Sögur af sumri: Bjartir eins og birtingar
Kominn úr mesta straumnum á efri breiðustubbinn á Baldursbugt. Mynd Jón Eyfjörð.
Ritstjóri ætlar að læða með einum af allra bestu dögum sínum frá sumrinu. Það voru nokkir gríðarlega fínir túrar s.l. sumar, ekki hvað síst frumraunin í Fljótaá. En dagspartur í Kráká var einnig í hæsta gæðaflokki.
Við vorum þarna saman að þvælast tveir þriggja félaga hjá VoV, ritstjóri og Jón Eyfjörð, sem er leigutaki Krákár, ásamt nokkrum félaga sinna. Kráká er löng og rennur kílómetrum saman um regin öræfi, en síðan um byggð ból í Mývatnssveit uns hún sameinast Laxá. Á öræfunum er erfitt að vinna af viti nema í fylgd kunnugra. Það eru fáir fiskar og langt á milli staða. Auðvelt að villast, en umhverfið með þeim hætti að menn finna til smæðar sinnar. Óbyggðir og öræfi, hólar, melar, fjöll í fjarska, refir og heiðagæsir. Einhverjir silungar en fáir. En er nær dregur byggðu bóli fjölgar fiskum, en Kráká er öll samkvæmt máltækinu, sem iðulega er snúið á alla kanta, en í þessu tilviki: betra er gæði en magn, sem þýðir að menn veiða oftast ekki marga, en þeir eru vænir sem veiðast.
Kráká er því ekki allra og leigutakarnir hafa passað hana af elju og samviskusemi. Staðið fyrir litlu veiðiálagi og ætlast til þess að fiski sé sleppt. Þarna vorum við sem sagt Eyfjörð og ritstjórinn og höfðum hálfan dag til að skoða okkur um, því við vorum síðan að fara í tveggja daga úthald í Laxá í Aðaldal og þaðan beint í Fljótaá í tvær vaktir, sem var algjört æði, eins og áður hefur komið fram hér á vefnum og í árbókinni okkar.
Sá fyrri, bjartur eins og birtingur. Mynd gg.
Við höfðum ekið norður að kvöldi. Í einum rykk að Arnarvatni við Laxá í Mývatnssveit og gist þar. Í stað þess að sofa út og taka það rólega, rifum við okkur snemma á lappir og ókum upp með Kráká. Fyrst fórum við á slóðir sem ritstjóri hafði áður skoðað bæði í fylgd og án fylgdar Eyfjörðs. Og villst þegar hann var ekki með. Lítið var þar að gerast, en er líða tók á hádegi sagði Eyfjörð að hann ætlaði að setja ritstjórann í „Baldursbugt“ og sjálfur ætlaði hann að fara í hyl aðeins ofar, sem hann nefndi, en ég man samt ekki nafnið á. Eyfjörð og félagar hans hafa veitt meira og minna í Kráká vel á annan áratug og hann vildi hafa mig í Baldursbugt, því hann hefði aldrei sjálfur sett þar í fisk. „Baldur“, einn af vinunum hafði sett í þá nokkra þar, og sumir hinna félaganna af og til líka. En sjálfur hafði Eyfjörð aldrei orðið þar var og fýsti því ekki að renna þar.
Eyfjörð var undir stýri og reyndi að setja mig inn í alla þessa slóða þvers og kruss til að ég myndi rata ef ég kæmi án hans fylgdar aftur síðar, en ég var fljótur að tapa þræðinum. Lifnaði hins vegar allur við þegar ég sá Baldursbugtina, því mér þótti staðurinn veiðilegur.
Kráká er þarna breið og rennur á grófum malarbotni. Maður veður vel út í miðja á í miðjan legg, en finnur þar að áin fer smá dýpkandi er nær dregur bakkanum fjær. Lágur grasbakki er við öndverðan bakka og fyrst er nokkuð hraður straumur sem hægir á sér, frekar stutt en hröð breiða, síðan herðir strengurinn aftur á sér og hægir ögn aftur á annarri stuttri breiðu. Þarna eru víða steinar sem sýnast staðsetja fýsileg urriðalægi.
Ég fór að kasta á þetta allt saman, byrjaði efst og veiddi breiðuna, einbeitti mér síðan að steinunum fyrrnefndu sem voru þó nokkrir. Var með lítinn þyngdan bleikan Nobbler, mikla uppáhaldsflugu sem því miður fór í botnfestu í Varmá/Þorleifslæk s.l. haust eftir margra ára frábæra þjónustu.
Sá seinni, sjónarmun stærri en hinn, en sá sem slapp var þó auðvitað stærstur! Mynd gg.
Mér fannst Baldursbugt enn veiðilegri er ég var kominn út í ána og byrjaður að kasta. Beið eftir neglingu í hverju kasti og þurfti ekki lengi að bíða. Neðst á efri breiðustubbinum, útaf grjóti, kom fyrsta þruman. Stöngin keyrð niður og óður urriði dansaði í vatnsborðinu. Fleytti kerlingar og reif út línu. Ég bakkaði í land, hélt haus og heppnin var með, línan festist á engum steinum sem þó var nóg af og ég landaði dýrinu eftir stutta en afar snarpa glímu. Þessi var ca rúm 3 pund og bjartur eins og birtingur. Eftir að hafa ýtt honum aftur út í óð ég aftur út og fékk töku í fyrsta kasti á sama bletti. En sá festi sig ekki. Veiddi mig þá rólega neðar og á miðjum neðri breiðustubbinum, enn út af vænlegum steini, kom næsta bomba. Alvöru taka og stöngin aftur keyrð niður. Enn og aftur brjálað fjör og reiður urriði dansandi í vatnsskorpunni, þeytandi vatnslöðrinu í allar áttir. Enn var bakkað skælbrosandi í land og aftur landað. Þessi var stærri. Nálægt 4 pundum og líka bjartur eins og birtingur. Hann synti sprækur sem lækur aftur út í á.
Aftur út og á líkum stað kom mesta bomban af þeim öllum. Stöngin næstum rifin úr lúkunum á mér og laus lína í hönkum þeyttist í loft upp er fiskurinn tók fyrstu rokuna. Hann stökk og var sýnilega sá stærsti þeirra. Stökk aftur og var augljóslega í 5 punda klassanum. Þessi var líka bjartur eins og birtingur. Svo róaðist hann og fór að þumbast. Stöngin kengbogin og um tíma var bara togað fram og til baka. Hann var orðinn býsna þreyttur þegar hann lak af.
Áður en ég gat vaðið aftur út í meira fjör sá ég Eyfjörð koma arkandi að ofan. Hann var með einn ca 3 punda hangandi á fingri. Hann hafði tekið ofan í tálkn og var þar með dæmdur til að enda á grilli. Eyfjörð hafði landað öðrum svipuðum og sleppt honum skammlaust. „Ég sá til þín, ertu búinn að vera í stanslausu fjöri helvítið þitt?“ hvæsti Eyfjörð, en glotti þó. Við reyndum báðir aftur í Baldursbugt, en það var tekið fyrir alla töku og stuttu seinna vorum við aftur á leið til byggða, því Laxá í Aðaldal og Fljótaá biðu okkar. Fátt toppar svona dagsstund í veiði, svo mikið er víst!
