Gleðilegt ár kæru lesendur!
Frásagnir feðganna eru flestar af bökkum Laxár í Aðaldal. Hér er Brúarflúð. Myndir gg.
Gleðilegt 2010 kæru lesendur. Megi nýja árið verða ykkur aflasælt og eftirminnilegt fyrir góða hluti. Það er eitthvað doðalegt í fréttum þannig að við ætlum að brölta af stað með nokkrum hæfilega ótrúlegum veiðisögum.
Þetta eru frekar gamlar frasagnir en klassískar að sjálfsögðu eins og allar góðar veiðisögur. Þetta efni fundum við í bókinni „Varstu að fá hann?“ sem ritstjóri bjó til útgáfu árið 1983. Í bókinni eru viðtöl við nokkra snjalla stangaveiðimenn og er eitt viðtalið raunar við tvo í einu, feðga á Akureyri, frábæra veiðimenn, en um er að ræða þá Jóhannes Kristjánsson og Kristján son hans. Við grípum inn í frásögnina þar sem stendur: „Skringilega teknir.“
Jóhannes: -Einu sinni var ég að veiða með Kristjáni Jónssyni í Niðursuðunni. Við vorum í Kistukvísl, nánar tiltekið á Flösinni. Svo var ég kominn með 20 punda fisk á krókinn, en hann hafði ekki tekið almennilega, var eiginlega „nældur“ á öngulinn, því hann rétt hékk í kjaftinum.
Austurræsið við Hólmavaðsstíflu er dulúðlegt er kvöldþokan skríður upp eftir ánni.
Laxinn tók að sprikla niður alla kvísl með mig í taumi á eftir sér, svo velti hann sér og fór af.. Við örkuðum þá aftur upp eftir, ég renndi og setti samstundis í annan álíka stóran, en þegar betur var að gáð, kom í ljós að þessi var einnig „nældur“. Hann fleytti sér alveg niður á Kistuhyl eins og sá fyrri með okkur móða og másandi á eftir, þar lék hann sama leikinn, velti sér og losnaði af. Ég fór á bólakaf í kvíslina í báðum sprettunum. Í þriðja skiptið virtist leikurinn ætla að endurtaka sig, en þá hafði ég loks betur, náði 14 punda hrygnu. Svo náði ég annarri jafn stórri. Þær voru eins og lömb miðað við fyrri laxana tvo.
Kristján: -Ég man eftir furðulega teknum laxi austur í Hofsá, það var félagi minn Stefán Baldursson, sem setti í hann. Við höfðum verið á veiðum í tvo daga og gengið treglega. Svo var fiskur við hjá Stefáni, hann var með maðk og vandaði sig mjög. Hann bar sig lipurlega að og eftir dálitla stund var laxinn kominn á og viðureignin hófst. Fljótlega urðum við þess vísari, að ekki var allt með felldu, átök laxins voru einkennileg og vandaði Stefán sig þeim mun meira eftir því sem leyndardómurinn varð meiri.
Við Brúarhyl.
Svo kom að lokum að það virtist vera farið að draga af laxinum, hann virtist vænn og hann fór að nálgast landið. Þá brá okkur í brún. Þegar sakkan og öngullinn komu upp úr vatnsskorpunni var ekkert fast á önglinum nema endi á flugulínu. Nú voru góð ráð dýr því engin leið var að vita hversu tryggilega öngullinn gat setið á línunni. Lagðist Stefán á magann á árbakkann, lagðist fram á olnbogana því hann skalf svo mikið, og fór að hnýta línurnar saman. Þetta tók sinn tíma og var erfitt í framkvæmd. Svo fór að lokum að það tókst og náðist laxinn á land nokkru síðar. Þetta var 16 punda fiskur og fylgdi honum flugulína og hárfluga. Þetta var sumarið 1965 og hárflugan sú fyrsta sinnar tegundar sem við sáum. Það var skoskur laxveiðimaður sem átti veiðirétt á hoinum bakkanum sem misst hafði laxinn, umþað gengum við úr skugga nokkru síðar.
Kvöldstemming við Grástraum að austan, ætli það sé ekki Hagastraumur?
Jóhannes: - Hann Jóhannes R.Kristjánsson forstjóri í Vélsmiðjunni Odda, setti einu sinni í helvíti stóran fisk. Laxinn var erfiður og það tók drjúgan tíma að spekja hann og landa. Þetta var 28 punda lax, en sýnt var að ég hafði misst þennan lax kvöldið áður á næsta veiðistað. Hann hafði tekið spón hjá mér, en hann virtist ekki hafa verið í kjaftinum á laxinum. Fiskurinn hafði misst af spæninum, sem hafði þá krækst í kverkina á honum, um það bar mikið sár vitni. Svo höfðu átökin verið mikil, að á kverkinni var tveggja tommu löng rifa eftir spóninn.
-En ótrúlegustu söguna geta þeir sennilega sagt, þeir Jón Einarsson framkvæmdastjóri í Krossanesi og Bragi Eiríksson forstjóri Skreiðarsambandsins. Þeir voru saman á veiðum í Laxá og náðu stórum laxi. Hann kom á maðk, en þegar átti að leysa úr honum, hrukku félagarnir ansi mikið við, er þeir urðu þess varir, að línan lá ekki inn um munn fisksins, en þó sáu þeir öngulinn vel í koki hans. Enn meiri varð undrunin er þeir sáu að línan hafði farið inn um tálknlokið, hvernig svo sem það hefur eiginlega getað gerst“