Dauðar bleikjur á sundi upp hylinn?!
Minkurinn lætur ekki að sér hæða. Mynd Hafsteinn Björgvinsson.
Okkur datt í hug að renna einni skemmtilegri veiðisögu á meðan að við bíðum eftir næstu feitu frétt af sviði endursamninga og verðlagsmála. Margir veiðimenn hafa lent í samskiptum við minka á bökkum vatnanna. Það bættist einn í hópinn við Brunná í sumar.
Brunná er mögnuð og einstaklega falleg sjóbleikju- og urriðaá í Öxarfirði eins og margir vita og bleikjan í ánni er afar væn að jafnaði. Algengt er að afli samanstandi af 3 til 6 punda fiskum, en þetta er á þar sem aflinn snýst um gæði fremur en magn og sjaldan eru veiðitölur svimandi. Þarna er líka passað uppá stofna með hóflegum kvótum og drápsbanni á urriða.
En það eru fleiri á veiðum en veiðimenn við Brunná eins og víðar. Í sumar voru tveir félagar að rölta milli hylja við ofanverða ána. Annar hafði landað og hirt ríflega 2 punda bleikju sem þykir frekar í smærri kantinum í Brunná. Félagi hans rölti til bíls og fór annað og tók þá sá sem eftir var eftir því að félagi hans hafði gleymt bleikjunni á bakkanum. Stuttu seinna setti kappinn í aðra af svipaðri stærð, landaði og hirti líka. Lagði hana við hliðina á þeirri fyrri. Hann rölti síðan upp að næsta hyl fyrir ofan, stutta leið og nennti ekki að taka bleikjurnar sem lágu á bakkanum, enda myndi hann labba niðurúr aftur innan skamms.
Hann þandi síðan köstin í efri hylnum og gaf engu öðru gaum næstu mínúturnar, enda þarf athyglin á tökuvara að vera hundrað og fimmtíu prósent. Hann stóð á brotinu við hylinn og kastaði púpunni upp í strauminn og hún rak síðan til baka, allt eftir kúnstarinnar reglu. En skyndilega heyrði hann skvamp við hliðina á sér og brá nokkuð við, því þetta var alvöru gusugangur.
Það fyrsta sem hann sá vakti undrun hans því það var engu líkara en að bleikjurnar tvær, þessar dauðu, væru að synda upp yfir brotið og inn í hylinn með kviðina upp. Það var vegna skvampsins og látanna að hann sá ekki á sama augnablikinu minkinn sem þreytti sundtökin fram hjá honum og hafði bitið yfir hálsa beggja fiskanna. Þetta var stórt fullorðið dýr, enda hefði það varla ráðið við tvær þetta þokkalega vænar bleikjur.
Það fylgir sögunni að veiðimaðurinn hafi orðið mjög æstur og baðað út öllum öngum. Öslað á eftir minknum í þeirri von að hann gæti styggt hann nóg til að hann sleppti fiskunum. Í besta falli að hann gæti drepið hann í leiðinni. En því var ekki að heilsa, minkurinn smeygði sér uppúr ánni við öndvarðan bakka og hvarf þar inn í stórgrýti með feng sinn. Sem var skýringin á því að hann var í ánni en ekki hlaupandi með feng sinn á bakkanum. Hann þurfti að komast yfir. Bæli hans var þar.