virtist vera sjóbleikja um alla á. Eyfjörð er hér með eina úr Stekkjarhyl. Mynd gg.

Áin fellur þarna um grunnt en bratt grasi vaxið gil og er áin hröð og veiðistaðir stuttir. Það var einhver hugmynd í gangi að ganga efst á svæðið og veiða sig til baka. Komum við von bráðar að Nesholum, en Einbúi þótti okkur ekki vænlegur. Nesholur höfðu gefið fiska samkvæmt veiðibók og þótti okkur hann líklegur til sjóbleikjuveiða. Eyfjörð fór í andstreymisstellingarnar og fór strax að setja í fiska með „mjúku Sage fimmunni“ sinni. Hver bleikjan af annarri endaði uppi á bakka. Þær voru þetta hefðbundna, 1-1,5 pund og þarna sáum við hrikalegar kusur sem tóku ekki.

Lax númer tvö í Stekkjarhyl. Mynd Jón Eyfjörð.

Tíminn leið, við töpuðum fyrsta klukkutímanum vegna þess að við vorum frekar seinir á ferðinni. Það var farið að halla degi er við fórum að líta Stekkjarhylinn hýru auga. Afar fallegur hylur þar sem áin beygir meðfram kletti og er hylur framan af klettinum og niður breiðuna. Þarna tók lax eins og skot, sömu Black and Blue keiluna og þetta reyndist vera 69 cm áætlaður 7 punda hængur. Ekki nýr og ekki leginn. Mjög kröftugur en gerði þau mistök að reyna ekki að vaða niður úr hylnum. En það var kúnstugt þegar við félagarnir losuðum úr laxinum og mynduðumst við að sleppa honum. Hann var mjög þrekaður og sýndi lítil viðbrögð. Svo hreyfði hann sig eitthvað og ég sleppti takinu. En í stað þess að synda út í á frelsinu feginn, þá sökk hann til botns, skorðaðist milli tveggja steina og lá þar sem dauður væri með kviðinn upp í loft!

Laxinn kominn á land og Eyfjörð smellir á hann máli. Mynd gg.

Þetta var nú ekki nógu gott, betra þá að hirða laxinn og éta hann heldur en að láta hann liggja dauðann í ánni. En hann var þarna nokkuð djúpt og erfitt að komast að honum, því áin snardýpkar skammt frá landssteinunum. Við náðum að pota stangartoppi í hann, en hann sýndi engin viðbrögð.

Við héldum áfram að veiða, en einbeitingin var horfin því hann bara lá þarna og blasti við. Augu okkar beggja á laxinum. Svona leið kortér eða svo. Við vorum algerlega sannfærðir um að laxinn væri steindauður og Eyfjörð kokkaði upp trix til að ná honum aftur á land. Fundum við til stærstu túpu-þríkrækju sem við völ var á í boxum okkar og hún hnýtt á enda einnar línunnar. Var hún svo dregin upp í topplykkju og þannig kominn einhverskonar krókstjaki. Síðan teygðum við stangartoppinn að laxinum og planið var að krækja í hann. Sem sagt að húkka hann!

En bíðið nú við, um leið og krækjan rann eftir búknum brá laxinn við, reisti sig upp og þaut út í á! Hann var þá sprell-lifandi eftir allt og óhætt að segja að við höfum lært nýja lexíu þarna um atferli og lífsseiglu laxa.

Það var nú farið að líða nokkuð á kvöldið og fleiri laxar tóku ekki í Stekkjarhyl. Við lukum veiðum þar með því að tína upp nokkrar fínar bleikjur með andstreymisveiðum. Var greinilega mikið af bleikju neðst í hylnum því tökuvarinn hreyfðist í hverri einustu yfirferð.

Eyfjörð veiðir Stekkjarhylinn andstreymis í fyrsta fasa ljósaskiptanna. Bleikja var þarna um allan neðanverðan hylinn. Mynd gg.

En við vildum líka skoða staði neðar sem við höfðum gengið fram hjá og því hurfum við frá þessu frábæra fiskeríi í Stekkjarhyl. Eyfjörð fór í Valdavað, tók þar nokkrar bleikjur í beit og hefði getað tekið fleiri, ég bætti svo aðeins í hrúguna í Lönguflúðum. Svo kom rökkrið. Tveir laxar komnir á land og guð má vita hvað mikið af bleikju. Man það ekki lengur. Eyfjörð með þær flestar en ég líka þó nokkrar.

Frú Unnur tók á móti okkur í Berglandi með lambalæri og tilheyrandi. Frábær kokkur og gestgjafi þar á ferð. Marc hafði seinkað og lítið veitt á vaktinni og var margt skrafað um kvöldið. Meðal þess sem þar kom upp á borðið var umræða um andstreymisveiði fyrir bleikju. Hin frönsku þekktu ekki til þess og fór þarna fram kennslustund auk þess sem valdar voru nokkrar flugur, tökuvarar og taumar sem hentu til slíks. Hvorki frúin eða tólf ára dóttirin höfðu veitt áður og var runnið upp fyrir mönnum að Fljótaá hentaði betur fyrir nýliða en Laxá í Aðaldal. Þau áttu efsta svæðið morguninn eftir og þar var mikið af bæði bleikju og laxi.

Á morgunvaktinni vorum við Eyfjörð með tvær stangir. Ók hann niður á neðsta svæðið, en ég rölti frá Berglandi niður að á, kom þar að Kvíakelduhyl og var hugmyndin að ganga með ánni niður eftir og ætluðum við að sjá til hvar leiðir okkar skörðuðust aftur.

Fitjahylur, beint neðan við veiðihúsið Bergland. Veiðilegur staður. Mynd gg.

Mér leist strax vel á Fitjahyl, en skyldist síðar að hann væri sjaldan veiddur. Hann er langur og hraður, vel djúpur efst en grynnist niður á breiðuna. Ég var með andstreymistólin á Sage sexunni minni og lagði þá stöng á bakkann neðst við hylinn, en fór með gömlu Sage áttuna og Black and Blue keiluna upp í hyl og veiddi hefðbundið frá streng og niður úr. Ég var strax kominn með augastað á þar sem braut aðeins á steini út frá klapparnefi og rétt áður en ég kom þangað stökk lax á nákvæmlega þeim bletti. Lítill og bjartur. Og ekki stóð á töku þegar flugan sveimaði á staðnum. Þessi var mun stærri en sá sem stökk og nokkuð dökkur. Eftir um það bil þrjár mínútur lak úr honum, en hann var nógu lengi á til að meta hann. Þetta var hrygna, 10-11 pund og talsvert legin.

Reyndi ég nú um hríð þarna, en fleiri laxar létu ekki á sér kræla. Veiddi ég þá túpuna uns ég var kominn að sexunni. Hafði þá stangarskipti og veiddi mig upp hylinn á ný með tökuvara og púpu og einbeitti mér að hægara vatni og grynnra nær landi. Þarna tíndi ég upp þrjá bleikjur og hefði ugglaust getað bætt við fleirum með meiri þolinmæði. En eins og daginn áður þá brann maður nokkuð í skinninu að sjá fleiri veiðistaði. Þarna nokkru neðar er t.d. sá veiðistaður sem ég hafði mest heyrt um, Berghylurinn. Ég rölti því niður með á og yfir göngubrúna sem er rétt ofan við Berghyl.

Tökustaðurinn undir hlíðinni í Berghyl. Mynd gg.

Berghylur er hrikalegur flottur veiðistaður. Áin kemur af krafti í gegnum þrengsli og breiðir úr sér. Dýpið fylgir vesturbakkanum, en svo snögg-grynnkar og í raun er Berghylur mjög stuttur veiðistaður. Nánast hægt að kasta á hann allan úr sömu sporunum. Hann er líka frekar auðlesinn af þessum sökum, en ég var samt þakklátur nýgengnum smálaxi fyrir að stökkva á meðan ég fækkaði fötum í hitanum og lagaði mýflugnanetið til á hausnum. Þetta var eini laxinn sem ég sá stökkva í hylnum á meðan ég dvaldi þar og því dýrmætt fyrir reynslubankann.

Það er auðvelt að fá þó nokkra öryggistilfinningu þegar veitt er í Berghyl. Það er auðvelt að standa að veiðunum og fín eyri nánast við lappirnar á manni til að landa laxi. En ekki er allt sem sýnist, því hylurinn er mjög stuttur og fyrir neðan eru langar, langar harðar flúðir með grjóti um allt og erfiðum bakka til að skrölta á eftir.

Þetta átti ég eftir að fá að reyna.

Eftir að hafa kembt hylinn með staðföstu Black and Blue keilunni settist ég niður og spáði í spilinn. Eins og svo oft áður, ákvað ég að skipta ekki um flugu í næstu umferð. Og þá gerðist það, ég var kominn með fluguna mjög neðarlega, fannst sem hún væri nánast að sleikja grynningarnar, þegar langur silfurgljáandi búkur kom á ægispretti á eftir flugunni. Ég sá hann snúa snöggt við, sá þá boða og skvettu af snúningnum og um leið risti línan upp af ánni þannig að vatnsdropar þeyttust af henni! Þetta var einhver magnaðasta taka sem ég hef orðið vitni að á löngum ferli.

Stöngin var sem sagt komin í keng og mér varð strax ljóst að hann var ekki lítill þessi. Fyrsta mat var um eða yfir 90 cm. Fljótlega stökk hann tvisvar og þá fann ég að ég gat bókað að hann væri a.m.k. 95 cm.

Sama mynd af Berghyl og að ofan, þarna sést flóttaleið laxins.

Eftir stökkin lagðist karlinn þungt í og styrkurinn var ógnandi. Hann var mikið niður undir broti og ég gerði nokkrar tilraunir til að plata hann ofar með því að slaka til hans línu. Það tókst, en hylurinn er bara svo stuttur að hann var óðar kominn á hættusvæðið aftur.

Ég var fljótlega farinn að skima niður eftir. Þetta sumar var ég með bilað hægra hné, rifu í liðþófa og mikið til draghaltur allt sumarið. Þetta leit því ekki vel út þar sem kargaþýfi og himinhátt puntgras er með bakkanum eins langt og augað eygir. Og sem fyrr segir, langar harðar flúðir með egg-grjóti út um allt.

En það er alltaf von segir einhvers staðar og við toguðum þungt hvor í annann. Var þarna tæpt status quo í fullan hálftíma og mér fannst þá að laxinn færi að ókyrrast, líkt og maður finnur oft hjá þeim þegar þeir finna að kraftarnir eru byrjaðir að þverra. Nú var hættulegasti tíminn runninn upp, því ef hann reyndi að fara niður af brotinu myndi lítið þýða að ætla að halda á móti.

Og auðvitað lét hann sig vaða niður og ég mátti haltra á eftir eins hratt og ég frekast gat, vitandi að auðvelt myndi að magna meiðslin við hvert skref. Það söng og hvein í línunni og hjólinu, en einhvern vegin náði hann hvergi að festa línuna á steinum. Það var kraftaverki líkast. Ég á eftir, blásandi eins og hvalur.

Eftir góða hundrað metra var gamli hinu meginn alveg búinn á því og það fór að draga saman með okkur á sama tíma og ég náði af töluverðu færi að sveigja hann í átt að bakkanum. Ég var nú skyndilega kominn með yfirhöndina og þarna gat að líta laxinn, floppandi á grynningum örskammt frá landi. Hefði ég staðið yfir honum þá hefði leikurinn verið unninn, en ég var enn eina tuttugu metra fyrir ofan laxinn, að reyna að skrönglast til hans eins fljótt og ég gat. Það voru enn tíu metrar í hann þegar flugan lak úr honum. Og þó hann hafi verið búinn á því, þá var hann furðulega snöggur að rétt sig við og bruna út í ána aftur!

Hann var svo bjartur að hann hefði vel getað verið lúsugur. Ég fer ekki með hann millemeter niður fyrir 95 cm og held mig þar. Þetta var 17-18 punda fiskur, einn sá glæsilegasti sem ég hef nokkru sinni sett í og svipaður mínum metlaxi til margra ára, 95 cm hrygnu sem ég veiddi í Hundahyl í Vatnsdalsá forðum daga. En ég landaði honum ekki, mældi hann ekki og þó ég hefði komið krumlunum yfir hann, þá lá veiðivestið með málbandinu á bakkanum við Berghyl og við hlið þess myndavélin!

Straumandafjölskyldan. Mamman fylgist með tveimur unganna sem syntu í óleyfi niður ána og eru ekki í mynd. Mynd gg.

Ég var ekki í skapi til að veiða meira í Berghyl eftir þessi ósköp og klöngraðist niður með á. Straumönd með fjóra stálpaða unga gladdi augað og ég notaði hana sem átyllu til að taka pásu, sötra smá kók og líta á veiðikortið. Mér sýndist á því að stutt myndi vera í Girðingarhyl og Prestlænu. Það stóð heima, nokkrum mínútum seinna var ég kominn að bærilega veiðilegum hyl sem mun vera Girðingarhylur eða Efri Prestlæna. Þar fór út sama flugan og fyrr og óðar kominn fallegur smálax á hinn endann. Hann fór þó fljótt af og þar með var ég búinn að setja í þrjá laxa þennan morgun og missa alla! Ég reyndi þarna áfram um stund, en skyndilega var kallað í mig ofan af brún. Þar var þá kominn Eyfjörð og ég hafði alls ekki áttað mig á því að veiðimannaslóðinn var þarna svo nærri ánni.

Ég klöngraðist upp brekkuna með bleikjurnar mínar þrjár og gaf Eyfjörð skýrslu. Hann var búinn að standa í moki. Hann kom að hyl sem heitir Sléttuhylur og þegar hann var búinn að landa þar ellefu bleikjum í ellefu köstum þá þyrsti hann í nýjungar og skoðaði fleiri staði. Víðast hvar setti hann í bleikjur og var hann kominn með yfir tuttugu stykki á land á þessum ríflega hálfa morgni. Fór alltaf á nýjan stað eftir 2-3 bleikjur.

 

Þarna hefur leikurinn borist eina hundrað metra niður eftir ánni og undir göngubrúna sem sér í að ofan. Þarna var stutt í löndun. Mynd Jón Eyfjörð.

Útsýnið þarna ofan af hæðinni yfir dalinn og ána er afar fallegt og veiðihyljirnir tveir fyrir neðan einstaklega lokkandi. Ég átti þann neðri eftir og Eyfjörð ætlaði að doka við á meðan ég reyndi þar. Ég fór því niður og fann strax að Prestlæna er afar veiðilegur hylur. Og það tók ekki mörg köst....nánar tiltekið fjögur, þá var gamla jaskaða B&Bkeilan negld í sjötta skipti í þessum veiðitúr. Þessi var líka stór þó ekkert í líkingu við þann fyrri í Berghyl. En stór samt og silfurbjartur hængur.

Og hér var sama vandamálið og í Berghyl, stuttur hylur með hundrað metra löngum grenjandi flúðum og stórgrýti fyrir neðan og endaði ekki fyrr en við göngubrú fyrir ofan næsta veiðistað. Og auðvitað greip þessi lax til þessa sjálfsagða bragðs að vaða niður af brotinu. Hann gerði það meira að segja frekar fljótlega og varð þá allt saman sjóðandi vitlaust eins og gefur að skilja. Ég æpti á Eyfjörð að koma sér niður brekkuna til mín því göngubrúin var fljótlega komin í sjónmál og ekki vitað hvort að ég kæmist undir hana óstuddur eða hvort að selflytja þyrfti stöngina undir brúna. Það var bót í máli að hér var landið sléttara fyrir farlama veiðimanninn.

Ritstjórinn með laxinn, ca 10 punda hæng sem var síðan frelsinu feginn eins og lög gera ráð fyrir í Fljótaá. Mynd Jón Eyfjörð

En litlu munaði samt að allt færi til fjandans í tvígang er línan lagðist yfir stóra steina sem stóðu upp úr flaumnum. Í bæði skiptin náði ég að ösla eitthvað útí og sveifla henni af grjótunum. En það er eitt sem þessir laxar verða að gera sér grein fyrir þegar þeir kjósa að æða fram af brotum og niður flúðir og það er, að það fer í það gífurleg orka. Þegar búið var að troða stönginni undir göngubrúna, róaðist laxinn í hylnum sem er þar fyrir neðan. Fallegur veiðistaður í sjálfu sér, en hér var látið sverfa til stáls, hylurinn er líka stuttur og laxinn fór eftir nokkur andartök að færa sig neðar og ég hafði lítinn áhuga á öðrum spretti við þessar aðstæður. Þegar ég tók fastar á fiskinum fann ég hvað spretturinn hafði leikið hann grátt og ég náði að trekkja hann til mín á nokkrum mínútum. Þetta var fallegur fiskur, 78 cm silfurbjartur hængur, um það bil 10 pund.

Ein af bleikjunum sem Eyfjörð bætti í safnið í Berghyl rétt áður en við hættum. Eins og sjá má var það Krókurinn sem var vinsæll. Mynd gg.

Við röltum aftur upp eftir og köstuðum um stund í hylinn, en fleira markvert gerðist þar ekki í þetta skipti. Satt best að segja var komin töluverð værð í okkur, en Eyfjörð vildi samt fá að sjá hinn rómaða Berghyl og ókum við upp eftir. Fljótlega kom Eyfjörð auga á tifandi bleikjur í dýpinu og einnig niður á brotinu. Hann setti því andstreymisvélina í gang og landaði þarna nokkrum bleikjum í viðbót. Það var líka eitthvað kastað á laxalægið, en ekki af neinni einbeitingu. Það var meira en klukkutími eftir, en mikið finnur maður stundum hvað hægt er að verða saddur í veiði. Það upplifðum við báðir þarna og vorum sammála um að hætta veiðum og fara að tygja okkur. Við reiknuðum út að við hefðum veitt í um átta klukkustundir af tólf leyfilegum og vorum búnir að setja í 6 laxa og landa þar af þremur. Þrír þessara laxa voru tveggja ára og einn þeirra raunar helv. stór. Bleikjurnar voru orðnar hátt í 40. Sú tala hefði auðveldlega getað orðið 100. Því fór fjarri að þær hafi allar verið drepnar, en við fórum heim með nokkrar bleikjur hvor. Á heimleiðinni var það niðurstaðan að Fljótaá hefði verið einn af hápunktum sumarsins.

Í þessum skrifum í árbókina, þar sem veiðisvæði eru heimsótt og síðan skrifað um reynsluna af þeim, hefur það all nokkrum sinnum komið fyrir að komið er á veiðisvæði sem undirritaður hefur ekki áður veitt. Fyrir kemur að upplifunin er svo sterk að maður vildi óska þess að hafa kynnst viðkomandi svæði fyrr á veiðiferlinum, en betra seint en aldrei segir máltækið. Fljótaá er ein af þessum ám sem ég hefði vilja uppgötva fyrir mörgum árum, en ég á líka vonandi mörg ár eftir í veiðinni.