Sögur af sumri: Við silungaleit
Magnús Böðvar Eyþórsson með einn vænan á Krosseyri s.l. vor. Mynd Jón Eyfjörð.
Við eigum von á nokkrum „Sögum frá sumri“ á næstunni og á meðan við bíðum, tökum við aðra úr safni Jóns Eyfjörð frá urriðaveiðidögunum í Laxá í Aðaldal síðast liðið vor. Sagan er í síðustu árbókinni okkar undir fyrirsögninni „Við silungaleit.“
„Mjög hátt var í Laxá fyrstu dagana og þá hélt silungurinn sig oft mjög nálægt bökkunum. Við vorum að leita að silungi dágóðan spöl ofan Krosseyrar, frá Hagalandi. Höfðum vaðið út í á grynningum fyrir ofan, komum gangandi niður og eins og lög gera ráð fyrir var kastað út í strauminn. Þetta var erfitt vað, grýttur botn og straumurinn talsvert þungur.
Í einu kastinu fipaðist veiðimanninum eitthvað í bakkastinu svo línan lenti. Veiðimaðurinn strippaði línuna eins og hann ætti lífið að leysa til að stytta í svo hægt væri að koma línunni út í strauminn. Þá kom takan. Þessi líka fallegi urriði negldi Dýrbítinn og eftir talsverð átök varð hann að láta í minni pokann.
Menn einbeittu sér nú að landinu og köstuðu þangað. Fyrst í stað gerðist ekkert. Annar okkar hélt niður með bökkunum en hinn skipti um veiðarfæri, setti undir kúluhaus og tökuvara. Krókurinn varð fyrir valinu. Veiðimaðurinn fikraði sig hægt og rólega nær bakkanum og kastaði andstreymis að landinu. Nokkur rennsli og ekkert gerðist en þegar Krókurinn lenti alveg upp við bakkann fór tökuvarinn loks á kaf. Veiðimaðurinn brást við á nákvæmlega réttum tíma og silungurinn stökk um leið og hann áttaði sig á því að Krókurinn sat fastur í trjónunni. Þetta var bjartur og feitur urriði, á að giska 50 – 55 cm langur.
Nú hófst rimman. Silungurinn tók strauið niður með bakkanum eða það hélt veiðimaðurinn í það minnsta. En allt í einu stökk fiskurinn nánast við hliðina á veiðimanninum, um það bil 10 metra út frá honum en línan lá í allt aðra átt. Hún hafði lent bak við stein þegar fiskurinn snéri við. Það var því ekki um neitt annað að ræða en reyna að losa línuna. Aftur stökk urriðinn ofan við grjótið, þannig að veiðimaðurinn ákvað að vaða niður fyrir steininn. Hann flýtti sér eins og hann gat en eins og svo oft áður er kapp best með forsjá. Vatnið í Laxá að vori er kalt, ískalt og það fékk þessi veiðimaður að finna þegar hann datt og fyllti vöðlurnar af þessu ískalda vatni. Ekki nóg með það þá hættu kippirnir í línuna. Silungurinn hafði losnað af Króknum en eftir stóð rennblautur veiðimaðurinn og sá mest eftir því að hafa ekki vaðið í land og hlaupið niður bakkann í stað þess að vaða.“
