Stella í orlofi
Það er ekki ofsögum sagt þegar eiginkonan fer í veiðiferðir. Hún Stella mín brá undir sig betri fætinum og hélt til Öxarfjarðar og veiddi hina nafnkunnu á, Brunná, með miklum tilþrifum og fylgdi ég af alkunnri auðmýkt með sem “yfir veiðileiðsögumaður” ferðarinnar. Veiðiferðin hófst með hefðbundnum rólegheitum og við hjónin, ásamt vinafólki, komum okkur vel fyrir í vönduðu veiðihúsinu. Á þeim tímapunkti hefði ekki nokkur maður getað sannfært mig um það að veiðilistin gæti orðið svo tryllingsleg sem raunin síðar varð.
Stella í orlofi (mynd ÞG)
Upptaktur ferðarinnar var þegar hún Stella mín setti í stærsta urriða sem ég hef nokkru sinni augum litið og það var einmitt það sem ég gerði þ.e. leit í augu hans! Því líkt og annað eins skrímsli sem konan hafði þá sett í. Svo stór var urriðinn að ég sá ekki á milli augna hans og þurfti ég því að ganga talsverða vegalengd til þess að bera bæði augu hans augum. Vissulega var skepnunni sleppt en eins og oft áður þá voru engin vitni af atburðinum og myndavélin í harðlæstum bíl veiðifélaganna sem voru talsvert neðar í ánni.
Þar sem jarðvegurinn við tökustaðinn var sendinn ákvað ég, sem betur fer, að taka afsteypu af ferlíkinu og skilst mér nú að augntóftir afsteypunnar séu nýttar af sveitarfélaginu fyrir heita potta og aðra atvinnuskapandi og ferðatengda starfsemi á svæðinu.
Lurkum lamin héldum við hjónin næsta dag af stað á efri veiðisvæði árinnar og óskuðum þess bæði að æðri máttarvöld höguðu því þannig til að fiskarnir yrðu minni og okkur viðráðanlegri. Okkur varð ekki að þeirri ósk okkar og áttum við eftir að blóta örlögum okkar í hljóði þann daginn.
Kastað af mikilli fimi (mynd ÞG)
Af alkunnri flugukastfimi sinni lagði konan veiðilínuna svo faglega yfir sléttan vatnsflötinn að ekki sást gára á vatni og ég hugsaði með mér: Ég vildi óska þess að ég gæti kastað svona vel! Lyginn sem ég sannarlega er þá varð mér hins vegar á orði að ég hefði sennilega einu sinni áður náð að kasta betur og var það þegar ég náði að særa upp 36 punda urriðann í Hraunholtslæknum í Garðabæ á flugu svo smáa að mesta hættan við að hnýta hana á tauminn var að anda henni að sér, þá rétt nýlega orðinn 3 ára gamall.
Þvoglukenndri lyginni var ég varla búinn að hósta út úr mér þegar jörðin fór að titra. Titringurinn var skelfilegur og hljóðin sem heyrðust minntu mig helst á ískrandi hljóð þegar þung skip rekast í grýttan sjávarbotn. Með rifnar hljóðhimnur stóð ég sem freðinn og horfði á ferlíki éta straumfluguna sem konan hafði sett undir. Þegar skepnan skellti skoltum sínum um fluguna var höggið svo mikið að ógnar stór björg hrundu úr grýttum hlíðum Hafrafells, dekk bifreiðarinnar sem við vorum á affelguðust og löngu afskrifaðar dráttarvélar í næstu sveitum hrukku óvænt í gang aftur.
Kastað fyrir bleikju í Brunná (mynd ÞG)
Eins og nærri má geta þá var takan sjálf rosaleg og höggið sem konan fékk svo mikið að veiðistöngin varð að dufti. Við höggið fór konan samstundis úr hægri axlarlið og sekúndubroti síðar hrökk blessunin úr báðum mjaðmarliðunum. Það var hins vegar ég sem henti mér ringlaður á eftir sjóðheitu veiðihjólinu og hóf baráttuna við það sem þá virtist hið ómögulega, enda aðeins illa marinn 6 punda taumur undir.
Skepnuna tókst okkur særðum hjónunum næstum að þreyta til dauða eða allt þar til að útfallið sem myndaðist við það þegar vatnsmagnið sem ruðst hafði úr djúpum hylnum fann farveg árinnar á nýjan leik. Þetta nýtti skepnan sér til fullnustu og eftir sátum við hjónun reynslunni ríkari af sögum sem sannarlega slá út ævintýralegar frásagnir af veiðiferðum Bubba Morthens og Pálma Gunnarssonar og er þá ansi dýrt kveðið á köflum.