“EITT STYKKI HUGE M........”
Örn Hjálmarsson deildarstjóri veiðideildar í Útilífi sagði okkur frá eftirminnilegasta atviki síðustu vertíðar í vikunni og er þar á ferðinni veiðisaga af því tagi sem allir eiga helst að lenda í a.m.k. einu sinni á ferlinum. Sagan gerist í Vatnamótunum á síðustu veiðidögum síðustu vertíðar, sem sagt í kringum 20.október. Þá voru Örn og vinir hans í brjáluðum fiski, og það var ekki smár geldfiskur sem oft er að veiðast á þeim tíma, heldur talsvert af stórum hrygningarfiski í bland, bjartur og flottur. En í kvöldhúminu dró til tíðinda og Örn hefur nú orðið:
Ljósaskiptin eru magnaður veiðitími. Kvöld í Vatnamótunum. Ljósm.GB
- Það eru nú oft sagðar veiðisögur og það rennur adrenalín um æðarnar og þegar maður heyrir sögurnar þá veit maður stundum ekki hvað maður á að trúa sögunum langt, þ.e.a.s hvenær ýkjur taka við af raunveruleikanum. Ekki svo að skilja að maður væni menn um ýkjurnar, það verður bara allt svo stórkostlegt þegar segja skal frá eftirminnilegu atviki.
En við vorum þarna tveir og það var að byrja að skyggja. Félaga mínum hafði ekki gengið eins vel og mér og var að tala um að draga í land og hætta, en ég hafði oft velt fyrir mér að prófa að veiða sjóbirting í myrkri, líkt og Norðmenn og fleiri gera. Þetta var kannski ekki besti staðurinn til þess....og þó, þarna eru engar festur og þarna var fiskur og búið að vera líflegt. Ég hélt því áfram og hvatti félaga minn til hins sama.
Félagi minn hnýtti á svartan Tóbí og fór niður fyrir mig og við vorum að spjalla af og til og það dimmdi óðum. Þó var góð skíma af fullu tungli. Allt í einu fékk félagi minn svaka högg og það var allt í keng hjá honum. Ég sá aðeins grilla í hann og leist ekki á hvað hann hélt fast við og kallaði til hans að taka aðeins minna á móti, en rétt á eftir fór hann að æpa til mín að hann réði ekki við neitt og hljóðin, þegar fiskurinn var að smella sporðinum uppúr til að spyrna við voru næstum eins og þrumugnýr í kyrrðinni. Svona stóð þetta allt í járnum í tíu mínútur eða meira, en þá var allt laust. Nokkru seinna þegar við vorum inni í bíl að skoða spúninn, þá kom í ljós að tveir önglar af þremur voru beinir. Hann hafði rétt upp tvo öngla á þríkróknum!
Þessi félagi minn er enginn byrjandi og um sumarið höfðum við verið í Ytri Rangá að taka stórlaxa, félagi minn þar á meðal 19, 16 og 14 punda. Hann sagði þær rimmur hafa verið hreint grín við hliðina á þessu rökkurævintýri í Vatnamótunum. Við vitum náttúrulega ekki hvað þessi hvalur var stór, en þetta var eitt stykki huge motherf.....”.
Örn lauk máli sínu með því að ljúka lofsorði á sjóbirtinginn sem er engum fiski líkur. “Eins og ég sagði, þá var ég í Rangánum og veiddi vel. Var að landa þessum klónuðu 6 til 8 punda löxum á færibandi og allt gott um það að segja. Sprækir fiskar og allt það. En svo kom fanta taka og mér fannst ég vera kominn með tröll, fisk sem lagðist þungt í og þumbaðist. Ég var lengi að eiga við hann og koma honum inn á grunnið, en þegar ég landaði þessum fiski var um 6,5 punda sjóbirting að ræða.”