Sögur af sumri: Urriði sem hugsaði eins og lax
Jón Eyfjörð með einn vænan úr Aðaldalnum síðasta vor, ekki þó þann sem sagan fjallar um.
Einn okkar félaganna hjá VoV, Jón Eyfjörð, skipulagði urriðaveiði á nokkrum helstu laxveiðisvæðum Laxár í Aðaldal í fyrsta skipti á síðasta vori. Tilraunin gafst svo vel að hún verður endurtekin á þessu vori. Jón skrifaði um verkefnið í Stangaveiðiárbókina okkar, Vötn og Veiði – Stangaveiði á Íslandi 2009 og þar var m.a. eftirfarandi veiðisaga:
Eitt kvöldið hættu veiðimenn að veiða snemma. Það var norðan skítakuldi og rigning og vindinn lægði ekki um 9 leitið eins og venja var til. Um kl. 11 var hins vegar komið stafalogn og hætt að rigna. Kvöldið áður höfðu veiðimenn veitt ágætlega á þurrflugu við girðinguna sem skilur að lönd Núpa og Laxamýrar. Þangað hélt ég, vopnaður fimmu, flotlínu og þurrflugum. Bíllinn var skilinn eftir við neðanverða Eskey og meiningin var að prófa kvíslinina milli eyjar og lands. Ég fékk ekki mikið á þessari leið, sá einstaka uppitöku en það var ekki fyrr en upp við efri enda eyjarinnar að ég fékk einn smásilung. Ég sá að spegillinn brotnaði með einstaka hring eftir silung. Þetta virtust allt vera frekar smáir fiskar en ég ákvað að ganga upp með bökkunum og prófa. Stuttu fyrir neðan umrædda girðingu sá ég ágætan urriða koma upp í æti. Kastaði nokkrum sinnum á hann en það var alveg á mörkunum að ég næði. Flugan var að lenda svona einum til einum og hálfum metra neðan við hann.
Hér er annar vænn Aðaldælingur frá síðasta vori og þessi tók svartan Dýrbít eins og myndin sýnir. Mynd Jón Eyfjörð.
Ég læddist nær, skreið á fjórum fótum eftir bakkanum og kastaði aftur og núna dugði þetta. Eftir örfá köst kom hann og hnusaði af flugunni minni en tók ekki. Þá skipti ég um flugu og aftur kom hann og skoðaði. Þetta endurtók sig nokkrum sinnum en aldrei tók fiskurinn. Ég man ekki hversu oft þetta gerðist en loks ákvað ég að hætta þessu og langaði að prófa eitthvað annað. Ég var bara með þurrfluguboxin mín meðferðis en þar sem ég stóð þarna mundi ég allt í einu eftir því að ég hafði stungið Sunray shadow plasttúbu í lítinn poka ofan í vasan á vöðlunum mínum. Sunray var nú rifin upp en ég hafði hvorki tví- né þríkrækjur. Stór Blue Dun varð því að duga. Ég færði mig nú upp fyrir girðinguna og kastaði skáhalst niður og ákvað að prófa þetta.
Ég var ekki búinn að reyna lengi þegar ég sé boðaföll koma á eftir flugunni. Kasta aftur og enn kemur boðinn og nú er flugan tekin. Þvílík og önnur eins taka. Urriðinn hrifsaði í fluguna og var ekkert sérlega kátur þegar tekið var á móti. Hann rauk út, þvert á strauminn og litla fimman mín var nánast í U. Það hvein og söng í hjólinu og ég mátti hafa mig allan við að missa ekki allt á yfirsnúning. Það fór öll flugulínan og bróðurparturinn af undirlínunni út áður en þessum heiðursurriða þóknaðist að hægja ferðina og hvíla sig. Ég notaði því tækifærið og tosaði eins og ég þorði. Náði að snúa nokkra hringi inn, áður en fiskurinn ákvað að taka aðra roku, núna skáhalt niður straum en sem betur fer aðeins í áttina að mér, svo mér auðnaðist að ná nokkru inn aftur af línunni minni. Ég var búinn að spóla tveimur til þremur hringjum af flugulínunni inn á hjólið þegar næsta roka kom og þá stökk þessi líka feiti og fallegi urriði nánast úti í miðri á. Núna fór hann uppeftir en mér tókst þó að mjaka honum nær landi. Svona gekk þetta nokkra stund, urriðinn tók mikla spretti, annað hvort upp eða niður en þeir urður sífellt styttri og þegar ég fann að ég var farinn að ráða einhverju fór ég að mjaka honum upp að bakkanum. Blue Dun þurrflugan sat blýföst í kjaftviki urriðans og ég átti í hinu mesta basli með að ná henni úr. Það tókst þó að lokum en ég var óratíma að koma þessu fiski aftur til lífs, svo uppgefinn var hann eftir þessa hörðu baráttu. Hann mældist 61 cm og hefur verið ríflega 6 pund að þyngd.